Opgeslagen Herinneringen

Lever Vlekken

2012-01-30T19:08:00.002+01:00

Op mijn handen heb ik al een vezameling van levervlekken die ergens op begint te lijken. In mijn prillste jeugd, hoe vaak ik de handen van opa bewonderde. Zijn handen die met de tijd veranderden, de huid die langzaam opschrompelde. Als ik bij mijn ouders keek zag ik niets, hetzelfde als mijn handen, misschien iets meer versleten met kerven maar meer niet geen levervlekken. Mijn moeder had dan wel iets speciaals maar dat was meer een misvorming. De handen van opa geleidelijk aan van verschropeld naar perkament, het bleef mijn facinatie houden. Nu hier 2012 kan ik zijn handen nog duidelijk voor me zien, omdat ze anders waren. Mooi.

Ochtend wandeling

2011-12-03T16:54:00.016+01:00

Om Anyi wat adem te geven, de kinderen ook uiteraard, ga ik met de kinderen meestal iedere dag een ochtendwandeling maken. Deze wandeling heeft heel wat onderdelen van ontspanning en genieten. Als we de straat op gaan 30 meter verder van ons woont een oudere mevrouw die we bijna iedere dag effe goedendag zeggen. Ze is niet goed ter been en heeft duidelijk wel wat aandacht nodig. Als de raam openstaat geeft ze een aai over de bollen van de kids.

Hierna buigen we naar links af en gaan we bergafwaarts. Eerst is er een autoreperatie school waar een nepagent het geheel in de gaten houd, hij is ook helemaal gek op Boris en Rufino, meestal ben ik het die antwoord geeft wat hij tegen hun zegt, zal wel bekent voorkomen niet? Iets verder omlaag is de dansschool van onze eerste oppas Anita, we hebben nu een andere Dani en zij boxt. Maar Anita danst de Flamenco en als het raam oppenstaat kun je hun zien dansen met hun castagnettes en live een paar gitaristen. Vooral voor Rufino een hoog entertainment waarde.

5 huizen verderop hebben we een almacen ( staat voor verkoop van melk en kaas brood en producten die bent vergeten in te kopen winkel) die een leuk hoog stoepje voor de kinderen heeft hier houden ze hun eerste pauze en ook om te genieten van de mensen die in en uit de almacen komen. Die uiteraard altijd een opmerking naar de twee maken en die ik uiteraard altijd beantwoord.

De hoek van de glasreperatie is ook hoogst intresant voor Boris hier kan hij zijn geleerde letters en cijfers in praktijk oefenen, alhoewel hij nu al op een behoorlijk niveau is. Hij schrijft zijn naam van ons ( pappa en Mamma) Rufino en nog een hele hoop meer. Ook telt hij tot 50 en houd van herhaling en van mijn computer om de dingen te blijven herhalen. Hier bij de glasreperatie zegt hij de cijfers en de letters en Rufino zegt het allemaal een beetje na.

Auto's en bussen en busjes allemaal heel intressant voor Boris ieder ding moet een naam hebben net als de ambulance, hij verward deze nogal eens met de zogenaamde anwb bus, dan is het toch nog effe een snelle correctie en zegt dat het een autoambulance is voor kapotte banden. Merken van auto's is tie ook helemaal verzot op met peugot als hoogtepunt deze heeft een leeuw als merk maar Ford, Volkswagen en Renault enz enz. Ook bus lijn 26 is zijn favoriet en herkend hij uiteraard al van verre net als de 29 en de 99. Hier heeft ieder buslijn een andere kleur en rijden er wel zo'n 300 buslijnen aardig wat om te bestuderen dus.

Hierna kunne we een beetje doorlopen al valt er toch nog wel het een en ander te zien en op te merken zoals een garage waar ze gedeukte autos opknappen, hier bestuderen we altijd wat voor schade de auto's hebben en zeggen we hallo teggen de eigenaar. Buiten op straat heeft hij meestal wel oudere modellen auto's staan die wel het bewonderen waard zijn alhoewel met hoge schade meestal. Een paar meter verderop is een recycling winkel waar we altijd wel effe binnen moeten loeren wat ze er nu weer hebben staan, toch al aardig wat spul van in geslagen. Hierna steken we de straat over en vervolgen onze wandeling richting Abasto shopping. Dan komt er een poort bedekt met dekzeil deze heeft wel enkele gaten om door te loeren hier staan allemaal verhuiswagens waar vooral Rufino dol op is, en aan een tafeltje zit een oudere man die nooit wat zegt maar ook geen boze blikken werpt of zo, gewoon voor zich uitstaart en verder niets, goedkope bewaking zeg ik.

Effe tussendoor het nieuwe huisje bewonderen van Gauchito Gill dat ze sinds vorige week alweer voor de 4de keer hernieuwd hebben, maar steeds groter en steviger en meer waterpas.

Op de hoek van deze blok is een copycenter die ook een hoop schrijf spullen verkoopt. Maar ook stickers die voor op de deur getoond zijn. Rufino gaat hier wild op en verteld ons welke stickers hij allemaal ziet zoals van Mickey Mouse en Winnie de pooh enz enz. vanaf hier kun je de muziek van de ochtend discotheek horen waarvan Rufino ook aardig van in de stemming komt, subtiel begint hij met zijn kont dansbewigingen te maken en voor de deur van de disco gaat hij flink van boord super entertainment voor het deur personeel aldaar. De discotheek daar is gespecialiseerd in dragqueens en omgebouwde heren en nog meer aanverwante, altijd zeer onderhouden al moet ik af en toe toch de straat oversteken als het bij de entree te druk is.

In het midden van de blok buigen we af naar rechts waar we in de straat komen met wel een stuk of 7 theaters. Behoorlijk hoog gehalte van versiering in deze straat maar ook bankjes om te zitten de kids gebruiken deze om op en af te klimmen waarbij ik uiteraard moet helpen met het afspringen, zeer hoog lolgehalte. Op het eind van de straat is een zeer primitief geschilderde muurschildering het 2de hoogte punt van deze straat, ik roep een naam en zij wijzen het mij aan, waar zijn de appels? Waar is de ballon? Waar is de fiets?

Na dit gebeuren kunnen we eens flink doorlopen op zijn minst een blok zonder iets, nou zonder iets nooit, een stoepje om vanaf te springen of een mevrouw die herstelwerkzaamheden doet aan kleren ook effe hallo zeggen om niet de deur met de 5 opstapjes te vergeten die ook af en op gerend worden een garage met een oude Ford T die aangepunt word als autoloco, gekke auto. Hierna steken we weer over waar een autowaspunt is, alles met de hand komt geen machine aan te pas een paar jongens moeten daar ook altijd effe hallo zeggen en dan komt het hek. Het hek waar opgeklommen moet worden het dagelijkse klimritueel, hoogst ontspannend voor hun voor miij niet echt. Ik zie wel dat ze het aankunnen en vooral Rufino onze kleine aap.

Nog een klein stuk en dan zijn we alweer thuis maar er zijn nog een paar mensen die ook hallo willen zeggen zoals de vrouw van de kledingwasserette en onze vriend zonder benen die telefoon werk doet bij een remis (soort Taxi, maar goedkoper) Allemaal vrienden van onze buurt.

Met nog een klein stuk te gaan hebben we nog enkele dingen op het program zoals naar de groentezaak gaan waar we appels en bananen inslaan en de kids zich amuseren met de tijdschriften stand die hier tegenover staat, donald duck enz. enz. Laatst had het kind van de groentezaak twee kleine kukentjes dat was natuurlijk helemaal je van het en bang dat Boris was, Rufino niets geen angst voor niets en raakte de beestje nogal bruut aan zoals ze op die leeftijd zijn. Weg over steken en dan zijn we thuis, in de hal maken hun zoveel geluid dat moeders hun al van verre hoort en de deur opend om hun te verwelkomen, vandaag met de bal.

De Historie van Anyi

2011-10-15T16:05:00.005+02:00

Afgelopen week stond het rechtsbesluit in Mendoza in veel kranten. Ik heb hier een krantenartikel van vertaald dat over Anyi's deel gaat. Voor iedereen die wat weet of nog niets van haar verleden kan hiermee een idee krijgen van haar verleden.

Door Victoria Ginzberg

Ze was 16 of 17 jaar. Ze reden in de auto van haar adoptie moeder. Vertrekkende uit Club Náutico Bouchard over Libertador, ter hoogte van de mechanische school van de marine. De vrouw die de auto bestuurde zond een belediging richting een miltair. Angela vroeg waarom. "Hoezo waarom? Jij vraagt me waarom? Sinds die militairen jou ouders vermoord hebben." Angela voelde zich machteloos, in shock en de tranen vloeiden. In Vincente Lopez vervolgde de vrouw haar verhaal:" maar als jij het weet... ik heb het je dikwijls verteld". Maar nee. " Je ouders zijn vermoord door militairen, waarom zou je niet op hen schelden", dit was het eerste feit, vanaf hier begon Angela haar eigen geschiedenis beetje voor beetje te reconstrueren. " Maar dan..... Het ongeluk met de auto?", ze bleef erover nadenken.
Angela Urondo stemt niet, zegt Angela Urondo. Angela Urondo heeft geen documenten die zeggen Angela Urondo. Maar Angela Urondo bestaat. En hoe. Ze tekent, schrijft, is echtgenote, moeder van 2 kleine kinderen en is initiatiefneemster in diverse strafzaken. De rechtvaardiging eindigde in Mendoza, die de moord op haar vader en de verdwijning van haar moeder veroordeelde, de processen tegen de gerechtelijke ambtenaren die het proces tegen de moordenaars wilden tegenhouden en andere zaken, haar achternaam te herstellen, de achternaam van haar vader, de geboorteacte is het enigste dat haar nog verbind met de adoptiefamilie, de papieren en het indentiteitsbewijs.

Angela Urondo is de dochter van Francisco "Paco" Urondo en Alicia Raboy. Maar voor haar was het niet zo gemakkelijk om hier achter te komen. 17 junie 1976, Guaymallén, Mendoza, de auto waarin ze samenreisden met René Ahualli werd
onderschept en onder vuur genomen. Urondo journalist, poét en sinds enkele weken verandwoorddelijk voor de regio Cuyo voor de Monteneros, zegt tegen de vrouwen dat hij de cyanidepil had ingenomen zodat zij konden vluchten. Maar dat was niet zeker (de pil). Hij werd vermoord door de slagen van een geweer op zijn hoofd. Raboy werd ontvoerd en meegenomen naar de D2, een clandestine plek, de grootste van de provincie. Tot de dag van vandaag is zij vermist. "La Turka" Ahuali was gewond maar kon ontsnappen. Angela was 11maanden oud. Ze werd terug gevonden in een weeshuis door familie na 20 dagen. Voorheen verbracht ze ook in de D2.

"Ik weet dat ik in D2 was en ik weet dat ik in het weeshuis was dit omdat ik het me kan herinneren. Ik werd daar 1 jaar. Ik had terugkerende dromen en op latere leeftijd realiseerde ik me dat die plaats weleens hiervan de oorzaak kon zijn. Er was een soort kindercreche, een gebouw met paviljoenen die door liepen, donkere ruimtes met kinderen, kijkgaten die ze opende in de deuren of brede ramen... Op het moment dat ik me dit realiseerde ging ik naar Mendoza om deze plaatsen te zoeken en ik vond ze. Ik droomde van brede grote ramen boven mijn hoofd en die zijn aanwezig in het weeshuis. Ik sprak met enkele vrouwen die er al vanaf die tijd werkten en zich mij konden herinneren. Daar waar ik niet zeker van ben is het moment waarop me ze vervoerd hebben van de D2 naar het weeshuis. Het is indrukwekkend omdat ik deze plaatsen getekend en geschilderd heb, ik heb 2 of 3 plaatsen samengevoegd, het perspectief van een straathoek, defecte stukken van architectuur en heb kenmerkende stukken gevonden. Ik dacht dat de D2 me direct naar het weeshuis had gebracht omdat ze niet zouden weten wat ze met een baby aan moesten maar tijdens de rechtszitting hoorde ik enkele getuigenissen van anderen overlevenden, er zijn veel gevallen van kinderen die daar waren en naar de martelkamer werden gebracht alsof het volwassenen waren. Ik werd me bewust van mijn eigen situatie en van de kinderen dat het systematisch was. Ze spraken genoeg over onteigende kinderen maar ook van kinderen van mensen die ontvoerd waren en ook verdwenen zijn."

Voor de aanslag op Urondo, de verdwijning van Raboy en de delicten tegen de mensheid en 22 andere slachtoffers van staatsterrorisme werden donderdag ex commisaris Juan Agustín Oyarzábal, ex officieele inspecteur Eduardo Smaha Borzuk, ex plaatsvervanger Alberto Rodríguez Vázquez en sergant Celustiano Lucero in Mendoza tot eeuwige gevangenis veroordeeld. De ex luitenant Dardo Migno kreeg 12 jaar gevangenis toegewezen.

"Iedereen vraagt me hoe ik me voel na de uitspraak, ik voel opluchting -- zegt Angela-- maar het gebeurt me ook --- tot de dag van vandaag neemt de staat me dingen af, vermoorden mijn ouders, namen mijn achternaam en hiermee de mogelijk tot vergoeding af omdat ik geadopteerd ben. Met de wetgevende macht als impuls hebben we deze rechtszaak. We zijn bezig hier in Mendoza met een grote opruiming van de macht in justitie. Ik voel dat de staat me nu iets teruggeeft het heeft iets weg van ontslachtoffering. Er waren 2 misdaden , de moordenaars en de verdwijningen en de straffeloosheid, de eerste heef geen enkele manier van oplossing, de tweede wel, niet voor de 35 jaar die al voorbij zijn maar wel voor de toekomst."

Angela sliep vrijdag denkende aan de veroordeelde criminelen van deze zaak die bijna meer dan een jaar duurde. Hierbij zal ze zeker de kou van het paviljoen gevoeld hebben, de geur van de gevangenis en de knooppasta. Maar ze hadden ook een eerlijk proces met alle garanties waarin niemand word gemarteld, verkracht en worden verzorgd als ze ziek worden.

De basis van Angela

Lang en veel haar, grote ogen, markant gezicht en tattooages. Angela Urondo loopt niet ongemerkt voorbij. Ze heeft wat ze zeggen, aanwezigheid. Ze spreekt ook zonder twijfel, misschien ook omdat de meerderheid van deze woorden een reflextie zijn van het verleden. Ze schrijft in haar blog Pedacitos de relaties die ze samenvoegt uit haar leven. En in een andere blog, Infancia y Dictadura, verzamelde anecdotes, dromen, beleefde momenten door diegene die hun kindheid leefde in de tijd van de dictatuur.

Waar beginnen we? - Vraag aan tafel van een bar in de buurt Abasto.

In het begin?

En wanneer is het begin? Toen ik geboren werd, vanaf ik me realiseerde, toen ze me ontvoerde? Ik denk dat ik vanaf mijn 20ste de waarheid wist.

En daarvoor hoe was dat? Hoe kwam je uit het weeshuis?

- De vriendin van mijn ouders die het overleefde informeerde de Monteneros en mijn familie. Na een zoektocht bij tientallen instanties kwamen ze erachter dat ik in het weeshuis was en gingen hier om me op te halen. Ze gaven me zonder papieren, omdat het vrijdagnacht was en de rechter al naar huis was. Mijn tante van vaderskant, Beatriz Urondo en mijn oma van moederskant, Teresita, kwamen naar het weeshuis met een foto van mij, aanwezig was de vicedirectrisse die me daar bracht. Zij vertelde me dit. Ze lieten haar de foto van mij zien en zij liet hun mij zien. Ik hield hun beide vast aan hun nek en de directrisse durfde ons niet meer uit elkaar te halen waarna ze allen een document ondertekende dat deze mensen verantwoordelijk zijn voor dit kind. Hierna berouwde ze haar besluit. Ze ging naar het huis van een vertegenwoordiger van de raad voor kinderen en familie, een militair, en vertelde hem dat wij ons op het moment in een hotel bevonden. Degene die het meeste postuur toonde om iets te vinden was mijn tante, ze vond mij in het weeshuis en het overschot van mijn vader zodat deze begraven kon worden op de begraafplaats hier in Buenos Aires. Ze stelde aan mijn oma voor om mijn moeder te zoeken maar mijn oma had teveel angst. Ik denk dat mijn oma dacht dat mijn moeder dood was maar nu heb ik mijn twijfels. Mijn oma beloofde aan mijn tante dat ze mij samen zouden opvoeden maar op een moment tussen juli en december veranderde hun besluit.

En waar verbleef je uiteindelijk?

Miijn oma organiseerde enige familiebijeenkomsten van moederskant zodat ze konden beslissen waar ik kon verblijven. Zij kon het niet aan om me verder op te voeden ze leed aan leukemie waaraan ze enkele jaren later aan overleed. Ze voelde als ik bij haar zou blijven dat dit weer een nieuw velies voor mij zou worden. Aan de andere kant was er mijn zus (Claudia, oudste dochter van Urondo, verdwenen in december 1976) die me opeiste, ze had het hier met mijn vader over gehad als er iets met mijn ouders zou gebeuren zou zij voor me zorgen en vica versa. In december verdween mij zus en kwam ik terecht in de familie van moederskant die besliste waar ik tercht zou komen. Mijn adoptiemoeder was de nicht van mijn biologische moeder. Mijn grootouders van moederskant en adoptiegrootouders waren zussen van mekaar en zeer close. Ze leefden in het zelfde gebouw waar ze ook de telefoon deelde door middel van een kabel.

- Werd er een beslissing genomen om je verleden te verbergen?

De man van de nicht van mijn moeder was iemand die zuchte naar controle over alles. Zij wilden al sinds enkele jaren kinderen ( hierna kregen ze deze ook) en de situatie was dat dit dichtbij de mogelijkheid kwam om een eigen kind te hebben. Hij stelde dat als hij vader zou zijn, zou hij ook vader zijn, en de rest zou onder de grond verdwijnen. Vanaf daar werd ik weggerukt van mijn familie, het was een openbare familie ten tijde, vanwege de naam, vanwege de politiek, maar het was mijn familie, hen die met mij vereenigd waren.

En wat vertelde ze jou?

Ik wist altijd al dat ik geadopteerd was, maar het was niet iets dat dagelijks over gepraat werd. Toen ik 3 of 4 jaar was, speelden ik met een nicht achter het gordijn vroeg ze aan mij " herinner je je andere moeder nog?" Toen ze me dit zei herinnerde ik me het. Mijn adoptieve vader stopte deze situatie meteen. Hij vroeg waarom iemand over dit met mij wil praten. Ik bleef contact houden met mijn biologische oma, maar zij praate nooit over haar dochter, ze bleef in de rol van oma die ze deelde met haar zus, maar niemand praate over mijn moeder, niemand herinnerde haar en er waren ook geen fotos van haar. De enigste plaats waar ik haar zag was op de fotos van mijn adoptieve ouders tijdens hun trouwen, zij stond tussen de uitgenodigden, het was een heel klein gezichtje en was daar omdat het de trouwpartij van hun was. Fotos van mijn moeder bestonden maar waren niet voor mij beschikbaar. Mijn vader was al helemaal uit den boze voor enige redenen en voor andere redenen werd mijn moeder ook vermeden.

Spraken ze nooit over je vader?

Er was geen plaats om te vragen. En ik vroeg niet. Ik was er om te leven met deze familie toen ik nog niet wist hoe te praten en hun hadden me nog niet geleerd te praten over dit onderwerp of vragen te stellen over dit onderwerp, ze hadden me nog geen woorden geleerd die betrekking zouden hebben over dit onderwerp. En ik vroeg niets.

En je moeder waarom was zij dood?

In een auto ongeluk in Mendoza. In het ongeluk was ook een mistig figuur van vaderskant betrokken, hij was ook dood, maar zij wisten niets van hem. Ik begreep het langzaam in fases. Eerst dacht ik dat ik van een alleenstaande moeder was, daarna was er een wazige vader, hierna had hij een naam, zijn naam Francisco ik kon mij zijn achternaam niet meer herinneren. Zo leefde ik tot mijn 17de jaar. Zij verwijten mij dat ik nooit iets gevraagd heb, alsof zij bereid waren om mij alles te vertellen. Ik had vreselijke dromen die een logica hadden maar kon ik het niet over zetten in woorden. Ik ontwaakte vreselijk hiervan omdat ik van een kindercreche droomde en deuren die opende die ik niet onder woorden kon brengen, niets. Nu snap ik een hoop dingen, het was een opluchting om de waarheid te weten omdat inneens vele dingen logisch waren. Nog steeds ben ik bezig om de dingen aan mekaar te knopen.

De Urondo's

Na de dag dat ik hoorde " waarom scheld jij niet op die militairen als zij jou ouders gedood hebben", kreeg Angela haar informatie beetje bij beetje. En meer toen haar adoptieve ouders gingen scheiden. Sommige informatie kwam gelijdelijk, maar ze wist niet hoeveel zij wisten. " Je vader schreef boeken.... over economie". En zij ging zonder geluk naar de boekhandel om te zoeken zonder te weten wat. Een keer gaf iemand haar een zwart wit foto en de andere keer een foto kopie van een gedicht. Maar ze herinnert zich nog precies het moment dat ze er achter kwam dat ze een andere familie had. Haar familie.

In 1994, de tijd dat families van verdwenen personen begonnen te schrijven over een vergoeding van de staat, de familie van moederskant organiseerde een bijeenkomst " om te discusieren of ze Angela uit zouden nodigen om hiervoor te praten en of ze deze bonus moest aanvragen of niet". Ze zeiden voor beide ja. Ze vroegen haar. En zij beantwoorde met ja. "Het was de eerste keer dat ze me uitnodigden voor iets wat ik was".

Zo was het en ze ging met haar adoptiemoeder naar het ministerie van mensenrechten. Daar werden ze geholpen door een jonge vrouw. Angela zei:

Ik kom voor wet 24.411

Okay, wie is jou familie?, vroeg de vrouw.

Ik ben de dochter van Alicia Raboy en "Francisco Urondo"- om er bij te vermelden voor mij was het "niemand".

De vrouw in kwestie schoot vol met tranen.

Je kenden hen? Waren het jou vrienden? Vroeg ik.

Jou moeder kende ik niet maar je vader wel. ik heb al zijn boeken gelezen.

Oooh ik niet.

"Ik dacht wat gebeurt er met die vrouw, hij schreef toch over economie, slaapverwekkend". Zij keek me met mededogen aan en stond op het punt om me een boek kado te doen, ik zag de intentie. Maar mijn adoptieve moeder was er ook en zij overzag de situatie".

Op het moment dat we bij het bureaucratie deel van het deel kwamen vroegen ze om het indentiteitsbewijs en hier kwam uit dat ik een volle adoptie had, dit stond niet in het recht om van deze vergoeding gebruik te kunnen maken. "Ik verloor mijn recht op erfenis en het recht van de vergoeding , maar wie waren dan de rechthebbende erfgenamen van mijn ouders. In het geval van mijn moeder waren het de broers en zij hadden me al op de een of andere manier een voorstel gedaan om de vergoeding te kunnen innen. Maar van vaders kant geen idee. Dit was het moment dat ik de eerste keer dat ik er over nadacht wie zijn de erfgenamen van mijn vader, zijn er nog ouders, broers, zussen, kinderen. Van mijn vader wist ik niets. Tot dat moment wist ik alleen dat ik er een vader bestond, de naam van mijn vader, maar ik dacht nooit dat hij ook een familie rondom hem had.
We vertrokken in de auto waarna mijn adoptie moeder begon te praten, om me te vertellen over alles wat ze wist tot dat moment, wat ze vertelde wat ze zogenaamd niet wist. Ze vertelde me, okay... ze dacht zich te herinneren dat mijn vader ook nog andere kinderen had van een andere vrouw maar dat deze ouder dan mij waren mijn broer en zus. Ik kreeg hier het kippevel van, ik kon het niet geloven dat ik nog een broer en zus had in deze wereld en dat ik deze niet kende, dat er personen bestonden in deze wereld die mijn broer en zus waren en dat ik langs hen had kunnen staan in de bus. En zij ging voort met het mededelen dat ze niet zeker was dat mijn broer en zus de dictatuur overleefd hadden en dat deze ook vermist waren. Zij wist heel veel dingen die me als nieuweling overvloede. Ik zei tegen haar dat ik ze ging zoeken, om die familie te dwingen tot de uiterste consequenties om mijn deel te geven van de vergoeding. Hierbij gaven ze me permissie om de dochter te zijn van mijn vader en moeder vanwege de vergoeding, hieraan klampte ik me vast. Zij vertelde me dat mijn zus dood was en dat ik op zoek moest gaan naar mijn broer. Vanaf dat moment, een maand of 2 later, kwam ik in contact met mijn broer Javier".

Maar, hoe?

De vrouw van mijn broer werkte samen met een vrouw die bevriend was met mijn adoptiemoeder al vanaf hun middelbare school... Er was een goedkeuring zodat alle deuren geopend konden worden. De contacten bestonden al vanaf lange tijd. De hele tijd kende ze mekaar en wisten van elkaar. Zo vond ik uit dat ik een familie had!

En hoe was deze ontmoetig?

Een week hierna, het ministerie vroeg of ik intresse had in een ontmoeting, zei er iemand die graag in contact met mij zou willen komen. Ik moest hier groen licht voor geven zodat ze me het telefoonnummer gaven. Javier kon me nog van de tijd herinneren dat ik heel klein was. Hij had fotos van mijn babytijd. Ik belde hem met het idee om zijn stem te horen en dan op te hangen. Toen hij me vroeg, waar ben jij realiseerde ik me dat hij de waarheid niet wist waar ik was. Hij kwam naar mijn huis. Mijn adoptieve moeder was aanwezig bij deze eerste ontmoeting. Ik snapte niet waarom ze mij niet eerder hadden gezocht, ik dacht dat ze hier voor gekozen hadden. Op dat moment met mijn adoptiemoeder koffiemakende, kon mijn broer me uit leggen dat de dingen niet zo waren, dat zij niet in de mogelijkheid waren om me te zoeken, dat alle deuren gesloten waren, en langzaam realiseerd dat ik dus opgesloten zat voor deze mensen en daarna realiseerde ik me voor respect voor mij hadden ze zich van mij geisoleerd.

En wanneer zei je, oei ..... mijn vader is Paco Urondo?

Het was nooit mijn ster op geen enkele manier. Ik heb nooit een idool gehad.

Okay, maar d´r moet toch iets zijn, bijvoorbeeld die vrouw die je hielp bij mensenrechten zij werd zo emocioneel.

Misschien dat ik het me die dag realiseerde. Op een andere dag hoorde ik enige oudjes op de radio die gedichten voorlazen. Die oudjes waren Juan Gelman en mijn vader dat hoorde ik op het eind van het programma. Dat was zeer schokkerend om zijn stem te horen. Maar het is niet het zelfde als nu, toen ik mijn familie terugvond, zijn functie als publiek figuur is heel wat groter nu, ook de herinnering, en zijn werk zijn nu makkelijk te verkrijgen.

Wanneer begreep je de politieke betrokkenheid van je ouders

Dat gebeurde geduurende de tijd. Toen ik mijn broer ontmoette en ik hem vroeg waarom hij niet eerder verschenen was in 20 jaar, omdat te begrijpen moest ik eerst beginnen met lezen van de geschiedenis, ik studeerde over mijzelf in ander context, die me de hele tijd in andere situatie plaatste. Ik begreep dat een hele hoop dingen logisch waren en dat ik ook een openbare rol had.

En nu wat doe je met deze sociale verplichting.

Als een dochter van een verdwenen persoon ga je door vele stadiums, stadias van liefde, je ouders idealiserend en stadias van boosheid en zware kritiek en vragen bijvoorbeeld waarom ze hun voorrang gaven aan hun idealen en niet aan hun kinderen, alsof het niet hetzelfde was. Maar als volwassenen die kinderen heeft die begrijpt dat het ouderschap niet ver weg is. Het was moeilijk om te ondekken hoe het leven en de politieke strijdlust was van mijn moeder. Mijn vader schreef over zijn ideeen, hiervoor had ik niemand nodig die me moest vertellen hoe het was. Hij vertelde me de hele tijd. Hij liet zijn werk achter dat ik niet met afstand kon lezen, de hele tijd dacht ik dat hij aan mij schreef in code omdat alles een speciale zin had, hoewel hij dit vele jaren eerder schreef voordat hij vermoord werd, schreef hij in de context dat dit zou gaan gebeuren. Vanaf het moment dat ik toegang had tot dit voelde ik dat ik het deel van mijn moeder miste. Onlangs dit jaar contacteerde me een vrouw die in de zelfde politieke groep zat als mijn moeder, zodat ik iets te weten kwam uit de tijd tussen '74 en '76. Door dit was ik meer geemotioneerd in de rechtszitting, speciaal voor mijn moeder.

Er is ook een kritiek van jou op de zogenaamde morele orginisaties die een twijfel hebben over je ouders dat ze een paar waren.

Ik denk dat mijin ouders trouw aan de organistatie bleven tot het laatste moment en de orginisatie niet hetzelfde deed, voor het feit, mijn vader begon een relatie met een vrouw voordat hij de relatie met een andere beeindigd had. Zij kwam hier achter werd kwaad en ze vroeg om justitie. En zij stond aan de top van de feministische tak van de Monteneros, het was een vrouw met macht. En mijn vader werd berechtigd als revolutionair waarna hij naar Mendoza werd gestuurd ondanks hij gezegd had dat hij daar en in Santa fé geleefd had, ze zouden hem daar herkennen. Het was niet zijn wens om zijn leven te geven, maar hij wou zich niet uit de situatie werken. Ik denk dat op een dag alle moordenaars naar de gevangenis gaan en het is duidelijk dat zij de moordenaars zijn, er zou een soort van revisie van moeten zijn, ik denk dat ze een uitleg over het blootstellen zonder becherming schuldig zijn.

Wat gebeurde er toen je de eerste keer naar het gerecht ging?

Iedereen vroeg me wat gebeurd er als je die mannen ziet voor de eerste keer en ik zei ik zag hun al een keer. Het is heftig. Een van hun, Eduardo Smaha, hij bleef me maar aankijken in de ogen, we hielden dit 5 minuten vast. Ik kan me hem herinneren. Ik weet het niet met hem. Maar ik herinner me zijn gezicht. Het maakt me meer onrustig van dat wat ik me niet herinner dan dat wat ik me herinner.

Wat is huidige situatie met je achternaam?

Tot nu toe heb ik nog steeds mijn adoptieve achternaam, maar we hebben een accoord ondertekent om te scheiden hiervan en ik hoop snel op resultaat.

Met de berechtiging deze week sluit je een deel af?

Sinds ik mijn historie ken voelde ik dat dit moest gebeuren. Ik wist wel niet hoe met alle legale belemmeringen maar dat het zou gebeuren, omdat er nog geen justitie over gegaan was. Het was niet iets van blijdschap. Soms verwarren de mensen het dat iemand iets te vieren heeft. Voor mij is het treurig om dit door te maken. Om je te realiseren dat er een hele hoop kinderen door de martelruimtes zijn gegaan is vreselijk. Maar persoonlijk voel ik dat de gerechtigheideindigt in de rij van wachtende in de bank, in de taxi, op de stoep, met mensen die die denken dat ze recht hebben op een opinie op iets dat al een feit is. Nu al deze discussies worden afgewikkeld en binnen justitie worden gevoerd, in deze zaak. Er onbreekt nog veel voor een overzicht. En er zijn nog heel wat moordenaars vrij. Dit voor hun.

Ardennen

2011-02-07T16:51:00.002+01:00

En in de tussentijd in BUenos Aires vierden Boris en Rufino het 50 jarige huwelijk met taart.

Duitse Slagers

2011-02-02T17:34:00.001+01:00

Duitse Schlagermuziek doet het altijd goed in de familie, die nieuwe schlager wel te verstaan jaren 70 als hooghtepunt. Danny en zijn Marsipulanies was wel de doodsteek een nog ergere variant op de Smurfen van Vader Abraham. Nee ik ondekte de schlager van die nog vroegere tijden uit de jaren 30' waar er nog hele orkesten werden aangerukt en Heinz Ruhrmann nog jong was en ook een deuntje meezong.

50 jaar

2011-02-01T15:20:00.002+01:00

Met de 50 jaar in het midden.

Opa Kor

2011-02-01T14:51:00.002+01:00

Voor allen die nog steeds van deze informatie verstoken zijn gebleven;
Vanaf 29 december 2010 ben ik Opa van Aydin Luca zoon van Esmee.

De voorgaande maanden heb ik me een beetje, met trots, kunnen voorbereiden op mijn nieuwe status.
De afstand is KU. Uiteraard en zou graag de atentie willen geven die daarbij behoort. Het is een raar ding die afstand maar mijn hart vult zich desalniet te min met liefde voor deze schepping!
Welkom Aydin!!

Gebakken aardappel

2011-01-31T15:39:00.002+01:00

De laatste eetkick hier in huis, opengesneden aardappel met af en toe panceta, gedroogd spek, ertussen. Heerlijk.

Impulsief

2011-01-30T15:35:00.003+01:00

Wapenstilstand, de onrust leeft stil verder.

De maag verkrampt.

Vriendelijk lachend, pratend over niets.

Een hand op de schouder.

De haat spuugt uit de ogen.

Het lijf schud van walging.

Wachtend op het juiste moment voor actie.

Een verkeerd woord en ik heb je. Verbrijzel je, wurg je met je eigen woorden.

De spanning loopt langzaam weer op.

Zenuwslopend ongeduld onrust en huilen om aandacht.

Als een inktvlek uitgelopen.

De kanker van woede te lang ingehouden.

Het eet in jezelf niet in de ander. Controle over de situatie, op de tenen lopend.

Een ander zal er voor boete, bij voorbaat een geliefde.

Het gekke is dat waar we van houden, waar we eigenlijk voorzichtig mee om moeten springen, constant in het negatieve uitgetest moet worden. En de ontvangende partij niet begrijpend naar je kijkt, waarom? Waarom? Omdat een derde partij me het leven lastig maakt, daarom. Zelf niet beseffend.

De tijd brengt de oplossing, de vlucht of de confrontatie.

Opgelucht verder.

Kraken in Venlo 1979-80

2011-01-29T14:43:00.003+01:00

Tijdens mijn verblijf in Kessel, ontmoette ik Floor op een van mijn muziekstrooptochten in Dom v/d Bergh in Venlo. Sinds ik wat geld verdiende kon mijn intresse in muziek gevoed worden dmv aankoop van behoorlijk wat L.P's. Onze gezamelijk intresse in muziek resulteerde in een uitnodiging om voor en na het concert van de Uk Subs, die zouden spelen in het Blerickse jongerencentrum, muziek te draaien. Dat nam ik met graagte aan, ook omdat ik het idee had dat die punkers eens wat anders moesten horen dan alleen punkmuziek. Op dat moment was er heel wat gaande in de muziek met new wave, en nog meer expirimentele dingen. Die avond met de Subs was er wel behoorlijk wat spanning, ten eerste had ik nog nooit gedraaid voor publiek en ten tweede had ik geen idee hoeveel ik mee moest meenemen. Het werd een doos vol met van alles en een beetje punk. Het belangrijkste van de avond qua muziek was dat ik James White and the Contortions wilde draaien en wat ook gebeurde. De spanning steeg enorm bij mij maar er gebeurde niets bij het publiek. Geen extra opwinding of negatief ontvang, heel goed bezig dus. Ik geloof dat ik een plaatje of 10 gedraaid had toen Floor zei, vanaf hier neemt Hay het over, hmmm minder cool, ik dacht dat .....
Na 1 jaar geen vriendin meer gehad te hebben sloeg de liefde weer hard toe met Karin een punkmeisje uit Blerck. Ik was veranderd wat aanging de meisjes, ernstig verlegen geworden. Daar had ik voorheen niet zo'n moeite mee redelijk relax met verkering maken of breken. Zij was verlief op mij dat was duidelijk, ik ook op haar, ook duidelijk, maar geen stap werd er ondernomen totdat zij, wij wachtend op de bus in Baarlo, zei; wanneer ga je me kussen? BOINK holy crap dat was effe straight. Okay lets kiss, wat een onhandig gedoe na zo'n lange tijd zonder. Dit zou weer het begin worden van weer een lange reeks met aardig wat meisjes tot ....

Floor introduceerde mij bij de Venlose kraak en punkscene. Een geheel nieuwe wereld ging er voor mij open. Mensen die bezig waren met muziek maken, kraak en antiemilitarisme spreekuren. Politiek behoorlijk actief waren, hier had ik nauwelijks of geen kaas van gegeten op dat moment. Ook mijn uiterlijk veranderde enigszins net voor dat ik naar Kessel verhuisde was ik behoorlijk onder de indruk van de New Wave look in Antwerpen "De Waag". Wat grotendeels inhield dat ze geen bakkebaarden hadden en sommigen zelfs geen wenkbrauwen, Bijzonder heftig vond ik dat, dat wilde ik ook. Het is werkelijk wonderlijk hoeveel impact dat op mij had zoiets kan ik me heden ten daage niet meer voorstellen. Ik zou niet weten wat me nog een shock kan veroorzaken om me heftig opgewonden te maken door het gebeuren, ding of wat dan ook. Weken had ik al gepland om mijn bakkenbaarden te minimaliseren tot net boven de oren, maar hoe? Uiteindelijk had ik het lef dan en melde bij mijn moeder dat ik uitgeschoten was met scheren, Ahumm. Ik vond het geweldig, hierna begon ik ook langzaam aan pakken te dragen ingekocht bij het leger des heils en door moeders op maat gemaakt. Met Floor veranderde ik weer een beetje meer naar de punk achtige kant, kettingen aan de broek genaaid, leren jas volgespoten met texten enz.. Dit veranderde uiteraard weer snel genoeg in een mix van beide dingen. Bij de bezoeken die ik thuis aflegde werd er redelijk mild over gesproken zover ik nog weet. Al was reactie altijd wel welkom, jejeje.
Ik vertelde Floor dat ik graag uit Kessel wilde verhuizen naar Venlo of hij iets wist in het kraakgebeuren, met mij waren er nog 5 anderen die iets wilde kraken. Aldus werden we aan elkaar geintroduceerd om een plan te maken. Jack kende ik al en mijn toenmalige vriendin en een vriendin van haar en nog een Duitser. Na een paar bijeenkomsten over het hoe en wat zouden we op een avond het pand op het Monsepaadje gaan kraken. De avond dat we het huis gingen kraken was de gehele scene om te helpen bij de eerste uren, die zo belangrijk zijn. Omdat het de politie een mogelijkheid geeft om je eruit te zetten. Een enorm tankstation met aangrezend huis. Iedereen zijn eigen kamer met nog een gemeenschapelijke huiskamer en keuken. Na een paar uur binnen zijn geweest was de eerste spanning eraf, de wouterij was al een paar keer gepasseerd maar zonder een woord gewisseld te hebben. Onze technici hadden al voor stroom en water gezorgd, blitzteam. Rond een uur of 23.00 was het wel bekeken en ging de support groep weer huiswaarts. Dat was ook wel weer een spannend moment maar er gebeurde niets. Geen extra patroulles, niks. Het leven als kraker had zijn aanvang genomen. Ondertussen werkte ik nog steeds bij de Globe. De mix van werk met kraken en aanverwanten werd steeds moeilijker. Veel tijd besteede ik met uithelpen van andere kraakgroepen die uitgezet zouden worden en vroegen om steun en dan maandag weer naar het werk was niet echt kicke. Het grotendeel van de mensen zaten allemaal in de soos en er werd me duidelijk uitgelegd hoe de dingen aangepakt moesten worden voor het beste resultaat. Aldus besloot ik niet meer naar het werk te gaan, dat zou betekenen dat ik een straf uitkering zou krijgen van 2 maanden van 40% wat me niet echt boeide met het geld dat ik al opgespaard had van het niet betalen van huur water gas en electriciteit. Ik kocht wel echt een hele hoop platen op dat moment. Daar kon de gehele scene van meegenieten want er werd behoorlijk gecopieerd naar casettes. Iedere dag kookte we in toerbeurt en poetste volgens lijstjes. De tafel werd gedekt en dan was het gewoon aanvallen, nog erger dan in de schans, gewoon zoveel als mogelijk. De helft van het bord werd niet opgegeten gewoon vanwege gulzigheid van de ogen. En dan de eeuwige sigaret na het eten die geblust werd in het halfvolle bord, wat een klerezooi als je afwasbeurt had, afschuwelijk. Maar ik deed ook vrolijk mee in dit verhaal om niet achter te blijven. In die tijd verloor ik ook de intresse in mijn vriendin en aangezien we in het zelfde gebouw woonde moest dat toch gebeuren, er was gelukkig nog een kamer vrij. Ik was danig verliefd op een ander meiske uit Eindhoven.

Vakantie in Paraná

2011-01-28T17:29:00.004+01:00

Wat een toestand uiteindelijk. We zouden in het apartement van de moeder van een vriendin logeren maar we hadden al een gevoel van "wat zal er fout gaan". Je hebt dat nu eenmaal met sommigen mensen en met haar hebben we dat beiden. Na een busreis van 6 uur aangekomen en aangebeld bij de buren om de sleutels af te halen. Niemand die de deurbel beantwoorden bleek dat Anyi op de verkeerde knop had gedrukt. Okay opnieuw dus ook niets. En weer vergiste Anyi zich en drukte op de bel van de moeder en ja hoor die beantwoorde, ze was gewoon thuis, UUUPSSS. an maar een hotel zoeken of iets dergelijks dus. Het werd een hostel waar Anyi niet al te happy mee was. De volgende dag meteen op zoek naar iets humaans want dit was niet echt kicke, ik bespaar jullie de speciaale details. Om 11.00 stonden we bij de cabañas wat we wilden mooie bosrijke omgeving met een zwembad in de achtertuin en een rivier in de voortuin en links van ons een groote speeltuin voor de kidsz. Perfect. Hier hebben we dus iets meer dan een week doorgebracht om de batterijen weer op te laden.

Vakantie In Paraná II

2011-01-28T02:54:00.006+01:00

Het was hier duidelijk warmer dan in Buenos Aires met een hogere vochtigheidsgraad. Maar met het zwembad in de voortuin was het leven redelijk gemakkelijk. Effe afkoelen 5 meter vooruit en met een sprong in het water. De 2de nacht had Rufino koorts of van de hitte de zon was tussen 13.00 en 17.00 echt niet te harden daaro, je zag ook de mensen van het strand vluchten vanwege de intensiteit. Een bezoek aan de stad daar hebben we ons alleen in de avond aan gewaaagt na 19.00. Parana is een redelijk grote stad met 250.000 inwoners en heeft ook een echt winkel centrum. Wel iets groter dan Venlo en ook zeker meer te doen. Uit eten hebben we eigenlijk weinig gedaan aangezien we naast ons vakantiehuisjes stands waren van de vissers die de zojuist gevangen vis al verkochten, Heerlijk!!! Wat een smaak. Ieder dag een ander visje gebakken. Boris had binnen mum van tijd ook al een nieuw vriendje, Bauti, die een video computer had. Ook binnen mum van tijd was de computer in handen van Boris die nogal obsesief is met de dingen, hij denkt dat alles van hem is namelijk. Al met al zeer geslaag in Entre Rios en wie weet nog eens een keer.

De stamboom

2011-01-27T15:23:00.001+01:00

Cornelis Theodorus van Lier, geboren te Helden op 02-11-1911 en overleden te Tegelen op 27-01-1970, gehuwd met Mechtilda Maria Petronella Timmermans, geboren te Maasbree op 08-10-1909 en overleden te Venraij op 07-03-1962

De ouders van Cornelis Theodorus van Lier zijn; Peter van Lier, geboren te Helden op 26-01-1861 en overleden te Helden op 20-01-1924, gehuwd te Helden op 14-01-1901 met Anna Gertruda van den Beuken, geboren te Helden op 04-05-1868 en overleden te Helden op 31-05-1947. Dochter van Hendrik van den Beuken en Theodora Verhaegh
Peter van Lier was weduwnaar van Catharina Hermans, geboren te Roggel op 23-08-1866 en overleden voor 1901 te Helden, zij huwden te Helden op 13-04-1896. Dochter van Mathijs Hermans en Dorothea Claessen

De ouders van Peter van Lier zijn; Pieter van Lier, geboren te Maasbree op 10-08-1827 en overleden te Helden op 28-07-1884, gehuwd te Helden op 12-04-1860 met Johanna Lemmen, geboren te Helden op 07-08-1830 overleden onbekend. Dochter van Nicolaas Lemmen en Petronella Wolters

De ouders van Pieter van Lier zijn; Petrus van Lier, geboren te Maasbree op 18-12-1795 en overleden te Maasbree op 05-04-1858, gehuwd te Helden op 20-11-1817 met Maria Catharina van Lier, geboren te Helden op 23-09-1792 en overleden te Maasbree op 13-06-1867. Dochtervan Martinus van Lier en Petronella Groenen

De ouders van Petrus van Lier zijn; Henricus van Lier, geboren te Sevenum op 13-05-1753 en overleden te Maasbree op 22-06-1817, gehuwd te Maasbree op 09-01-1782 met Gertrudis Maria Smets, geboren te Maasbree op 25-03-1754 en overleden te Maasbree op 12-05-1831. Dochter van Joannes Smets en Maria Peters

De ouders van Henricus van Lier zijn; Henricus van Lier en Joanna Minten

Vakantie!!

2011-01-16T20:27:00.004+01:00

Vandaag is officieel mijn eerste vakantiedag. Zo moe als een hond zoals jullie al gelezen hebben in een blog die ik schreef een paar dagen geleden. Maar Vakantie! We gaan naar Parana in de provincie Entre Rios waar het nog heter is dan hier, YES!! Pfffff.
Het is de hoofdstad van de provincie en toch nog goed voor over de 200.000 mensen. We kunnen naar het huis van de moeder van een vriendin. 4 blokken van de rivier vandaan, cool! Verder het cultureel erfgoed moeten we nog bestuderen maar d'r zal vast het een en ander te bekijken zijn schat ik zo. Luitjes ik zeg tot over 2 weken. Haije

Ongeluks datum

2011-01-13T16:25:00.002+01:00

Donderdag de 13de, net niet. Hier in Argentinie hebben zo ook iets met de 13de maar niet op vrijdag. Hier is dinsdag de 13de de dag van minder geluk. Das effe wennen gelukkig hebben ze wel het zelfde nr. Ik moet er niet aan denken om me iedere maand druk te gaan maken over een nummer of eens in de zoveel tijd alshet op de speciale dag valt. Toch blijft dat nummer erin gebrand misschien gebruik ik het alleen als het me uitkomt zo ongeveer het zelfde als je een gebroken hand hebt en je ziet ineens allemaal mensen op straat met een gebroken hand. Maar je vraagt je soms af zoals er ook 11 september bestaat of je zelf ook een datum hebt. Ik kan me zo van een paar familie leden voorstellen die een datum hebben. Voor mij een datu die gegraveerd staat in mijn brein en ieder jaar weer een terugkerend ding is kan ik niet zeggen. Tot nu toe alleen blije datums, geboortedatums. Hier kom ik nog op terug voor nu nog een prettige donderdag en tot morgen.

Spiegels

2011-01-12T16:23:00.002+01:00

Spiegels zijn gemaakt voor zoveel redenen en niet alleen voor vrouwen. Hoe verrast kun je zijn als je jezelf weer ziet na lange tijd.
Zelf ben ik niet een spiegelmens die zich iedere dag moet inspecteren over de veranderingen in het gezicht of haar. Als je een bepaalde haarsnit hanteert kan ik me er wel iets bij voorstellen dat dit onderhouden moet worden of een gepunte snor. Als ik me scheer, eens in de 5 a 6 weken zie ik mezelf maar echt daar waar ik moet scheren, weinig intresse om een verdere inspectie te doen maar meestal is het van oojaa dat ben ik en klaar met het onderwerp. Natuurlijk toen ik jonger was in de jaren van de hormonen bekeek ik mezelf behoorlijk kritisch wat en hoe ik wel het een en ander veranderd zou willen zien. Had meestal meer te maken op een ideaal type. De meeste dingen maakte je gek, een paar voorbeelden. Een tijd lang wilde ik niet zo lang zijn als ik was maar zo klein mogelijk, mijn haar wilde ik stijl hebben want dat van mij met lichte krul, echt niet boeiend.En zo zijn er nog talloze voorbeelden van dingen waar ik tijdelijk een gevecht aanging in mijn kind of pubertijd.

Boris en Rufino

2011-01-11T18:34:00.005+01:00

Als er een verveeld in huis is dan is het wel Boris. 2 maanden vakantie is echt te veel van het goeie. Op het moment gaan we in toerbeurten naar de plaza, De plaza heeft een zandbak wat speelgoed , schommel roetsbaan en een wip met klimrekken. Er bestaan hier oplossingen zoals zomerkamp wat perfect is voor de kids. Het is iedere dag naar de jardin met zomeractiviteiten. Maar helaas betaal je niet per week maar per maand en dat betekent, ik heb half januari vakantie tot februari, dus de maanden zijn gekort. En het is echt een beetje te duur om een week naar de maas te gooien. Rufino daar en tegen heeft wat meer aandacht nodig, ook vol energie, die heeft de plaza ook echt nodig om een beetje te kalmeren, gelukig hebben we nog een patio met zwembadje dat vind tie echt helemaal geweldig. En alles wat Boris uiteraard doet.

Boris zijn verjaardag in de Creche

Pijn

2011-01-10T22:41:00.002+01:00

Pijn is iets wat je je hele leven meedraagt, de een meer dan de andere. Iets wat ook moeiljk te pijlen is. Er zijn mensen die graag praten over hun pijn en dit ook waar maken met de tientallen pillen die ze moeten slikken. Ik ben een beetje traag met die dingen, kijk het me aan wacht af en hoop op stille genezing. Hoofdpijn tandpijn buikpijn allemaal dingen die doorgaans van tijdelijke aard zijn. Medicatie voor deze kwaaltjes gebruik ik zelden of het moet ernstig uit de hand lopen en ik kijk er scheel van. Je kent het wel een hoofdpijn met heftige steken in je hoofd tot aan de oren of ogen. En dan zie je mensen om je heen waarvan je denkt man wat een watjes. Hier ben ik toch over gaan twijfelen, mensen zijn nu allemaal een beetje anders en de eene heeft een andere pijngrens dan de andere. En uiteraard de comentaren die ik gehoord heb over mijn rituelen hoe pijn die wel doen. Ik zeg das jou film niet de mijne. Om pijn is het niet te doen, de pijn is een bijzaak, ik zeg daarmee niet dat die niet bestaat, weldegelijk maar zeer verdragelijk. Hoe kan je zomaar een paar uur aan hake gaan hangen omdat bovennatuurlijk bent, nou ik niet in ieder geval,misschien wel een raare voor de meesten, daar heb ik ook nog wel het een en ander over te vermelden, daar komen we op terug. Ik ben net zo raar als de rest van de wereld ook, ik zeg hoe klein is de wereld, je eigen bol. Vorig jaar juist voor de geboorte van Rufino had ik mijn laatste halve marathon gerend, met succes maar wel een voet die een beetje opgezet was en een knie wat gevoeliger. het meteen wat rustiger aan gedaan met rennen maar het ging maar niet over. Tot op de dag van vandaag heb ik er nog steeds last van en het heeft te maken met de slaaprust, ja dat onderwerp, ik raak maar niet uitgerust. De voet doet het inderdaad redelijk als ik een paar nachten goed geslapen heb. Wel nu dus hopen op een welverdiende slaap!!

De omgedraaide wereld

2011-01-10T12:58:00.004+01:00

Met ook nog een uurverschil van 4 - 5 uur blijft een item wat vaak terug komt als ik comuniceer met de Nederlandse kant. Ook ik maak gebruik van hoe laat is het bij jullie of hoe warm of koud het is. Ja en inderdaad het water kolkt hier de andere kant op. Nu na non stop 5 jaar in Argentinie voel ik me er meer thuis dan ever en over terug gaan zeker geen sprake. Met al de sociale bezigheden die hier opgebouwd zijn en de rompslomp die erbij hoort, dan heb ik het over zaken van de overheid of instituten alhier. Dingen waarvan je zegt nou ja das nu niet echt kicke, het blijft relatief want er zijn ook in Nederland 101 dingen op te noemen die niet echt kicke zijn. Ik voel me op mijn gemak de straat waar ik woon is MIJN straat de winkel waar ik groente koop is MIJN groentewinkel. Vind er nog maar eens een in Nederland! Hier heb je er op ieder straathoek een net zoals de slager. Dat blijft me fascineren dingen die vroeger normaal waren in het dorp of stadsleven en die langzaam vergaan zijn in supermarkt producten en plastic verzeild geraakt. Het product zodanig verbouwd dat er helemaal niets meer is te herkennen van wat het feitelijk was. Ja ik hou van de Argentijnse slager!! Wat wel jammer is dat hier geen bos te bekennen is, dat mis ik wel maar daarvoor woon ik in de stad.

1979

2011-01-09T14:30:00.002+01:00

Met Ger en Harrie maakte ik heel wat dagtripjes in de auto van Ger’s vader, dit was een nieuwe Mazda en die rook heerlijk van binnen. Ger maakte casettes voor ieder reisje zodat we steeds weer verrast werden met zijn nieuwe aanwinsten van muziek. Naar kermissen, jongerencentra’s, festivals al deze zaken ondernamen we in die auto. Geregeld werd er gestopt op een parkeerplaats om een blowtje tot ons te nemen in de vrije natuur. Dat blowen ging niet onopgemerkt aan mijn ouders voorbij in ieder geval niet aan mijn moeder. Zij probeerde regelmatig een conversatie op te starten als ze maar ook iets merkte dat ik anders was in mijn gedrag. En meestal had ze dit wel goed in de gaten. Tot op een dag ze wat wiet gevonden had en het bewijs er echt was. Ze liet me dit zien van; nu geen gezwam meer en vertel op. Uiteraard was ik zelf al behoorlijk ingelicht over het wel en wee van drugsgebruik aangezien dit item hoog op de conversatielijst stond van onze vriendenclub. Alles werd geanaliseerd en gespeculeerd als we er niet precies wisten hoe of wat. Ik legde mijn moeder uit dat wiet softdrugs was en ongevaarlijk niet zo gevaarlijk als alcohol bijvoorbeeld. Mijn moeder kon zich daar wel in vinden en er werden geen vragen meer gesteld. In de tussentijd had ze zelf wel wat informatie opgedaan over hoe en wat met drugs. Een tijdlang ging ik ook veel om met Wiel en Johan die bijna ieder weekend naar Antwerpen gingen, Plein "De Waag", dit was wel het punk episch centrum van Belgie. Je had er wel een bar of 8-10 waar alleen punk en new wave gedraaid werd. En uiteraard duchtig gebruikt werd, niet alleen blow maar vette hard drugs noem maar op. Van heroine, had ik al gezworen om af te blijven, maar cocaine en speed mocht ik graag gebruiken, dit werd behoorlijk aangeleverd door Martin en Theo die inmiddels al behoorlijk in de problemen hierdoor zaten. Door Wiel en Johan werd voorgesteld om een huis te gaan huren wat ik wel geslaagd vond. Het werd tijd om te nokken in Baarlo en weer de vrije wereld in alhoewel ik nog wel aan het werk was bij de Globe. Uitendelijk vonden we een huis in Kessel, behoorlijk groot, waar Wiel, Lee, Johan en ik zouden intrekken. Met moeders naar het tref wat net open was, nieuwe winkel, en daar alles goedkoop ingeslagen voor mijn slaapvertrek en handoeken. Het spul heb ik gebruikt tot het moment dat ik naar ARgentinie vertrok. S'morgens werd ik afgehaald met het busje van de Globe en s'avonds weer terug gebracht. Rond die tijd dat ik weer terug kwam in Kessel was er behoorlijk leven in ons huis. Een paar maanden later had het huis zich getransformeerd tot een drugshol en daar was ik me eigenlijk maar half bewust van. Ik had mensen uit Venlo leren kennen uit de kraakscene en muziek. Dus Kessel boeide me minder en minder, al zag ik uiteraard dat het daar met enkele behoorlijk in de fout liep qua drugs gebruik. Op het juiste moment ben ik vertrokken naar Venlo om met enkelen een pand te gaan kraken. En in de tussentijd op en neer naar de Globe. Mijn drang om meer vrijheid te hebben werd behoorlijk verstoord door het werk bij de Globe, ik moest toch nog iets verzinnen om dit te veranderen. In de tussen tijd was mijn gebruik van speed ook behoorlijk verveelvoudigd en kon zeggen dat ik hier wel een probleem mee had. Tijdens het werk bij de Globe gebruikte ik ook regelmatig en op het moment dat ik een Surinaamse colega kreeg werd er behoorlijk geblowd tijdens het werk. Dit kwam me wel duur te staan. Op het moment was ik gieter met Sam, Surinaamse colega, en we vulden de kleine kastjes er vrolijk me vol. We hadden uiteraard speciale kledij en laarzen die voor deze arbeid geschikt waren. Die ene keer kwam ik bij een kastje dat ik aan het vullen was, zo stoned als een aap, voelde ik het warm worden aan mijn voeten, bleek ik wat vloeiend ijzer in mijn laars geschud te hebben, geniaaal!! De overal in de laars geduwd in plaats van over de laars. Als een haas de laars uitgetrokken om die typhus hitte van me af te krijgen. 3de graads verbrand aan de rechterkant van mijn rechter voet. Je kunt het nog steeds redelijk zien nu.
2 weken thuis.

Een half jaar later, ik was al van baan veranderd binnen de Globe, moest ik gietstukken stralen. Daar zaten regelmatig wat tijden tussen dat je niets te doen had. En met Sam smoketen we er nog vrolijk op los. De oven was ook een prachtig plaats om stoned weg te dromen, al die spatters van vloeibaar ijzer, prachtig om te zien. Maar niet te dichtbij anders kunnen er ongelukken gebeuren. Als de oven leeggelopen was werd het gat gedicht met een prop klei. Dit werd gedaan met een lange ijzeren staaf van een meter of 3. Die keer stond ik dus te dichtbij waar op het moment de man met de staaf zich draaien om deze weg te zetten raakte hij me in het oog. Om duidelijk te zijn het ooglid, het bloeide enorm en ik zag niets met mijn rechteroog, lichte paniek ik dacht dat was mijn rechter oog dus, shit. Naar de eerste hulp in het ziekenhuis in Tegelen. In de wachtkamer wachten op mijn beurt, het was niet geweldig ernstig aangezien ik het bloeden kon tegen houden. Op een gegeven moment hoorde ik van afstand een geschreeuw van heb ik jou daar. Ambulance personeel rennend met bed op wielen. Voor mijn neus voorbij zie ik iemand in het bed en een losse hand op de buik gelegd, bizar gebeuren. Ik vond me gelijk niet zielig meer en bleef de rest van de opvolgende dagen met een knoop in mijn maag rondlopen. Mijn ooglid werd dichtgenaaid en ik kon weer naar huis voor een paar dagen.

Taxis 2

2011-01-09T13:40:00.002+01:00

Om het gehele taxiverhaal af te ronden zijn er nog wel enkel feiten die opvallend zijn. Dat uiteraard omdat er een berg van zijn dan vallen de groepsafwijkingn ook op. Ten eerste een verzamel punt is uiteraard het tankstation, sommige tankstations daar zie nog geen normale auto meer alleen de zwart gele auto. Het tijdsstip maakt ook weinig uit er zijn er altijd die effe moeten tanken rusten of met de colega babbelen. Menig uiten is een belangrijk punt van deze mensen goed en slecht. Je hebt ook enkele rustige figuren maar in het algemeen willen ze je wel iets vertellen en niet andersom. Een ander verzamelpunt zijn goedkope restaurants parillas, Bbq's en kioskos. Als je op een van de plekken die lui ziet weet je dat daar goedkoop kunt eten, das wel handig op zich. Of de andere bijkomstheid is dat ze op die plek niet geknipt worden voor parkeren. Daar zijn ook nog andere trucks voor, bijvoorbeeld achterklap openstaan, een kartonnetje over het nummerbord enz. enz. Op de avenidas meer dan 4 banen is er een baan gereserveerd, de rechter, voor Taxis en bussen. Dit om sneller vervoer te garanderen, uiteraard met mensen in de taxi om te vervoeren. Helaas komt dit niet voor en zie je de lege taxis de baan overstromen en dit met een tempo van plus minus 20 km per uur. Zwaar irriterend aangezien je vaak niet kunt oversteken door de colonne die zij vormen.

Taxi's

2011-01-08T14:37:00.002+01:00

Vandaag een foto erbij van wat ik gisteren beschreef. Zoals je kunt zien. Buiten de gewone automobilist heb je ook de taxichauffeur die denkt dat tie alleen op de weg is. Hier in Buenos AIres zijn er rond de 30.000 taxis de kun je je wel voorstellen dat je in de shop gedeeltes van de stad je echt niet druk over vervoer hoeft te maken. Over het algemeen zie ik hier gepensioneerde figuren die nog een cent bijverdienen met taxirijden. Enkele keren dat ik in de taxi zat vond ik het maar raar dat de taxi behoorlijk schokte alsof de chauffeur het gas in en uit liet gaan, schokkend gewijs. De eerste keer dacht ik nog zal wel wat aan de motor hebben. Een 2de keer denk je nog hee die heeft hetzelfde als die eene keer. Maar een 3de of 4de keer begin je je toch echt af te vragen wat er aan de hand is. En op een gegeve moment viel het me dus op het potverdorie oudevandagen die in die taxi's rijden, nog te shaky om het gas goed ingedrukt te houden, fantastisch!! Niet dus, levensgevaarlijk die lui, ze zijn gewoon traag en zien niet te best en reageren na kunnen. Als ik nu in de taxi stap en zie dat het een oudje is weet ik na vertrek waar we aan toe zijn, oftewel in welke staat onze chauffeur is. Gelukkig is er nu ook een nieuwe mode, de vrouw die taxi rijdt das wel heel wat beter dan die oudjes en de ontwikkeling gaat snel!

Fietspad

2011-01-07T13:43:00.005+01:00

Ik fiets nu iets vrolijker door de stad naar het werk, ze zijn fietspaden aan het aanleggen. Al is dat weer een groot woord. De straten hier die doorgaans een richting verkeerzijn hebben ze de linkerzijde gereserveerd voor fietsers. Dit houd in dat ze een soort van cementen verhoging geplaatst hebben waar autos die ruimte respecteren als gereserveerd voor fietsers. De straten hebben aan beide kanten een aflopende kant om de regen te kunnen verwerken, zie behoorlijk schuin. Hier hebben ze voor de blijde fietsers niets aan gedaan waardoor als je tegenkomend verkeer bent verplicht bent om in de water aflaat te fietsen, das minder en behoorlijk gevaarlijk met nat weer. Maar heel wat veiliger dan voorheen waar de automobilist denkt dat de weg van hem is.

Laatste stuipen

2011-01-06T15:31:00.002+01:00

Alles goed, normaal. Maar licht de dagelijkse deken van bedekking maar eens een beetje op dan kom je tot andere woorden.
Slaap is het thema hier alles hangt af wat Rufino doet in de nacht dat bepaalt ons humeur voor de rest van de dag. Wat betreft nu op dit moment, duffe dag. Laat thuis vannacht 3.00 uur, Anyi doet de nacht ronde met hem en dat betekende laatste nacht 3 keer opstaan, een peuter van 1 jaar met zo'n nachtprofiel ongeloofelijk, erger dan een baby. Wanner zal onze eerste nacht komen van 8 uur slapen. Het lijkt zo ver weg, Juist toen Rufino geboren werd waren we in een prachtig ritme, Boris had zijn tanden alle kleine baby dingetjes achter de rug en een fijne nacht rust. Klagen helpt je ook niet veel verder het is de kleine die zich goed moet voelen en dat maaakt ons ook happy uiteraard. En dan kom je weer uit op Alles goed, normaal.

Bericht uit Venlo

2010-09-01T15:54:00.003+02:00

Willeke was een paar dagen in Venlo en kon uiteraard de frietkraam op de Stalberg zeker niet overslaan!

Bernhard 16

2010-08-20T19:04:00.000+02:00

Frikandellen

2010-08-03T15:50:00.005+02:00

Ten eerste ben ik helemaal niet zo'n fan van de frikandel om te zeggen die wil ik wel zeker niet missen op mijn bordje.
Maar de uitdaging om het te maken das andere koek natuurlijk. Geef mij maar een kroketje.
Gisteren zijn we weer aan het experimenteren geslagen.
Ik had me alle info binnengehaald van internet wat aangaat Frikandellen.
Van de meest simple info tot slagers fabricanten recepten.
Uiteindelijk had ik mijn conclusie gemaakt en een 65% kippe 35% varkensvlees frikandel gemaakt.
Helaas geen paardevlees hier, anderssss.

De hele handel gemalen op vorm gebracht zo goed en kwaad als mogelijk, gekookt en gefrituurd.
Aangezien mijn machine het vlees niet kon verwerken ben ik naar mijn buurman gegaan en mijn plan verteld.
De goeie man sloeg bijna van zijn stoel af van enthousiasme, gelukkig kon zijn schoonmoeder me uithelpen met een machine.
Waarna ik alles succesvol afgerond heb.
En smullluuuh maar.

Esmee 30 jaar

2010-06-26T19:20:00.001+02:00

Huidvleis

2010-04-17T18:11:00.002+02:00

Afgelopen maandag bij de wekelijkse inkopen waar ik altijd naar de coto ga, 3bloks verderop.
Maandag 20% korting met bankpasje van de Nacion Ongelooflijk niet 20%.
Ook kopen wij daar vlees, varkensvlees dit uit gebrek bij de slagerij waar je maar keus hebt uit 3 of 4 stukken, waar de rest is mag Joost weten. In de Coto hebben ze alles van het varken en naar horen zeggen zijn ze gevoed met de afvalgroente van de coto zelf, heel fijn dus.

Maandag sta ik bij de vleesafdeling zie ik daar een half varkenshoofd liggen ik linkte meteen naar huidvleis. Impulsief koopte ik um meteen, 4,5 peso oftewel 0,75 eurocent en dan nog 20% korting inkopen die handel. 2,5kilo, nog wat speurwerk gaedaan op het net naar tips en dergelijken en mijn conclusie hiervan getrokken. Maandag kwam het er niet van Boris de hele dag op schoot, verkouden griep en hangerig naar papa. Dinsdag hetzelfde verhaal en effe naar de pan gekeken, hee verdomd hij past er niet in, s'middags de buren afgegaan voor een pan maar helaas. Uiteindelijk heb ik er een van het restaurant geleend, een gigantische, gelukkig paste die perfect in het fietsenstoeltje van Boris!!

Woendag morgen de bouillion groente erin geflept met de kop en koken maar de volgende 6 uur. S'middags om 1 uur nog effe naar de Coto om te kijken of ze nog een paar extra dingen hadden om erbij te doen. Ik had geluk nog een tong gekocht en een stuk lever, alhoewel ik de lever ga gebruiken om paté van te gaan maken. Om 4uur alles omntdaan van het bot en in de mixer gegooid. Ik wist alleen niet of de bouillion genoeg gelatine had om het vlees bijelkaar te houden. Ik moest naar het werk even een pauze ingelast. Een deel had ik ingekookt en het andere deel in de koelkast gezet. Bij thuiskomst bleken de beiden delen geheel gelatineus te zijn. Uiteraard was het ingekookte goedje het meest aantrekkelijkste om te gebruiken. De volgende dag verder het vlees in de gelatine gedonderd en nog eens opgekookt met azijn en tussentijds proeven uiteraard. De koelkast in waarna ik om 1600 met Anyi onze eerste stukje zult konden proeven, heeeeeeerlijk.

Wouter's fiets

2010-04-13T01:20:00.004+02:00

Dit is het eindproject van mijn vriend Wouter uit Arnhem, fantastisch

HERDENKING van de slachtoffers van de staatsgreep in Argentinië 24 maart 1976.

2010-03-25T15:57:00.002+01:00

Op 24 maart 1976 vond de staatsgreep in Argentinië plaats die het land voor zeven jaar met een militaire dictatuur opscheepte. Videla verdreefpresident Isabel Perón en gaf zo het startsein voor de 'vuile oorlog' tegen linkse dissidenten.

Gisteren vond de herdenking plaats van de slachtoffers van de staatsgreep in Argentinië waaronder ook beide ouders van Anyi het slachtoffer zijn geworden.

2010-02-19T18:30:00.002+01:00

De drang tot bevrijding.
Het rukt mijn hart uit mijn lijf.
Hier voel mijn slaand hart.
Koester de slagen van liefde.
Het warme samen.

De drang tot vernietiging
Het naakte hart op de slachtbank.
In stilte, klaar voor het mes.
Koester de dagen.
Ijskoud het marmer.

De drang tot behoud.
Het litteken op de borst
Voelbaar de rand van het geweld.
Koester de beslissing
Terug.

Die Antwoord

2010-02-17T17:11:00.002+01:00

De nieuwste luisterhit hier in huis.
Die Antwoord

Brendon jarig!

2010-02-01T11:56:00.000+01:00

My name is Prince

2010-01-28T16:18:00.002+01:00

Gisteren zat ik in de patio, met mijn voeten in Boris zijn zwembad toen ik dit nummer hoorde, heerlijk!!

Lola Jarig

2010-01-24T18:06:00.000+01:00

Geboren Rufino Antú

2010-01-19T19:41:00.005+01:00

Verschillende malen had Anyi al aangekondigd dat ze er genoeg van had. De last van de baby eiste zijn tol op het lichaam, wat het er allemaal niet makkelijker op maakte. Iets voor nieuwjaar begon ik al te denken dat het niet lang meer zou duren maar mijn hoofd en referentie bleef bij de een week voor de datum, 15 januari, zoals bij Boris. Was het per ongeluk of misschien niet maar het lijkt erop dat Anyi behoorlijk geconecteerd is met haar lichaam. Een volgend signaal kwam ook rond die tijd van nieuwjaar, bij de ochtend urine verloor ze enkele druppels bloed. ook had ze behoorlijke weeen bij maar enige inspanning en het duurde effe aan, niet zoals bij Boris een heftige wee en weer verder, nee op straat moesten we wel eens een paar minuten stil staan voordat ze weer verder kon. Na drie dagen een beetje bloedverlies ieder ochtend dachten we dat het toch beter was om eens wat info hierover in te halen.
Het was zondagmiddag 13.30 toen we met de gehele familie naar het ziekenhuis togen in bus 26 die hier een blok vandaan voor het huis stopt en 3 bloks van het ziekenhuis. Bloedje heet over de 30graden, straten verlaten voor de begrippen van Buenos Aires. Voor de hoofdingang kwamen we de directrice tegen van Boris zijn creche, zij is ook zwanger 3 maanden meer te gaan dan Anyi. Zij kampte met een virus wat de zwangerschap nog niet in gevaar bracht zover maar moest regelmatig op controle legde ze ons uit. We melden ons aan bij de receptie en konden plaats nemen, 2 personen voor ons. Als ik daar tussen de wachtende zwangeren zit is het altijd kijk en vergelijk hoever is die persoon en waarom zou die hier moeten zijn op een zondag, net zoals waarom heeft zij haar moeder bijzich en niet haar man het brein afgeleid van de realiteit.

In de tussentijd was Boris zich ook nog aan het amuseren met het ziekenhuis ameubelement wat uiterst geschikt was om te beklimmen en op en af te rennen, geen rust in de kont, af en toe probeerde we hem tot rust te manen met een koekje of drinken waarna hij weer naar de lift rende om te hopen dat de deuren open zouden gaan, dan weer naar de trap om daar de deur dicht te maken, naar de patio om de deur weer open te duwen. In de tussentijd was het Anyi's beurt om naar binnen te gaan en te checken wat er loos was. In de tussentijd zou ik op Boris letten wat minder chaotisch voor Anyi, al de gesprekken die Anyi met de specialisten heeft gehad in deze zwangerschap heb ik niet een keer tijdens het gesprek de context op kunnen vangen omdat ik met onze vriend Boris aan de slag moest, hem ergens weer uittrekken, op mijn schoot houden, klimmend op dit proberen boekjes te pakken enz. enz.. Hierna kreeg ik uiteraard altijd een verslag van het gebeuren om ook op de hoogte te blijven. in elk geval volgens de verloskundige op dat moment zei; dat we op zijn hoogst nog een week te gaan hadden met deze ochtend bloed druppels als begin teken van de bevalling moesten beschouwen. Op weg naar huis hebben we nog een plaza aangedaan waar ook een speeltuin was en Boris zijn favoriete bezigheden kon uitvoeren zoals schommelen van de roetsjbaan en wippen.

Bij thuiskomst ben ik eens wat gaan koken om de magen wat te stillen van de honger. Om 20.00 was het wederom raak een wee die behoorlijk aan hield. 6 minuten later weer een, 8 minuten later weer een dit hield aan dus we konden zeggen ¡We Zijn begonnen Met De Bevalling! Het regelmatig wederkeren van de weeen hield aan tot middernacht 02.15, hierna kwam een terugval van 15 minuten en meer. De hele spanning opgebouwd die dan tot een pudding weer in mekaar valt. Ik zou de komende uren weer de tijden noteren, maar om mijn slaap tegen te houden daar was geen paard tegen opgewassen dus ik viel na een keer een poging tot noteren te hebben ondernomen meteen in slaap. Een kleine 6 uur verder werd ik gewekt door Anyi, de weeen namen weer toe en hier moest wat aandacht aan gegeven worden. Na de lijst met tijden bekeken te hebben werd het inderdaad tijd om wat actie te ondernemen, dit juist gezegd nam de kracht-sterkte van de weeen enorm toe waarbij Anyi zich nu echt moest concentreren om deze te verwerken. Ik keek op de klok en zag dat het 8.31 was, ik vroeg Anyi; zal ik naar LaNegra gaan om te vragen of ze op Boris kan passen?, jaa doe dat maar, in de tussentijd pak ik de rest van de benodigheden in de koffer voor het ziekenhuis. La Negra meteen opgewonden van het nieuws trok zich om en kwam naar beneden, Boris lag nog rustig te slapen en naar we daarna hoorden sliep hij nog tot 10.00. Op dat moment regende het pijpestelen en bij het vragen om een taxi werd me verteld dat er een half uur wachtijd was en ze hingen me meteen op. La Negra nog eens proberen maar ze kwam er niet door. Dan maar de straat op en hopen dat er snel een taxi langs kwam. Een straat verder, Gallo, is een drukke straat aldus de hoop op een taxi in een stortbui was gericht aldaar. De stoplchten sprongen op rood en jawel de eerste taxi leeg, fantastisch. rechts afgeslagen en Anyi die in de deuropening stond te wachten kwam ook in de auto, binnen 10 minuten waren we in het ziekenhuis, dit was rond kwart over negen.

Ons aangemeld en een klein onderzoek werd er gepleegd hoever Anyi was, 6,5cm ontsluiting hmm nog een paar uur te gaan dus. Anyi werd alvast naar een kamer gebracht en ik moest de inschrijving van Anyi doen. Toen ik weer terugkwam op de 2de verdieping bleken ze Anyi naar de eerste verdieping gebracht te hebben, hier lag ze met een andere vrouw, die er lag ter observatie, in een kamer terwijl zij eigenlijk een kamer voor haar alleen zou krijgen. Dit door de overbelasting van bevallingen en gebrek aan plaats werd er voor deze oplossing gekozen. Wel een bizarre situatie op zich een vrouw een paar maanden zwanger en een vrouw in het midden van haar bevalling met het nodige gekreun en gejammer. Na een uur of zo werd de vrouw ontslagen van haar observatie en kon huiswaarts keren. Op dat moment kon Anyi wat meer ontspannen waarna ze me vroeg; hoe gaan we de baby noemen. Dat was de vraag al enkele weken, maanden en hierop hadden we nog steeds geen antwoord. We gingen ons rijtje weer af en bleven steken bij Antú, dat zou het dan gaan worden, Antú met nog iets erachter, nu konden we een antwoord geven op de vraag van het medische personeel dat ook maar constant bleef vragen hoe de baby heette. In de tussentijd kwam ook haar vroedman regelmatig controleren maar hij bleef steken op 7,5 cm ontsluiting een paar uur lang, Anyi begon al te vermoeden dat het een samenzwering was omdat er ook gezegd werd dat er geen plaats was in de bevalruimtes vanwege overdrukte. Aldus na nog een uur verder was het 13.45 toen Anyi naar de voorruimte mocht om een ruggeprik te ontvangen waar ze een half uur verlost werd van de pijn van weeen. Ze vertelde ook meteen dat ze het gevoel had dat ze haar meer toegediend hadden dan bij Boris, het jeukte van alle kanten met name haar lippen hadden het te verduren, raar spul di harddrugs. in debtussentijd had Anyi via slangetjes ed een weeenversterker toegediend gekregen die langzaam naar binnen druppelde. Na een half uur zonder weeen kregen we toch weer zorgen want het was toch geen weeen geen bevalling, niet dan? Nog maar eens navragen de hoofdzuster zei geen zorgen het word wel duidelijk als het zover is en we helpen je hierbij, hmm okee dus.
Dat was amper gezegd of Anyi voelde een wee op de achtergrond gevolgd door een wee die wel enorm aanwezig was. Een minuut of 6 a 7 verder een wee niet te zuinig Anyi wilde nu persen, effe wachten werd er gezegd waarna zij naar de bevalingsruimte werd gebracht. Ik moest me omtrekken oftwel broek en tshirt uit en vervangen door iets wat stof genoemd moest worden maar er niet echt op leek, iets van het ziekenhuis, clean. Ik hoorde vanuit de omkleed ruimte, waar is de vader van de natuurlijke bevalling, ik riep meteen, hier ik kom er aan. met het spul aan me hangen rende ik naar de ruimte waar Anyi behoorlijk in een andere staat en spanning was. Met het naar de ruimte gaan zag ik de vroedman zich nog omkleden dus die was ook te laat. Een wee meer en daar was het hoofdje al 3 minuten later en de baby was er, de vruchtwaterzak kwam er in zijn geheel mee uit wat wel indrukwekkend was om te zien. Anyi noemde hem meteen Rufino wat meteen duidelijk werd waar we heen gingen dus geen Antú, daar kon ik ook wel vrede mee hebben.

Rufinu Antú
Geboren 15:08
Gewicht 3kilo en 375 gram

Of ik bij de baby wilde blijven als hij gewassen en gedroogd en aangetrokken werd, zekers zekers. Hier kreeg ik effe een helder moment ja ik had ook een camara bij dus maar effe een filmpje geschoten met wat achtergrond gebrom van mij, fantastisch, nee dus. Toen Rufino schoon en aangetrokken was gingen we terug naar de bevallingsruimte waar Anyi al klaar was, geen puntje hoefder er gezet worden, niet ingescheurd of ingeknipt fantastisch dus. We konden meteen naar de slaapkamer van Anyi om te geniete van onze Rufino Antú. Enkele uren later belde we La Negra dat ze Boris naar de creche kon brengen en hierna na het ziekenhuis kon komen als ze daarvoor tijd had. We waren uiteraard benieuwd hoe Boris hierop zou reageren en zowiezo een rare dag voor hem zonder ouders, dat had tie nog nooit meegemaakt aldus. Bij aankomst ging hij meteen te keer in de ruimte op het bed op en af naar mij kwam hij wel maar Anyi en de baby daar keek hij niet naar om. Dat zou in de opvolgende dagen nog voortduren en langzaam maar zeker omturnen. 3 dagen in total bleven ze in het ziekenhuis om daarna weer thuis te komen en langzaam iedereen zijn plaatsje zoekend.

Boris Jarig

2009-12-17T21:57:00.002+01:00

De laatste maand, maar niet compleet.

2009-11-25T17:22:00.006+01:00

Effe wat feiten op een rijtje:
Ben weer voor het eerst naar de tandarts geweest sinds 4 jaar.
Wat schade opgelopen in de tussentijd 1 zwaar geval en 2 wat kleinere dus op zich valt het nog mee. Al had ik wel de knijp dat het wat ernstiger zou zijn. Aangezien mijn laatste controle in december 2005 had de tandarts me gezegd dat er eentje uit moest vanwege wrijving met het tandvlees, pus en dergelijken. Naar ik nu begrijp kan ik deze tand veranderen in een implant. dat valt dus weer mee.

Op een gegeven moment had ik echt zin in wafels maar ik had deze nog nooit gezien in de supermarkt of bakkerij hiero. Bij wat naspeuren was het wafelijzer ook niet te koop in de normale electriciteitzaken. Aldus op het 2dehands net gegaan alhier en vond een winkel 40 minuten fietsen van hier waar het ding te koop was.
Sinds ik mijn Wafelijzer heb gekocht, 2 weken geleden, ben ik flink tekeer gegaan met het bakken hiervan, Sandra was zo goed om me het familierecept op te sturen. Uiteraard kan ik dit hier niet neerzetten familie geheim, maar als je geintreseerd ben stuur me een Email. Anyi direct verslaafd, Boris vind het niet echt geweldig maar ook niet echt slecht. Waar wij er er suiker poeder op dioen deed Anyi er dulce de leche op en andere zoetigheden die wij er nu direct niet opdoen, smaakte uiteraard best. De machine mee naar het restaurant genomen waar we wat uitgeprobeerd hebben met gezoute wafels, erin ouwe kaas en rauwe ham, wat ook min of meer een succes was.
Wederom heb ik me krom gegeten aan het spul. Maar nu met guacemole en yoguhrt dips en dergelijken inclusief de wafel uiteraard. Wat betreft de gezouten wafel is het wel iets typisch van hier, als ik vertel dat ik het ijzer heb gekocht vraagt den Argentijn me meteen of ik ook al zouten wafels heb gemaakt, nu kan ik zeggen ja maar het rezcept moet nog gemodificeert worden naar iets beters. Naar mijn smaak nog niet zout genoeg.

Sinds een maand ben ik weer aan het rennen, klopt ik had al een paar maanden niets meer geschreven over het rengebeuren, pijn aan mijn hak die maar bleef doorzeuren, een spier over de gehele lengte die maar geirriteerd bleef en de hele tijd iets. Besloot 3 maanden geleden om een break te nemen en kijken of de dingen zich zouden verbeteren, ja dus sinds ik weer begonnen ben met rennen.
Helaas ben was ik de gehele conditie kwijt en moest van voren af aan beginnen al was het alleen maar om voorzichtig te zijn. Ben nu weer vollop aan het genieten van het rennen wat een prachtige inspanning voor ontspanning!

Op het kookfront kan ik melden dat ik nu 3 pogingen achter de rug heb met jam maken maar tot nu toe nog niet geslaagd aangezien we hier geen inmaaksuiker gelei hebben moet ik het met andere producten proberen zoals een pot met glucose waarvan ik dacht dat het spul zo wel aanmekaar zou hechten, nee dus. Inkoken van meer dan 4 uur daar werd het swel iets dikker van maar hoogstwaarschijnlijk had ik te weinig suker toegevoegt, ach ja nog maar eens het net op om wat gegevens te verzamelen voor een beter resultaat. De saus van aardbeien en abrikozen smaakt in ieder geval geweldig in de yoghurt. Verder maak ik nu ook appel azijn die wel heel simpel te maken is. ik doe anderhalve liter water in een kan en voeg hier iedere dag de overblijfsels van mijn zojuist gegeten appels hierin, een appel of 7, 2 weken wachten en klaar is de azijn.
Verder valt er nog een mislukking te melden vannuit het restaurant waar we een wederom een rauwe ham hadden opgehangen voor de laatste fase, de ham maakt deel uit van onze kaart dus hoogst bruikbaar en nodig, we hebben nog één stuk liggen. Gisteren, Pedro vroeg me of ik iets raars had gezien aan de ham, ik zei ja het bovenste stuk ziet er enigszins gescheurd uit , hij dacht dat hij iets zag bewegen een beestje. toen hij me de plek wees zag ik het ook. Aldus de ham op de snijplank gelegd voor nadere inspectie. Iets onder de plek snee Pedro het stuk af. Onder het snijden kwam er een leger maaien naar buiten gekropen, ongelofelijk!!! Een stuk of dertig zag ik er uit kruipen, Pedro helemaal onder de indruk flikkerde meteen het gehele stuk in de dreksbak, wat ik wel een beetje overdreven vond naar mijn idee was er nog wel wat te redden, veel naar mijn moeder gekeken denk ik.

Nu zullen jullie die fotos zien en niet echt corrosponderen met het geschrevenen, klopt alleen de wafel foto klopt. De rest is van activiteiten die we ook nog ondernomen hebben een opening van Anyi's Expo en een tripje naar Uruguay.

Nieuwe Tafel, pakket en paarden

2009-10-21T19:23:00.005+02:00

Een week geleden bij het naar buiten gaan , op weg naar een kilo bananen en een paar appels, dagelijkse dosis, stond er een flete voor onze ingang. een Flete is een soort verhuiswagen die hier met de duizenden rondrijden. Uit de geopende klep kon ik wat meubels zien staan. Hee dat was onze nieuwe tafel en stoelen, kadoo gedaan door ome Gabriel. Ik sprak de boys aan en zei dat dat onze meubels waren, Boris rende mettegang terug naar onze deur waar Anyi al stond. Nog geen seconde later stond mijn Nederlandse buurman Peter voor mijn neus en raakte meteen in gesprek over dat zijn ouders volgende week bij hem op bezoek zouden komen voor enkele dagen. Inmiddels stonden onze meubels al binnen en Boris rende op en neer van binnen naar buiten. Het gesprek met Peter duurde voort en we kwamen uit op etenswaar waar ik hem met trots kon vermelden dat mijn colega en ik onze eerste rauwe ham. Een ding van 8 kilo die in 2,5 maand 2kilo afviel van het rondhangen in een overheerlijk zout geprepareerde kruiden. Eerder had ik met hem al over brood gehad van hier dat het maar mager is het aanbod, en zowiezo geen bruinbrood, bijna geen. Op het moment ben ik al brood aan het bakken voor enkele mensen zodat ik hem aanbod om voor hem ook aan de slag te gaan als hij dit zag zitten. Hij was wel geintreseerd om eens in de zoveel tijd een brood aan te schaffen.

Op het front van het brood valt ook nog te melden dat Boris nu mij hulp is met deegkneden, goed bezig het manneke!
Maar op de nieuwe tafel terug te komen deze tafel is de eerste nieuwe tafel die ik in huis heb staan, altijd 2de handse of van familie, ook voor ANyi is dit de eerste nieuwe tafel met stoelen, gek niet? In de tussentijd ben ik ook in gesprek geraakt met Sandra, via mail, met de conclusie dat ze wel een kadootje voor de nieuwe baby op wilde sturen en nog wat kadootjes voor Boris en dergelijken. Moeders had zich hier ook al ingemengd en een duitje in de zak gedaan. Inmiddels is de doos aangekomen, Anyi overhappy Boris ook , jaaa ik ook. Nieuwe baby wat nieuwe speeltjes , Boris speltjes boekjes en liedjes en uiteraard de broodnodige beschuit met muisjes!!

Er zaten 2 boeken in waar ik groote intresse in heb een met Surinaamse recepten en een om Rijsttafels samen te stellen. Kijk daar kunnen we verder mee. Uit het Surinaamse boek heb ik het gembier gemaakt wat meer een siroop is dan bier. Moet er wel bij opmerken dat ik 4 flessen heb wat wel enorm overdreven maar goed dat krijg je als je een groot familie recept volgt, niet bij stil gestaan dat word iedereen die hier op bezoek komt gember siroop aanbieden dus!! Uit het Indische boek heb ik Kwee mangol gemaakt wat gestoomde kokskoejes zijn, groot succes bij Anyi, dit had ik namelijk op moederdag gemaakt. Tja moederdag valt hier op een andere datum klopt, 18oktober dus. Op moederdag zijn we ook naar de tradicionele markt van Mataderos geweest waar de Argentijnse Gaucho zijn werk laat zien en nog veel meer ambachten. Veel paarden ponys en dergelijken waar Boris dus helemaal gek op is. Bij een van de eerste kraampjes verkocht een mevrouw zelfgemaakte paardjes, Boris hysterisch uiteraard kochten we er een voor hem waarna Anyi zei: die houd zich voor de rest rustig nu, oooh ja niet dus. Effe verder op stonden 2 mannen met ponys waar je op kon zitten om een foto te maken. Oooh wat leuk maar het was een beetje aan de duure kant dus helaas Boris. De man ook niet van gisteren zegt meteen geef me maar wat dan kun je met je eigen camara een foto maken. Kijk dat zijn dingen die ons wel aanstaan. Dus gelijk aan de slag een kort filmpje en flink wat fotos. Leeeeuuuk joh. En toen het moment dat hij van de pony af moest kun jeje wel verzinnen , niet?

Na dit incident kwamen we bij de Gauchos waar de paarden wel erg groot waren, ook voor Boris op een gegeven moment werd hij ineens hysterisch en we hadden geen idee wat er aan de hand was, ja lastig als de lui nog niet kunnen prate, cq comuniceren. Na een rondje verder gelopen kwam hij gelukig weer tot bedaren en konden we hem in zijn buggy zetten waar hij in slaap viel en niet wakker werd totdat we thuis aankwamen.

Brood Pate en Mosterd

2009-09-28T20:05:00.004+02:00

Alles op deze foto van eigen hand tot de snijplank toe.
Okee het mes niet maar das ook het enigste.
De leverworst smaakt heerlijk met de mosterd naar Duits recept.
En het brood ja daar hoeven we het al helemaal niet over te hebben.

Het verloren dorp

2009-09-28T16:15:00.003+02:00

Bij een bezoek aan mijn geboorte dorp ben ik altijd op zoek naar de dingen die ik ken. En altijd is er een verandering die ik niet bewust heb meegemaak omdat ik er gewoonweg niet meer woon. Het brein is een gek ding dat je altijd naar de verleden tijd terugwerpt bij het zie van de veranderingen. Als ik de nieuwe school zie van de sprunk zie ik de school voor me waar ikzelf op heb gezeten en niet de nieuwe versie of de meisjesschool waar nu een rij huizen staat projecteer ikmezelf de meisjes school weer. En waarom is de sprunk afgebroken het was de nieuwe school waar ik naar toe ging omdat de oude jongensschool niet meer voldeed. Voor mij blijft het altijd de nieuwe school. Het Kempke een totale verandering al jaren, ik zie het nog steeds als uit de jaren 70 toen wij er dagelijks kwamen. Het dorp is niet meer mijn dorp, mijn ouders wonen niet meer in hun huis ze wonen aan de overkant. Ook het huis waar ze voorheen in gewond hebben was voor mij het nieuwe huis en een jaar of 20 geleden hadden ze een complete renovatie hier ben ik wel enigszins overheen gekomen maar niet de plaats van de wc en de nieuwe wc het brein wilde het maar niet accepteren. En dan leefde ik zowat 20 jaar in Venlo en Venlo mien stedje waas mien stedje tot op bepaalde hoogte. Het blijft toch een gek ding dat je herrinneringen blijven plakken iaan de oudste herinneringen het continueren en accepteren van nieuw is lastig ongemakkelijk, maar ook opwindend en verassend.
Gek ding dat brein. Mijn dorp blijft mijn dorp met heel veel hulp van herinneringen.

Verwoed gezocht naar herkenning
Een greep in eigen memoria
Rust en gelukzaligheid
Een tijdelijke verlossing
Het zand glijd uit mijn handen

Stenengooier

2009-09-21T20:56:00.001+02:00

Afgelopen zaterdag op de drukste dag van de week normaal, maar deze zaterdag niet erwaren juist iets van 12 personen in het restaurant, gebeurde er iets raars.
Ik was druk bezig in de bijkeuken met het schoonmaken van rode bietjes toen ik een klap hoorde en het breken van glas en een paar hoge schreeuwtjes van vrouwen. Ik kreeg meteen een flashback van mijn omlaagvallen van mijn collectie azijn en dergelijken. Meteen ging ik in de eetgelegenheid kijken om te contateren dat iemand er een ruit ingegooid had. Ik zag hem nog wegrennen maar niet met overtuiging omdat hij al na 10 meter weer begon te lopen en weer een beetje rennen. Chino onze afwashulper meteen achteraan met Javier, mijn schoonbroer, ze haalde hem met gemak in. ondertussen belde Mikaela de politie waar ik zelf niet al te veel vertrouwen in had dat die meteen zouden komen, maar ja na 20 minuten waren ze er toch. Man werd in de auto gezet en mee naar het bureau meegenomen. Aldaar werden verklaringen afgelegd door onze mensen en de dader. De dader gaf zonder een kick alles toe en zei dat hij onder gebruik van drugs was, alles klaar en over. Dit werd ons verteld door Javier hij zei ook dat het bureau echt bijna niets had daarals een computer uit het jaar nul en nog minder. De politie had opgemerkt dat Javier overal fotos van had genomen waarna ze hem vroegen of ze zijn camara mochten gebruiken om een foto van de dader te maken en of hij die dan voor hun uit kon printen. Werkelijk toen ik dat hoorde viel mijn broek kompleet af, ongeloofelijk.
Uiteraard vroeg ik hem om mij die fotos op te sturen en zie hier het resultaat. Onze steengooier.

Alles is gelukkig met een sisser afgelopen en dat dit nog eens gebeuren zou is hoogst zeldzaam. De man had verder niets tegen ons restaurant of de eigenaren of het personeel dus daar lag het niet aan. Een impulsieve daad.

2009-09-18T18:25:00.002+02:00

Vinden is zoeken.
Naar jezelf
Hoeveel ben je verloren?
Wat is je ontnomen?
Je gestolen eigendom.

Een rots van vertrouwen
Toekomst in de ogen
Verlangen verleden
Afscheid nooit

Ik groet je
Ik kan je niet loslaten
Niet laten ontglippen
Blijf bij me

Eeuwige verbinding
Nooit te laat
Ontbinding
Gelogen achtergrond
Verlaten

In rook gaat alles op
De dromen
De verbinding
Je toekomst
Indentiteit

Nichtendag bij Ome Wie

2009-09-18T15:38:00.003+02:00

Klik op de foto voor een beter resultaat!

Gisteren kreeg ik een email van Maria met de volgende text:
Afgelopen zaterdag
hebben we nichtjesdag gehad bij ome Wie. Wijn proeven hij maakt al ongeveer
12 jaar zelf wijn en likeur enz. Dus bij aankomst koffie met zelfgemaakte
vlaai en een koffielikeurtje. Daarna gingen we boerengolf ook bij ome Wie
heeft hij zelf op een stuk grond naast zijn huis, toen wijn proeven en tussen
door ook nog een bbq en daarna weer wijn proeven. Het was een geslaagde dag
en daarom gaan we volgend jaar weer een nichtendag houden. We waren met 15
personen met ome Wie en tante Annie erbij. Wel erg gezellig.

Kijk dat noem ik nog eens een bijdrage voor deze blog.
Hopelijk in de toekomst meer, dank u.

De thuiscollectie behoorlijk ingeschrimpt.

2009-08-31T21:53:00.004+02:00

Vol trotsmelde ik in mijn laatste bericht over mijn bezigheden van zelfmakerij.
Sinds een halve week geleden is mijn collectie tot de helft geschrapt.
De plank waar ik alles op geplaatst had heeft het begeven, beter gezegd de muur was te soft om de pluggen te ondersteunen.
Aldus de gehele zooi pluurde naar beneden.
De schuldige was 2,5 liter melk die omgetoverd moest worden in Yoguhrt.
5 minuten adat ik de fles op de plank had gezet hoorde ik een vreemd geluid in de huiskamer. Nog geen halve minuut later een knal en geval en gekraak en gebreek. Alles op de grond.
Mijn schat bestaat nu uit 2 flessen azijn en geluk ooooh geluk de zuurkoool heeft het overleefd, alhoewel de deksel wat ingekort is qua glasrand. Maar het funcioneerd nog gelukkig.
Goed ding hiervan was dat ik nog wat andere ideeen had van maken waarvoor ik geen plaats meer had, voorgisteren hebben we wat spul ingeslagen in de Easy, soort van bouwmarkt hier, om nieuwe planken aan de muur te hangen maar nu met wat grovere schroeven uiteraard.

De thuis collectie, zuurkool, azijn en brood.

2009-08-21T16:31:00.003+02:00

Ik had al een paar keer vermeld dat ik het een en ander thuis maakte bij gebrek aan of bij gebrek aan een juiste smaak die mij aanstaaat. De laatste dagen heeft het thuismaken van etenswaren echt toegeslagen. Voorgisteren heb ik een prachtige glazen pot gevonden die mij direct geschikt vond voor het inmaken van zuurkool. Ja, ze verkopen hier zuurkool, ten eerste ontzettend duur en ten 2de ze weten niet hoe ze het moeten maken, echt een te zure zuurkool. In Nederland zou je dan voor een ander merk kunnen kiezen maar hier gaat die vogel niet op, ze hebben hier maar een merk, oeeps. Dus gisteren aan de slag met Boris, 2 kolen ingeslagen, gesneden, ingredienten toegevoegd en er flink op los rammen met een flinke stok zodat de kool zijn vocht loslaat, hoog nodig voor het fermenteren. Alles in de glazen pot, nu nog wachten voor 6 weken en dan smullen. Nog net voor de echte zomer hier weer start, goed ding is dat je de zuurkool behoorlijk lang kan bewaren dus dat zit weer mee.

Een ander ding wat me ook behoorlijk irriteert is dat ze hier geen fatsoenlijke azijn hebben tot voor 3 maanden geleden heb ik de koop doorgehakt en ook daarmee aan de slag gegaan, we hebben inmiddels de eerste paar flessen al gebruikt in diverse recepten en natuurlijk ook de eigengemaakte mayonaise die hier even word verijkt door deze gruwlijk goed smakende azijn. Ik ben nu wat aan het uitproberen met scheutjes wijn en existerende azijn hoe snel dit veranderd in totaal azijn. De azijn hier is te scherp, maar we zijn op de goeie weg nu.

En brood natuurlijk wekelijks verwerk ik een kilo meel wit of bruin en die word in de week geconsumeerd.

Bernhard Jarig

2009-08-20T16:28:00.000+02:00

Feestje bij de buren/ Simchat Thora

2009-08-18T01:50:00.007+02:00

Op de dag dat we hier kwamen wonen vertelde de eigenaar dat er hier nog een Hollander in het gebouw woonde. Ik dacht ja fijn we zullen wel zien als onze paden ons kruisen. Na een paar maanden was ik toch wel enigszins nieuwsgierig wie het dan wel zou zijn. Enige figuren konden het wel zijn maar ze spraken te goed Spaans om in aanmerking te komen. Verder was er een blond manneke die het wel kon zijn en die me ook altijd verlangend aankeek om een gesprek aan te gaan maar het kwam er nooit van. Uiteindelijk concluderend moet het een Zweed of Denemarker zijn geweest misschien wel Duits. De post was wel iets om wat meer orientatie op te doen, Peter van Aert depto N. Dat is in de zelfde blok als ons alleen 1ste etage. Vlak voor de zomer was het dan een keer zover we hoorde hieronder een lang zal ze leven in de gloria. onmiskenbaar Nederlands. Het misterie bleef wie die Peter dan wel zijn moest. Tot op de dag dat ik Peter met een pakketje van de Nederlandse post naar boven zag gaan, aaah hij is dat dus. De volgende keer dat ik hem zag was met Anyi dus dat was ook niet het moment, de keer daarop ging ik net met Boris onze ochtendwandeling ondenemen waarop ik hem in het Nederlands aansprak of hij dus die andere Hollander hier was. We hadden een kort uitwisselend gesprek om ons wat af te tasten, conclusie sympathieke vent. Wat ook nog het geval was was dat zijn vriendin Ceilia zwanger was van een tweeling en die rond mijn verjaardag geboren zouden moeten worden. Naar goede Nederlandse traditie wist hij niet of hij jongens of meisjes zou krijgen en wilde het ook niet weten.
Vanmiddag zijn we op baby bezoek geweest Juul en Dimas heetten ze, prachtig.

Simchat Thora
Gisteren na onze zondagmiddag wandeling waren we zowat thuis toen we bij onze Joodseburen waar kinderen worden onderwezen tot rabbijn, speakers e licht op de straat gericht. Bij enige navraag werd ons verteld dat er om 20.00 een feest op de straat zou plaats vinden. Aangezien ik al al de tijd dat ik hier woon die lui op de gevoelige plaat wil hebben maar door gebrek aan durf is het er nog steeds niet van gekomen tot gisteren avond. Dat was de kans om de lui vast te leggen en zelfs te filmen, joeeepiee. Het feest dat gevierd werd was Simchat Thora

Op Simchat Thora is de jaarlijkse lezing van de gehele Thora compleet. Op deze dag wordt het laatste deel ervan uit Dewariem (Deuteronomium) gelezen, en kort erop wordt tijdens de morgendienst verdergegaan bij het begin: het eerste hoofdstuk van Beresjiet (Genesis). Daarmee is de jaarlijkse lezing van de Thora een cyclus en heeft de Thora zelf dus als het ware geen einde.

In veel synagogen wordt op Simchat Thora gezongen en gedanst en de Thora blij rondgedragen tijdens processies.

Santa Rosa / Virus

2009-08-16T19:50:00.005+02:00

We naderen bijna alweer he einde van de winter die hier omtrend 30 augustus veranderd van weer. 30 augustus is ook een datum voor de legendarische storm “Santa Rosa”. 2 weken geleden hoorde ik de term voor de eerste keer toen er storm werd aangekondigd zei iemand in het restaurant dat dit de voorbode van Santa Rosa is. Na wat navraag had deze storm een datum, juist de 30ste augustus. Maar heeft ook enige flexibiliteit 5 dagen ervoor of erna mag ook nog dezelfde naam dragen. De legende onstond in 1615 in Lima, Peru.

De inmiddels heilig verklaarde Isabel Flores de Oliva bidt voor een hevige storm in de nacht van de 30ste waarin Hollandse piraten de stad Lima onder vuur legden, het mirakel voltrekt zich en de Holanders worden in de zee weggesleurd. Vanaf dat moment is de legende een feit en de 30ste is een feestdag in Santa Rosa, Peru heden ten dage. Hier in Argentinie word er meestal gespeculeerd om een storm rond de 30ste waarvan het feit is dat sinds 1861 tot un de storm zich 16 keer echt in die datum voltrokken heeft waarvan 7 keer na 1992.
De laatste 2 dagen hier zijn nogal vreemd we meten hier temperaturen van 12 tot 28 graden wat nogal een beetje extreem is. Heb al 2 keer de muggen doder aan moeten zetten omdat ik niet kon slapen door irritant gezoem in mijn oren en die beesten worden niet eerder actief onder de 15 graden.

Vorige week heb ik ook een of ander vreemd virus opgelopen die me braakneigingen gaf en de maag supergevoelig. Bij het ruiken van maar iets extreems liep me het water al in de mond om te braken. Langzaam maar zeker zakte dit gevoel maar het duurde wel een complete week. Blijkbaar heb ik ook onze chefkok geinfecteerd want un heeft hij dezelfde symptomen, oeps. Tot un toe zijn Anyi en Boris gespaard gebleven. Eindelijk heb ik ook de knoop doorgehakt wat betreft mijn herinneringen van 0 tot 12 jaar en heb deze uitgeprint en vermenigvuldigd dus geen herschrijvingen maar laten zoals het is. Nu alleen nog maar opsturen. Moet lukken.

Esmee als Posh

2009-08-07T19:53:00.001+02:00

30 juli

2009-07-30T21:15:00.001+02:00

Nieuwe camara

2009-07-24T21:37:00.000+02:00

4 jaar geleden

2009-07-19T21:33:00.000+02:00

Gripe A oftewel Mexicaanse griep

2009-07-09T18:53:00.004+02:00

De A griep heeft Argentinie un helemaal in de greep en in Nederland van wat ik lees is het alweer overgewaaid. Een week of 2 geleden toen de griep nog een hype was koelde hier het nieuws enigszins af wat betrof nieuwsgeving. Of dit te maken had met de opkomende verkiezingen blijft natuurlijk nog de vraag. Afgelopen maandag waren de verkiezingen koud voorbij of de minister van gezondheidszorg gaf haar ambt terstond op, dit bij gebrek aan middelen om de ziektes te bestrijden. Er speelt namelijk nog iets meer dan de A griep hier en dat heet “Dengue”. Dengue is een ziekte die overgebracht word door muggen, een steek van die mug met dengue, dan heb je grote kans dat je het niet overleeft. Tot vlak voor de winter speelde dit zich voornamelijk af in de noordelijke provincies en de laatste maanden kwamen er berichten dat “Dengue” ook onze stad heeft bereikt. Nu met de winter zijn de muggen tijdelijk lam gelegd zoals we weten door de kou. Wordt vervolgt in oktober als de temperaturen weer oplopen. Terugkomend op de A griep maandag was ook de dag dat ik opvallend veel lui op straat met mondkapjes zag lopen inclusief taxichauffeurs. Op school werd al gefluisterd dat de scholen en openbaren plekken zoals metro, scholen en banken dicht zouden gaan voor een maand. Dinsdag toen ik weer op school was werden de geruchten en de bekendmakingen op T.V. nog iets hardnekkiger.

Donderdag moest Anyi op controle in het ziekenhuis waar meteen mondkapjes uit werden gereikt want de zwangere vrouw is een zeer labiel en bijzonder labiel voor deze ziekte. De nieuwsgeving word steeds heftiger en naar mijn mening een tijdelijke hype die constant gevoerd word. Ik zeg rustig blijven en niet op tilt slaan en de massa volgen, wel enige voorzicht is gewenst en hiermee houden wij ons ook aan de regelgeving.

Edit:: Vandaag 9 juli dag van onafhankelijk hebben we hier een dag vrij om dit te vieren. in verband met de gripe A hebben we morgen ook vrij dus heel lang weekend. uiteraard geld dit niet voor mij jullie weten er moet altijd gegeten worden!

Anyi jarig

2009-06-28T20:35:00.005+02:00

Throbbing Gristle

Throbbing Gristle is een band die ik door liefde voor hoesontwerpen heb ondekt.
Ergens rond eind jaren 70 bij een bezoek aan Dom van den Bergh zag ik de hoes Throbbing Gristle Jazz funk greatest. 4 personen op de rand van een klif aan de zee gekleed als doorsnee burgers, alles behalve jazz en funk waar ik in die dagen behoorlijk op ondekkingsreis was.
Rare geschiedenis ik dacht laten we eens gaan luisteren wat er op de plaat staat en tot grote verbazing was het een soort electronische muziek die door de luchtige foto en de titel wel even iets anders uit pakte. Pshydelisch verward en dreigend mijn hart begon er in ieder geval sneller van te slaan. Meer dan de moeite waard om in te slaan. Na deze plaat bood een bekende van mij, Hans Hazenberg, een complete box aan van Throbbing Gristle waarin alle tot dan aan toe gemaakte lp’s in zaten. Een collecters item na een para jaar al. Er was alleen een maar, hij wilde er een lp van houden, de Jazzfunk greatest. Okee die had ik zelf al dus dat was wel okee. Alleen na een para jaar begon het me behoorlijk te irriteren dat ik de orginele niet had van de box alle hoezen waren in zwart wit alleen deze niet. In die dagen van eind jaren 70 was er ook een nieuwe rage en wel de muziekvideos van bands, alle bands waar ik wel oor naar had gaven ook wel videos uit van hun muziek al was dit wel moeilijk te bekijken op tv kwam dit nooit. Zo kwam ik een keer op een festival in Eindhoven waar ze muziekvideos aan de lopende band draaiden, hierbij waren er ook enkele clips van Throbbing Gristle. Een concert op een lagere school, ik vond het maar super heavy hun muziek op de lagere school dat die kinderen niet gek werden enge toestand. Un weet ik uiteraard wel beter het was meer mijn angst dan wat dan ook die me die doembeelden verschaften. Helaas heb ik tot op de dag van vandaag hun nooit live kunnen aanschouwen al zijn ze un weer drukdoende om weer op de planken te staan. Wie weet doen ze Buenos Aires nog eens aan.

Esmee Jarig

2009-06-26T18:07:00.002+02:00

Halve marathon 3 mei 09

2009-05-23T17:42:00.003+02:00

Na weken getrained te hebben op ouwe schemas van Yuyo voelde ik me redelijk klaar voor de halve marathon. Al ben ik vanaf dat ik werk niet meer zo strikt met de dagen. Ik gaat zoals het uitkomt, soms 3 keer soms 4 keer per week. Daarbij heb ik sinds een para weken ook nog last van mijn hakken dat schijnt met vermoeidheid te maken te hebben. De ene keer wat meer dan de andere keer. Afgelopen zaterdag hadden we geluk in het restaurant ik kon nokken om kwart voor een dus kon ik nog wat uren slapen, de wedstrijd zou om 8:00 starten. Anyi haar handywekker op half 7 laten zetten om in een half uur een kop koffie te drinken en om half 8 daar te zijn. Gelukkig had ik me de dag van tevoren redelijk uit kunnen rusten overdag. Toen de wekker s’morgens afging bleek het half 6 te zijn, ayayaya effe vergeten dat de handy van Anyi nog op zomertijd loopt. Zat ik daar dus anderhalf uur te koekeloeren. Ik volede me redelijk goed en uiteraard de spanning helpt ook mee, extra adrenaline.
Om half 8 was het nog redelijk rustig in het park van Palermo, ik had een plastic zak met een droog tshirt en wat te drinken bij me aangezien ik illegaal me zou rennen in deze wedstrijd, bij gebrek aan tijd maar ook niet zeker van zijn of ik wel of niet mee zou doen. Ik had al bedacht om de plastic tas met de hengsels aan het slot te doen, ja en als het gejat zou worden pech hebben dus. Daar zou ik wat betreft het drinken dan wel van balen maar goed maar eerst eens de halve marathon rennen. Voor de start me een kwartier warm gerend en ik hoopte om onder de 1 uur en 50 minuten toch uit te komen. Om 8:00 naar de start gelopen aangezien we om 10 over 8 loos zouden gaan. Wat altiijd prachtig is aan de start zijn de zenuwen van bijna iedereen. Tenminste degene die dat zeer zichtbaar laten zien, prachtig, zelf heb ik daar ook altijd last van wat ik ook wel geslaagd vind.

En bij het aftellen van de seconden voor de start moet ik me altijd voornemen om niet als een idioot van start te gaan om niet de energie te verspillen in de eerste 3 km. En daar heb ik ook meestal last van. Na 3 km zag ik al dat ik 50 seconden te snel liep, aangezien je moet opbouwen en niet afbouwen weer niet goed bezig. Op 8km kreeg ik dan mijn eerste inzinking en waren we weer bijna bj de start ik had al neigingen om er mee te kappen. Rond de 10km ging alles weer prima een kleine stop van 15 seconden om een bekertje Gatorade naar binnen te werken en weer verder. En tongggg op de 13km weer een terugslag weer neigingen om er mee te kappen. Alles begon zo langzamerhand pijn te doen in mijn benen maar goed toch verder ik nam me voor als de tijd bij de volgende meter nog onder de 1uur 50 zou zijn zou ik verder gaan. Dat was bij km15 het zag er nog qua tijd goed uit, verder. Bij km 16 zag ik heel wat lui al aan het wandelen een kritiesch punt, daar had ik de laatste keer ook last van. Verder, tot km 19 ging alles weer fantastisch en we waren weer op de weg terug. De laatste 2 km zwaar zwar zwaar met alles vooruit. De klok stond stil op 1uur en 48min. en 20sec. fantastisch!!

Wat nog beter was was dat er geen controle was voor illegale renners dat betekende dat ik gewoon over de finnisch kon rennen en een flesje koud water en gatorade kon scoren, zelfs een medaille als ik wilde maar dat kreeg ik niet over miijn hart om dat ook nog te verkrijgen. Ik zweete als een otter en liep langzaam een beetje terug naar het circuit om te zien of ik wat bekende zou tegenkomen. Net voor de finnisch kwam ik een bekende tegen Pedro hier van onze straat en Pablo die ook bij Yuyo traint. Pablo stond te wachten op zijn vrouw todat deze zou finnischen. Ook zag ik Patri, de moeder van onze nichtjes, Lula en José, de vriendin van Yuyo. Langzaam kreeg ik het koud en liep richting fiets met de hoop dat ik daar mijn droog tshirt aan kon doen en mijn vest. Het geluk was met me alles nog aanwezig. Na een uur uitgehijgd te zijn stapte ik weer voldaan op mijn fietsje om richting huis te gaan.

Restaurant Urondobar

2009-05-12T17:21:00.003+02:00

Begin dit jaar heb ik besloten om werk te gaan maken van het openen van ons restaurant. We willen de oude kolonieen van Nederland gebruiken als thema van ons restaurant met in de hoofdrol Indonesie. Aangezien ik alleen ervaring heb in de huiselijke keuken is het wel handig als ik wat ervaring opbouw in een profesionele keuken. Anyi heeft deze ervaring al en is volledig gediplomeerd en bevoegd. De broer van Anyi, Javier, heeft een restaurant en met hem heb ik al wat gesprekken achter de rug over onze plannen. Ik ken de cultuur hier niet goed genoeg of de wijken waar je beter niet iets kunt beginnen en waar wel. En hoe of wat met heel wat dingen. Hierbij offerde hij me ook de gelegenheid aan om wat ervaring op te doen in zijn restaurant en met mijn aanwezigheid aldaar kon ik met eigen ogen de dingen zien en vragen stellen die nodig zijn voor onze eetgelegenheids ontwikkeling. Ook wil ik eens een gesprek aangaan met de Nederlandse ambasade naar mogelijkheden. Maar om terug te komen op het item restaurant zou ik eerst een paar dagen gaan kijken hoe alles verloopt met inkopen doen en dergelijken.

De dinsdag, ergens in midden februari, die we afgesproken had had Javier al zowat alle inkopen gedaan dus toen stond ik er wel een beetje beteuterd bij te kijken. Als je zin hebt kun je ook meteen aan de slag vroeg hij aan mij, daar stonden mijn oren wel naar. Vanaf dat moment kreeg ik de orders van Pedro de chefkok om te doen wat hij mij vraagt. Ik kreeg al meteen te maken met dingen als dingen snijden, haken, hygiene en meer van dat soort. Rond een uur of 9 dacht ik toch maar Anyi beter te informeren aangezien de tijd van inkope al lang was overschreden. Ik vertelde haar wat er aan de hand was en ik kon haar bij wijze van spreke een gat in de lucht horen springen. Die avond ben ik tot het einde gebleven en ben ik er nog steeds. Dat pannen en potten behoorlijk heet zijn en messen heel scherp heb ik un ook ervaren. Van de tijd dat ik er un werk is er nog geen week voorbij gegaan dat ik me niet gesneden of verbrand heb. Al is het snijden nu voorbij, ik verbrand me nog alleen maar. Maar langzamer hand leer ik. Ik ga met de motor van Anyi naar het werk en daarbij heb ik me met het vast maken van het slot al 2 keer verbrand aan de uitlaatpijp. Ik ga ook nog naar school om wat certificaties te halen over het thema hygiene. Dat doe ik bij een school van een beroemde kok uit Argentinie, Gato Dumas. Hier doe ik nog een cursus die gaat over het herkennen van producten oftewel smaken, geuren ,textuur en uitstraling. Heel intresant en leerzaam, tja je moet toch wat met je leven en leren is leuk en praktisch en goed voor het brein. Dat is 4 uur per week 4 maanden lang, daarna zien wel weer wat betreft het aanbod, genoeg dingen die ik ook wel wil doen. Met al deze dingen moet ik behoorlijk gebruik maken van mijn Spaanse taal kennis. Daar had ik wel wat de knijp voor of ik wel voldoende achtergrond hiervoor had. Wat betreft de school alles in orde begrijp ook meer dan ik dacht, niet alles maar meer dan 3 kwart. Dat is ook zo in het restaurant meestal moet ik effe nog es vragen en verifieren. Maar met de tijd is het een herhaling van dingen en je verkrijgt vanzelf een wat betere taalschat. Wat ook grappig is dat l de vrienden en familie van Anyi en Javier me un aan de andere kant van de bar zien werken, verbaasde blikken en dan weer niet.

Willeke is tijdens miijn werk ook eens komen eten dat maakte de avond wel weer speciaal. Het verblijf in het restaurant resulteerd er in dat ik thuis ook behoorlijk aan het expirimenteren ben geslagen aangezien dat in Urondobar de hele tijd gebeurd. Alles maken ze er zelf van brood tot rookworst en ingewikkelde zalm die ingelegd is in kruiden, gravalex. Brood enzo maakte we hier al thuis maar dingen zoals zoutvlees en zouten eieren daarmee ben ik nu ook begonnen dat zijn dingen die tijd nodig hebben en we hebben hier geen toko voor al deze kost. Ook verschillende methodes van brood maken vind ik behoorlijk intressant. Brood met een ontwikkeling van 3 dagen en dergelijken met een smaak uiteindelijk, ik zeg effe woooooow. Pedro de chefkok is een persoon die behoorlijk op de hoogte is van diverse kanten. Hij intreseert zich ook in de technische en ontwikkelingskant van het koken en experimenteert er ook duchtig op los. Hij heeft er een batterij aan droogworsten liggen en hangen, yoghurt waar hij de hele tijd mee aan de slag is, al vind ik mijn eigen gefabriceerde yoghurt thuis toch geslaagder, dit met de achtergrond in Nederland, hier is namelijk geen yoghurt cultuur. Hier bestaat geen yoghurt zonder smaak, yoghurt is hier een product wat met iets samen gaat zoals het meest populairste vanille. Een onderwerp van Pedro en mij is ook onze ontwikkeling van beide zonen, Augustin en Boris, ze hebben een week verschil. Onze Boris loopt voor op tandjes oftewel de kiezen die hij heeft die heeft Augustin niet, nog niet. Verder werkt in het restaurant ook onze neef Sebastiaan daar die sommelier is en het restaurant voorziet van de nodige wijn die per week weer anders is. Uiteraard ook hoogst intressant en ik weer na 2 jaar wat alcohol tot me neem. Het restaurant heeft verder ook een sociale funktie daar van ontmoetingen van vrienden van Javier of van de vader. Het reilen en zeilen van het restaurant is toch effe een hele taak als je het zo van dichtbij kunt zien. Dit geeft me nog meer de power om te beginnen met ons eigen gebeuren.

Carrera de Miguel 29 mrt 09

2009-05-06T15:53:00.006+02:00

Na lange tijd geen wedstrijd gelopen te hebben jeukte het weer behoorlijk.
D’r is een ding waar ik een behoorlijke hekel aan heb in deze tijd en dat is die stomme zon die de hele tijd schijnt hier, veel te hard en te heet. Eind november de halve marathon voor teams gerend met een min of meer bevredigend gevoel. Je weet dat er meer in je zit maar het komt er niet uit op de een of andere manier. Dan is het natuurlijk uitkijken naar schuldigen factoren zoals de zon. Iets langer als een maand werk ik nu in restaurant Urondobar, het restaurant van Anyi’s broer waardoor ik niet echt niet meer gemotiveerd ben om om 8uur op de zaterdagmorgen te gaan trainen met mijn persoonlijke trainer Yuyo. Op een zaterdagavond in het restaurant wil het wel eens tot 3 uur s’nachts duren voordat de laatste klant de ruimte verlaat. Dan is het na 4uur slapen lastig om me te motiveren om te gaan trainen.

Hierdoor ben ik naar gevoel van Yuyo gaan trainen in mijn uppie. Ik probeer toch z’on 4 keer per week de straat op te gaan en te trainen wat ook redelijk lukt. Op zijn minst 3 keer per week. De week voor de wedstrijd had ik wel het gevoel dat ik er klaar voor was maar hoe het zou gaan verlopen, geen ideee. Mijn ervaringen tot zover met de 10km zijn niet al te best, speciaal de laatste niet, ik was echt op het punt van opgegeven maar de gedachte aan een flesje water heeft me gered die keer met 54 minuten,hmmm.
Naar 5 uur geslapen te hebben ging de wekker om half 8 af zondag. Mijn lijf stond direckt onder spanning voor de wedstrijd, wat ik wel een goed teken vind, goed voor de motivatie, adrenaline. Ik nam me meteen voor om rustig aan te doen en niet te haasten want dan zou ik weer breken op de 6km met nog 4 te gaan. In de tussentijd met warm lopen kwam ik Yuyo tegen met Patri, Mono en vrouw. Yuyo sprak me meteen positieve woorden in en zou me in 2 weken een schema sturen zodat ik in zijn geest door kan trainen voor de hele marathon die ik dit jaar toch echt wil lopen.

Met 15000 andere stonden we voor de start om de 10km te lopen, wat een berg mensen. Gelukkig starten we op een super brede weg met 6 banen, dus redelijk plaats. De eerste 5km werd er gerend op gelijk brede wegen genoeg tijd om ieder zijn plaats in te nemen voordat we echt het park in rende met 1baans weg. De eerste km’s rende ik in tempo van 4.45 per km dit ging door tot km 6 waar het weer erg moeilijk ging en bij km 8 kon ik weer vol vooruit. Uiteindelijk heb ik er 47minuten en 9 sec. over gedaan wat me een voldaan gevoel geeft.

Nederlands Bezoek februari – mrt 09

2009-05-04T20:37:00.004+02:00

Na al wat jaren hier geleefd te hebben is dan eindelijk mijn eerste Nederlands bezoek gearriveerd in de persoon van Willeke en Martijn. Afgelopen jaar in augustus tijdens ons verblijf in Nederland kreeg ik al een voorbode van Willeke dat ze best wel zin had om naar Argentinie af te reizen. Dat werd nog duidelijker een paar maanden geleden toen ze me een mail stuurde dat ze de reis geboekt had. Ze had wel nog geen idee waar ze naar toe wilde, het land hier is oneindig groot. Je kunt van de gloeiende hitte naar de zuidpool. En allebei de dingen zijn intressant. Op het eind van februari kwam al een voorbode van Europees bezoek in de vorm van Marc uit het zuiden van Duitsland. Hij wilde uit het koude Duitsland Argentinie ondekken en in de tussentijd wilde hij de kavadi met ons doen. Maar dat heb ik al beschreven in mijn verhaal over Uruguay. Nadat Marc 2 dagen in ons huis vertoefd had, hij had me 2 flesjes Jever bier meegenomen, man man man wat een bier onovertreffelijk, en richting Cordoba vertrokken was kwam Rika uit Antwerpen aan in Buenos Aires. Heb haar leren kennen op facebook waar we onze gezamelijk intresse in Swastikas delen. Een Belgiesche uit Antwerpen wat inhoud dat ik weer Nederlands kon praten. Voor Rika, Willeke en Martijn had ik een hostel gereserveerd zodat ze na enkele dagen zelf uit konden maken wat of waar ze naartoe zouden gaan. Na Rika hier 2 dagen was kwam Willeke en Martijn, joeppie Pindakaas en nog meer goeds en lekkers en verwen spul. Helemaal te gek mijn eerste vriendenbezoek uit Nederland ik bedoel ik ken Willeke al vanaf 1990 of daaromtrend.

Martijn wilde al vanaf het begin uit de stad misschien een auto huren, ikzelf heb tot nu toe nog geen fatsoenlijke gelegenheid gevonden wat dat aangaat. Alles gaat hier redelijk goedkoop met de lange afstandsbus, ja helaas kun je in de tussentijd niet uitstappen. Willeke en Martijn besloten om een week in de stad te verbliijven en de nodige dingen te bezichtigen en dan het land in te trekken. Gezamelijk hebben we ook het een en ander ondernomen om Buenos Aires beter te leren kennen. In de tussentijd waren ze ook nog van hostel veranderd aangezien het eerste te luidruchtig was wat betrof het straat geweld dat hun uit hun slaap hield. Hierna kwamen ze in een Tangohostel wat aan een zeeer rustige straat ligt. Na de week vertrokken ze in het land om weer de laatste week voor hun vertrek in Buenos Aires te komen. Al hielden ze dit ook niet al te lang vol want na 2 dagen vertrokken ze weer richting Tigre wat net buiten de stad ligt omringd met duizenden eilandjes, prachtig, geweldig. Vannuit hier hebben ze de oversteek gemaakt naar Uruguay om daar nog enkele dingen te bezichtigen. Al met al was het zeer geslaagd om hun hier op bezoek gehad te hebben dat deed mijn hart goed. Ik ben benieuwd wie Willeke en Martijn zal opvolgen!!

Lang weekend in Uruguay

2009-02-04T15:28:00.016+01:00

Woensdagmorgen 28 januari vertrokken we richting buquebus, wat doet vermoeden dat het om een busmaatschapij gaat maar in werkelijkheid een veerdienst is tussen Argentinie en Uruguay. We hadden een kavadiwalk gepland aan het strand van Solymar en de rest van de dagen zouden we van de zon en de stad Montevideo gaan genieten.
Toen we met de taxi aankwamen bij buquebus zag ik bij het uitstappen dat we een onderdeel van het kavadiframe waren vergeten, wel mee uit het huis genomen maar niet in de taxi meegenomen. Oooeei dat stond dus nu op de stoep voor ons huis, aaayayaya. Ik ging as de bliksem weer terug om de alluminium strippen op te halen. Ik had nog 45 minuten de tijd, met het verkeer in het centrum werd ik hier niet echt vrolijker van. De weg naar ons huis ging razendsnel. Bij aankomst stond er een man op de stoep die mijn alluminium in zijn handen had. Moooi, inleveren, bedanken dat tie er nog niet mee vandoor was gegaan en terug de taxi in naar de boot. 10 minuten voor vertrek kwam ik aan, wat nog net acceptabel was. We waren de laatste, achter ons sloten ze de poort van de boot en de motoren sprongen aan. Cool! Vannaf de boot hadden we een mooi uitzicht op de skyline van Buenos Aires een goed moment om een foto te nemen. Na 3,5 uur op het rustige water arriveerde we in Uruguay waarna we de bus moesten nemen naar de hoofdstad Montevideo. Tijdens de busreis kon ik het land eens goed bekijken wat wel behoorlijk op Argentinie lijkt maar ook weer net niet, je weet wel Belgie is zeker nog geen Nederland. 2,5 uur later kwamen we aan waar een vriend, Nacho, ons stond op te wachten om ons naar het vakantie huisje te brengen. Nog een goed half uur in de wagen en toen kon Boris eindelijk zijn voeten strekken, die was in de tussentijd al behoorlijk verveeld geraakt van al dat zitten overal. Alhoewel hij op de boot behoorlijk in beweging was, maar daarvoor in de bus bekneld zat op een halve vierkante meter.

Ons huisje had een fikse tuin achter met een Bbq en wat struiken en bomen, aan de voorkant idem dito alleen de helft kleiner. Marc onze gast uit Duitsland, totaal gefacineerd door het vlees hier, had een bbq gepland voor de eerste avond. Hij word helemaal gek van de grote van het vlees en de smaak hier en daar kan ik hem alleen maar gelijk in geven. Vanaf het moment dat hij hier is eet hij iedere dag een sandwich met vlees of gaat naar de parilla s’avonds om zich met vlees te verzadigen. Och ja tis nog een jonge vent en moet nog wat groeien zou ik zeggen. Maar die avond zou hij zijn eerste Bbq zelf doen. 3 kilo vlees ingeslagen voor 4 mensen, dat zou dus wel effe aanpoten worden om dat naar binnen te krijgen. Ik kan nu zeggen op een klein stukje na wat we de volgende dag voor de sandwich zouden gebruiken, alles op. Inclusief aardappelen, paprika en uien van het vuur.

De volgende dag werd een teleurstelling, vollop regen de gehele dag, binnenzitten. Gelukkig had Nacho ons een tour door Montevideo beloofd, in de auto, droog. In het geheel zaten er wel wat gebouwen bij in Montevideo die wel boeide, maar niet zo fantastisch als hier in Buenos Aires. Wat wel opviel was dat de mensen daar een heel stuk relaxter zijn dan hier, duidelijk merkbaar. Misschien ook vanwege dat het een kleinere stad is, wie weet. Qua taal lijkt het enorm veel op het castellano van hier, zelfs met het zelfde accent. We hadden besloten om de specialiteit van Uruguay uit te proberen met de naam Chivito Uruguayo. Een heel groot bord met zichtbaar een heel groot ei bedekt met een laag kaas. Bij het doorsnijden kwam ik tot de ondekking dat hieronder ook nog een lap vlees was verstopt. Hieronder nog een laag van friet en salade. Hier kon jeje lol wel effe mee op ik was blij dat ik mijn friet ei kaas en vlees door de nek had. De rest lieten we ons in een plastic zak doen om dit vervolgens mee naar huis te nemen.

De volgende dag begon ook al zeer triest nog meer regen, wel god non de godv……….. ik besloot om dan maar een flinke ronde te gaan rennen das op zich wel geslaagd in de regen. Ik was wel niet in conditie om te gaan rennen, de avond te voren had ik mijn kleine teennagel eraf gelopen, ik had me tegen een bedpoot gestoten. Het was ook nog net die wilde teennagel extra pittig. In een ruk ervanaf, uuuuff. En om een beetje de omgeving te leren kennen is dat best handig dat rennen. Onverharde wegen in ons dorpje Solymar, wat letterlijk vertaald betekent, zon en meer, ondergeregend. Zigzagend. De komende 5 km richting Montevideo die ik rende waren geheel ondergebouwd met huisje geen plek vrij of bos in het midden. Wel veel bomen en groen. De stemming zat er behoorlijk in bij terugkomst, wat een gezeik die regen echt behoorlijk balen om opgesloten te zitten in een huisje, wel van alle gemakken voorzien dat wel. Maar goed dat was niet het plan om binnen te zitten de gehele tijd. La Negra was ook daar, om het verhaal effe duidelijk te maken haar oma woont in Solymar bij het strand en dat zou de locatie worden van de kavadiwalk. Het zag er somber uit voor de walk aangezien La Negra over een dag alweer zou vertrekken. Anyi en zij hadden een plan en versierselen gemaakt voor dit gepland evenement. De volgende dag hadden we de laatste kans. In de tussentijd was Marc ziek geworden, keelontstoken, pijn aan zijn botten en verhoging. Die kon zijn kavadi zowiezo vergeten in die staat.

Zaterdagmorgen een stralende zon met wat wolken die voorbij dreven. Fijn heel fijn. We zouden nog effe afwachten. Dat werd afgestraft om 2 uur s’middags met een fikse wolk en een stevige wind. Nog geen 2 uur hierna scheen de zon weer waarop we besloten naar het strand te gaan om de kavadiwalk te gaan doen met Anyi en La Negra. Nacho kwam ook om alles te kunnen vervoeren in zijn auto. Ondanks dat het strand 3 blocks van ons vandaan was konden we niet alles zelf dragen. De tijd begon te dringen wat betrof het licht, aangezien de dames de frames zelf wilden bouwen zonder mijn hulp, ik kon lijdend toezien en af en toe corrigerend als het echt fout ging. Nog net voor de zon onderging konden de dames vertrekken met frame en speren versierd met blauwe pompons. Boris moest hier behoorlijk afzien met de wind die van de zee kwam, hij kon nog amper adem halen, arm jong. Ik besloot met hem naar huis te gaan aangezien het al een uur of 22.00 was en hij zijn broodnodige rust verdiende. Marc en Nacho bleven daar om de dames te assisteren. Na een wandeling van 2,5 uur kwamen ze allen weer terug om zich van frames en speren te bevrijden. De opluchting na dit ritueel vind ik altijd geweldig. Hoe licht alles ineens is. Je ondekt dat wat je net gedaan hebt, dat het behoorlijk wat was.

Wonder boven wonder voelde Marc zich de volgende dag geheel kiplekker om ook de kavadi te doen, aldus geschiede in hetzelfde verhaal als de dames alleen hij en ik gingen naar het strand om de kavadi uit te voeren. Anyi bleef bij Boris, die was inmiddels in alle staten na de belevenissen van de dagen ervoor. Hj was kapot moe en wist niet meer wat voor of achter was, arm jong. We hadden afgesproken als Boris wat beter was na het slapen zou Anyi ook richting strand komen met hem.
Op het strand bouwde Marc zijn frame op onder toeziend oog van mij. Een stekende zon en een zacht briesje, geweldig weer. Na anderhalf uur was hij klaar om zijn wandeling met de kavadi te starten. Op dat moment verscheen Anyi met Boris, wat een timing. Na een uur wandelen begon Boris wel wat erg veel te klagen waarop ik met hem weer terug naar huis ging en Anyi bij Marc bleef om te assisteren. Helemaal uitgeput kwam Marc terug thuis het was blijkbaar toch wat teveel van het goeie geweest. Maar ja je bent jong en je wilt wat, nee niet wat veel en veel meer en nog meer als het mogelijk is. De man is 22jaar en heeft een grote drang om dingen te doen veel en meer en zwaar en nooit genoeg.

Die avond sloten we ook af met een feestelijke bbq door Marc geleid met een kilo of 3,5 vlees voor 3 personen. Dan nog wat paprika, uien en knoflook met brood om het geheel te vergezellen. De man was in de 7de hemel met de hoeveelheid en de smaak. Boris had het in de tussentijd al opgegeven en lag in diepe rust. Ik kan zeggen dat ik die avond wel een heveelheid vleesch gegeten heb die behoorlijk groot was maar heerlijk. Van het overgeblevene had Anyi de dag erna 6 grote sandwiches gemaakt. Ik kan zeggen die zijn ook allemaal opgegaan in de loop van de laatste dag aldaar en tijdens de reis terug. Alles verliep volgens schema wat betrof de reis terug alleen de boot kon niet uit de haven vertrekken omdat het water te laag stond en hiervoor hadden ze een sleper nodig om ons uit die situatie te trekken. Dat gebeurde dan na 2 uur, de mensen waren behoorlijk woedend op de boot hiervoor kregen we dan gratis cola, hahaha. Wat een goedkope manier om ons af te kopen, maar de mensen waren hierna stil. Op een meter of 500 van Buenos Aires begint het me daar toch te onweren, fantastisch hoe we de lichtflitsen in de stad zagen verdwijnen. Maar minder fantastisch dat we daar in de regen aankwamen en op een taxi moesten wachten. Maar goed, om half 2 in de nacht zat ik op deze plaats waar ik un zit tevreden naar onze fotos te kijken.

Brendon jarig!

2009-02-01T23:33:00.002+01:00

Lola Jarig

2009-01-24T12:38:00.002+01:00

Roque Perez / Oud op Nieuw

2009-01-05T15:10:00.006+01:00

Het plan om naar Roque Perez te gaan was al eerder ingezet vorig jaar aangezien we daar ook een kavadiwalk gepland hadden. Hoe snel de dingen veranderen met onbetrouwbare personen waarvan me de broek totaal van afzakt was wonderbaarlijk. Het hele plan was om naar Roque Perez te gaan, naar een plaats waar de onbetrouwbare persoon ons mee zou helpen, een vriend van een goeie vriendin, komt hij met het nieuws, 2 dagen van te voren, dat hij niet aanwezig zal zijn. Met andere woorden zoek het maar uit. Wel lullig als er iemand van Australie en Uruguay overkomt om het ritueel te kunnen uitvoeren. Uiteindelijk hebben we besloten om de kavadiwalk hier in een van de grote stadsparken te doen, wat uiteindelijk ook zer geslaagd was, alleen een hoop nieuwsgierige mensen, gelukkig niet opdringerig. Om op Roque Perez terug te komen s avonds werden we door Anyis oom afgehaald om richting provincie te gaan. Boris was die middag naar een vriendin van Anyi gegaan zodat wij ons op onze dingen konden concentreren. In de tussentijd had onze kleine man al zijn eerste stappen gezet van alleen lopen. Toch eigenlijk frapant dat hij dat buitenshuis doet, het geeft natuurlijk een extra impuls schat ik. Om half 11 kwamen we aan en Boris was nog steeds wakker. Ik legde hem meteen op een matras op de grond, het campingbedje moest nog komen. Aangezien hij niet direct wilde slapen legde ik me langs hem neer en viel uiteraard ook meteen in slaap. Dit ook vanwege dat ik enig alcohol had genuttigd en zijn weerslag hier had. Die dag had ik mijn eerste biertje weer gedronken sinds 2 jaar, wat uiteraard verdomd lekker smaakte. Een uur of wat later kwam Anyi binnen met het bedje, Boris weer meteen wakker en huilen. In het donker het bedje proberen op te zetten wat niet al te best lukte waarna we besloten om hem weer op de grond op de matras te leggen. Met succes, hij viel meteen in slaap alleen werd hij om de paar uur wakker, dat hij langs de matras lag en zijn zuigding verloren was. Zware nacht, de volgende dag de 31ste december begonnen de voorbereidingen van het feest.

Ook kwam er nog een nicht van Anyi logeren en het feest meevieren. Zij hoogzwanger en nog een zoontje, hyperactief van 3 jaar, die niets wilde delen en Boris het zwaar mee te verduren kreeg, als hij ook maar iets aanraakte waar hij mee aan het spelen was, ruzie hmm hmm. Geduurende de dag liep de spanning aardig op aangezien de tante ons gewaarschuwt had dat er komische acts zouden plaats vinden geduurende het feestje en dat wij ook iets moesten voorbereiden. Als ik ergens een hekel aan heb dan is dat wel iets geforceerd moeten doen, dat werkt nu eenmaal niet. Hoe vervelend ook ik bleef er wel over nadenken wat ik kon doen als ik in de situatie zou worden gedrukt. Tegen het eind van de middag had ik de oplossing en spontaan vertelde ik dit tegen Anyi, waarna zij me bijna dwong om dit echt uit te voeren. Ja hallo dat was daar niet de bedoeling van, alleen in de uiterste nood zou ik dat willen doen. Ik wilde klappen in de handjes blij blij blij gaan zingen met de juiste bewegingen erbij die de toeschouwers uiteraard uit moesten voeren. Tegen de avond was er een berg voedsel geproduceerd van heb ik jou daar. Wel met het geluk dat het behoorlijk koud was anders zou er weinig geconsumeerd worden, das zeker. Stel je voor met 33 of meer graden allerlei zoete dingen met noten en zwaar op de maag liggende stukken vlees naar binnen te moeten werken. De tante was in hoogspanning, ik geloof dat het wel het hoogtepunt van het jaar moest worden, wat een druk. Om half 11 zou het feest dan beginnen, geweldig 1,5 uur van te voren, ik kan me zo nog wat oud op nieuwjaars feesten herinneren waar je om 20.00 al bijelkaar zat en het wel eeeeerrrrg lang duurde voordat het 12 uur was. Langzaam kwamen de andere gasten binnen gedruppeld die uiteraard ook behoorlijk opgewonden waren voor de acts die volgen zouden. 12.00, champagne open, toasten, kussen de beste wensen.

Laat de spelen beginnen!! Als eerste werden er prijzen uitgereikt voor diegene die extra prestasie geleverd hadden het afgelopen jaar. Wel verdomd ik werd als eerste afgeroepen om mijn prijs in ontvangst te nemen. Bij de prijs hoorde ook nog een reaggeton dans aangezien ik dit nog nooit had gezien, hadden ze gehoord. De 20 jarige nichtjes van de familie werden voor mijn neus geplant en begonnen voor mij behoorlijk heette bewegingen te produceren. Gelukkig werden ze snel moe zodat ik weer naar mijn plaats terug kon. Als verassing werd er ook wat karaoke gedaan en Anyi was een van de slachtoffers, gelukkig voor haar zijn hier de ondertitels, die altijd een vertragend effect geven. En zo liep de nacht langzaam af, rond een uur of 3.00 hadden we het wel gezien en gingen richting bed. Boris lag die avond al om 20.00 uitgeput in bed en werd de volgende morgen met heel veel geluk om half 10 wakker, soms ja soms is het geluk met de domme.

De morgen liep verder rustig en de grote hoop begon rond 12.00 te funcioneren, ook Anyi. De sluimeringen van het feest nog in het hoofd en lijf zette we ons door de dag heen. We ondernamen nog een kleine wandeling door Roque Perez en keerde voldaan weer terug. Die avond was het niet al te gek laat toen we het koffer weer aandeden. We zouden nog 2 dagen blijven om nog even van de frisse lucht te genieten en de rust aldaar.

Boris verjaardagsfeestje

2008-12-22T14:14:00.011+01:00

Klik op de foto om de namen van de personen te zien.

Gisteren vierden we ons eerste verjaardagfeestje van onze Boris met familie, vrienden en verder aangewaaide personen. De voorbereidingen waren op zaterdag al begonnen aangezien Anyi besloten had om alles zelf te maken van pizza tot de verjaardags taarten. Anyi is gesecialiseerd in de zoete keuken dus de taarten was gesneden koek voor haar. Alhoewel een ding geduurdende de zaterdag niet lukte. Het opkloppen van het eiwit lukte niet het wilde maar nie opschuimen. De laatste poging werd op zondag gedaan met succes al moest er in het midden nog eens getweifeld worden met een goeie gotver de godver. Ik mocht ook wat maken en had me een een Armeens aubergine recept opgedoken wat ik tot un toe nog nooit gemaakt had maar wel heerlijk eruit zag op papier. Aubergine, pindasaus, sesamzaad en knoflook een dipsausje dus supersmoothy.

Rond 4 uur smiddags werden de eerste gasten verwacht te verglijken met een Nederlandse kinderen verjaardag. Om 4 uur kwam inderdaad 1 gast Ferg uit Australie die momenteel hier op bezoek is om met mij de kavadiwalk te gaan doen op het eind van het jaar. Het duurde nog een 2 uur totdat de rest kwam. Tja en toen kwam ook de echte golf alles in een keer. Anyi aan de pizzas, ik met de drank en camara aan de slag. En Boris in ieders handen. Boris was al in een aparte bui hij voelde al dat er wat aan de hand was met dat huis van ons wat ineens versierd was met ballonnen en slingers en de ouders die rare dingen doen de hele tijd.

Klik op de foto om de namen van de personen te zien.

Tot gisteren was het gloeidje heet, meer dan 40 graden. Gisteren kwam de hemel omlaag regen onweer en kou. Tot half 7 in de avond ging dit door we zagen de bui al hangen met al het bezoek in ons huis. Vanaf dat moment stopte het met regenen en het werd alleen maar beter met een temperatuur van ongeveer 23 graden best aangenaam met een koel briesje. Allerlei kadootjes van allerlei slag van kleding tot speelgoedjes. Het hoogtepunt was wel zijn autootje dat hij kreeg van oma. En boekjes met muziekjes en voorgelezen verhaaltjes en niet te vergeten de kartonnen dozen. En als hoogtepunt kwam ook het buurjongetje op bezoek met zijn vader en zijn oudere zus. Dat jongetje komen we altijd in de gang tegen waar het meestal een bal bij zich heeft en Boris het nakijken heeft. Hij is net zo blond als hem en heeft bijna dezelfde blauwe ogen, grappig.

De vader was zeer geintreseerd in onze tussenverdieping die ik gemaakt had aangezien ze 10 maanden geleden een gezinsuitbreiding hadden van een tweeling. En aangezien ze dezelfde woning als ons hebben zie ik daar een huisvestiging probleem. Dus een tussenverdieping is wel een welkome oplossing. Rond 10uur kondigde het einde zich aan van het feestje zich aan. Boris had het effe helemaal gehad waarna Anyi een poging deed om hem naar bed te brengen wat helaas niet lukte aangezien ik hem de laatste maanden hem steevast naar bed breng. Dus moest ik nog even ingrijpen en hem op zijn gemak stellen met het liedje slaap kindje slaap waarmee hij altijd glimlachend gaat slapen.

Slecht nieuws

2008-12-19T12:08:00.002+01:00

Lees en huiver:
BUENOS AIRES (ANP/AFP) – Alfredo Astiz, de ‘blonde engel des doods’ uit de duistere dagen van de junta in Argentinië, komt mogelijk op vrije voeten. Hij kan profiteren van een wet die bepaalt dat verdachten worden vrijgelaten als hun proces na twee jaar detentie nog niet is afgerond.
Hier meer.

Boris Jarig

2008-12-17T18:23:00.003+01:00

Boris educatie van het Nederlands

2008-12-14T22:16:00.002+01:00

Wat is er eenvoudier dan gebruik maken wat het internet geeft.
En filmpjes werken nu eenmaal goed bij kleine kindjes.
Onze Boris kijkt Fabeltjeskrant Sesamstraat en Ome Willem.

Maar ook enkele Argentijnse varianten waarvan Maria elena Walsh wel een heel bekende hier is en Xuxu doet het ook heel goed.

Sinterklaas bij Moeders

2008-12-13T17:17:00.001+01:00

Dag van de mensenrechten

2008-12-08T17:33:00.004+01:00

Hier in geheel Argentinie word de dag van de mensenrechten gevierd.
Geen oficieele instantie open net zoals de grote meerderheid van de winkels.
Deze is vorig jaar voor het eerst geintroduceerd door Nestor Kirchner.

De rechten van de mens omvatten alle rechten waar een individu,
een groep mensen of een staat aanspraak op kan maken.
Voorbeelden zijn het recht op vrije meningsuiting,
het recht op leven en het recht op soevereiniteit.
Een precieze definitie is echter lastig te geven,
omdat er talloze visies op mensenrechten bestaan:
een allesomvattende doctrine bestaat niet.

True Blood

2008-12-07T13:29:00.007+01:00

Anyi en ik kijken niet zoveel T.V. De computer doet het beter bij ons, ongeveer 1 jaar geleden hadden we enkele afleveringen gemist van Six feet under. Bij enig onderzoek op internet bleek er een levendige club te zijn die series compleet op internet zetten om te downloaden in redelijke kwaliteit. In Nederland had ik wel eens stukjes gezien van deze serie maar nooit eentje compleet. Ook dat de serie grappig en goed zou zijn wist ik. In enkele weken tijd hadden we ons door alle 5 seizoenen gewerkt van 12 delen per seizoen. Hoogst verslavend en iedere keer weer te weinig tijd om zoveel mogelijk te bekijken. Na Six feets under volgde Dexter, waar de hoofdrolspeler van Six feet under was. Dexter is hier alleen te zien op betaal T.V. en aangezien we zelfs geen kabel hebben zouden we die serie nooit kunnen zien. Lang leve internet! De eerste 2 seizoenen van Dexter hebben we in een ruk kunnen zien, het 3de is nu lopende. Er zijn enkele mensen die deze ter plekke opnemen voorzien van Spaanse ondertiteling en dit op internet zetten. Das dus iedere maandag, dan word er een nieuw deel op het net gezet. Ter informatie we zijn nu bij deel 10 nog 2 te gaan.

In de tussentijd hadden we eigenlijk ook nog behoefte om nog iets anders te zien en dat is True Blood geworden, ook een HBO serie. HBO is wel de productie die het goeie spul op de markt brengt! Wat moet je anders met het gegeven van vampieren die in de huidige maatschapij leven en hun rechten opeisen. Waar de stigmatas worden gehandhaaft of worden vernietigd van de Vampier. Geweldig. Nog geweldiger is de intro song van deze serie Bad Things van Jace Everett. Luister en geniet!

Zenuw

2008-12-06T18:17:00.002+01:00

Het bedekken, beschermen van het gezicht, het voorkomen.
Schaamte, verlegenheid zijn symptomen,
tekens die deze lichaamsbeweging actie veroorzaken, ontwikkelen.
De diepe onrust, nerveusiteit, die langzaam opgewekt word is de oorzaak,
de wortel van het zintuig, expressie.
Zinloos niet nodig, onrelevant te vermelden, zeggen,
op te schrijven dat de handen alleen maar een werktuig,
uiting zijn van de zenuw die geconecteerd is met de indruk.
Bam.

Halve marathon voor teams

2008-12-01T11:41:00.006+01:00

Gisteren de helft, iets meer 11.1km, gerend in de competitie Halve marathon voor teams, een team bestaande uit 2 personen of 4. 2 maanden geleden stelde mijn trainer, Yuyo, me voor om het competieve jaar af te sluiten met deze wedstrijd. Ik zeg tegen hem dat klinkt goed alleen met wie moet ik samen lopen?
Hij zou eens onder de rest van zijn leerlingen kijken of er iemand geschikt voor mij was. Dat bleek Armando te zijn, Armando al vele jaren in het circuit van het rennen maar zo vaak als hij begonnen was zo vaak was hij er ook me gekapt. In ieder geval 2 maanden geleden onmoette ik hem voor het eerst om kennis te maken. een beetje aangezet maar net niet dik en 11 jaar ouder dan mij, rent de 10 km in een uur en een beetje. Mij maakte het allemaal niet uit hij gaat om de fun, niet?

Vanaf dat moment kwam Armando iedere zaterdag ook naar ons trainingveld. Wat wel grappig was met hem was dat je hem week bij week beter in vorm zag komen. Maar helaas ook week bij week werd het steeds warmer en dat is nog steeds iets waar ik nou niet zo goed tegen kan en al helamaal niet met rennen. Wat een afzien zeg, tja waarom doe je het dan??!?!?
Mijn wedstrijd van hospital Italiano was daar een goed voorbeeld van, grrr.
Deze week kondigde ze er zich vanaf donderdag een weersomslag aan de afgelopen 2 weken hadden we hier al behoorlijk liggen te zweten in meer dan 30 graden. Vrijdag en zaterdag koelde het behoorlijk af maar de regen viel de gehele dag uit de hemel. En zaterdag met onweer. dat was wel echt linke soep, als ze de wedstrijd maar niet afblazen dan, want er waren al berichten van wedstrijden die afgelast waren vanwege de weeromstadigheden. Zondagmorgen 7.30 bij de jumbo in Palermo afgesproken met Armando om gezamelijk naar de wedstrijd te lopen. Het regende pijpestelen maar gelukkig geen onweer. Volgens Armando hadden zich 9000 mensen aangemeld had in de krant gestaan, oooeei wat een drukte. Armando zou als eerste starten en 10 km rennen en ik de rest de 11.1 km. Het bleef regenen Armando zou ongeveer met een uur terug zijn waarvan ik het laatste kwartier gebruikte om me warm te lopen.

Vanaf dat moment stopte de regen, fantastiesch. Alhoewel daar weer een beetje hitte voor terugkeerde, maar goed. Armando kwam binnen en we verwisselde de tijdchip om de enkel waarna ik weg kon sprinten. Met in gedachte de woorden van Yuyo, rennen met je hoofd en niet als een gek. Okee rustig aan starten dus naar gevoel, dat lukte prima de eerste kmers. Op km 6 wilde ik wel een beetje meer geven maar dat lukte niet ik gin zelfs nog trager het kwam er niet uit. Met als dieptepunt tussen km 7-8 het ging voor geen meter.Mezelf moed insprekend kwam er tussen km 8-9 toch weer gang in en dit ging zelfs fantastisch, gelukkig. Kon ik nog enigszins wat tijd terug pakken die ik verloren had. Dit resulteerde in een eindtijd van 55.20min. Ik ben content met het resultaat als afsluiter van het jaar, zoo nu 2 weken niets en dan weer langzaam opstarten voor een nieuw seizoen.

2008-11-29T12:51:00.003+01:00

De eerste keer dat het me echt opviel was toen Anyi en ik naar een feestje gingen en Anyi vroeg of ze iets mee kon nemen? Neem wat te drinken mee was het antwoord. Dat hield in dat we drinken mee moesten nemen wat we graag wilde. Het was een verjaardag wat meteen opviel was de verschillende soorten bier, wijn, cola, enz enz. Je staat er in eerste instantie niet gelijk bij stil als je gewend bent als ontvangende partij alles zelf in te slaan of te maken. Ook is het vrij gewoon om het toetje mee te nemen als je ergens uitgenodigd bent om te komen eten, meestal ijs of je gekochte toetje. Anyi heeft meer de gewoonte om zelf wat te maken zoals een chocoladecake wat het altijd wel goed doet.

Verjaardag La Negra: Zoek Anyi op de foto.

Zoals ik ook al eerder vermeld had zijn ze hier verwoed mate drinkers en dat doe je samen uit een beker met een zuigpijpje. Dan de lui die gezamelijk op de stoep staan op vrijdagavond en een fles bier delen om de week af te sluiten, dat gebeurt met plastieke bekertjes of gewoon gelijk aan de fles met zijn alle. De flessen zijn wel van een liter dus das toch effe flink doordrinken zodat het bier niet koud word. Dit gebeurt ook met cola of sprite of wat dan ook. Delen is hier de gewoonste zaak van de wereld iets wat we bijna niet meer kennen in het Nederlandse, de nood is niet aan de man das ook zo. Dat item speelt hier gedeeltelijk nog wel dus heel normaal als je iets deelt. Gisteren nog rende ik door Parque Centenario en zag voor me een vrouw die aan een echtpaar iets te drinken vroeg van hun flesje, het flesje werd meteen overhandigd.
Ook bij de bedelende mens hier op straat is het de normaalste zaak van de wereld om hun dat te geven wat je niet opkunt. Alhoewel je hun natuurlijk eerst vraagt of ze het willen. Mij geeft het wel een bepaalde nostalgie die ik nooit gekend heb maar in ieder geval wel miijn fantasie aanspreekt. Ik stel me tenminste voor dat dit in de vroegere dagen wel gespeeld zou kunnen hebben zoals vlak na de oorlog. Alles op de pof en lenen bij de buren niet omdat je het niet hebt maar omdat je het niet kunt betalen. En als er iets gevierd werd lijkt het me logischer wijs gewenst dat iedereen ook wat meenam. Mij geeft het in ieder geval wel een goed gevoel als ik dit zie.

Boris eerste concert

2008-11-23T14:47:00.002+01:00

Gisteren gingen we om 19.00 naar het concert van het Berlijnse symphonieorkest op de grootse avenue ter wereld 9 de julio. Het was Boris premiere om een concert te bezoeken, beluisteren en te bekijken. Alhoewel beluisteren dat hebben we wel eens samen gedaan, op de televisie met de Argentijnse dirigent, pianist Daniel Bairenboim. Anyi voelde zich niet te best ze kampte met een opkomende griep en bijkomende verhoging. Aldus konen we haar een paar uur rust geven. Boris was opzich ook niet in beste staat met zijn constant lopende snotneus maar het uur van vertrek was het nog een aangename 28graden, niets te klagen dus. Aangekomen bij de Obelisco zagen we al een berg van mensen het bleken er meer als 30.000 te zijn. Aangezien Boris nogal onrustig is de laatste tijd dacht ik om maar meteen naar achteren te gaan waar hij zich vrij zou kunnen bewegen. Wat ook bleek. Wat ook bleek was dat het orkest van die geweldige mee-neurie werken speelden die iedereen wel een keer of wat gehoord heeft en daarbij zijn gevoel voor klassiek vrije loop kan laten gaan. De incidentele klassiekliefhebber zogezegd. Er waren in iedergeval genoeg andere lui met hun kinderen daar die ook geentertained moesten worden net als Boris. Het eerste half uur lukte nog wel met droge koekjes geven, daarna nog wat te drinken zodat zijn snot gehalte nog wat aangevuld kon worden. Helaas was ik de zakdoek vergeten die al dat snot zou moeten opvangen wat tot gevolg had dat ik maar mijn broek moest gebruiken, hmmm. Na de koekjes en drinken gingen we maar wat wandelen hij achter de buggy en ik dirigerend. Wat Boris wel intrigeerde was het applaus, ik probeerde hem mee te laten doen maar at lukte niet echt. Hij was onder de indruk dat al die mensen aplaudiseerden en ik klappe in de handjes zong. Wat hij een geweldig liedje vind en allegebaren hiervan kent. Dus al die mensen doen nu klappe in de handjes. Met tijd en wijle ving ik ook nog een glimp op van orkest en muziek. Rond 20.45 breide we er een eind aan en togen huiswaards.

Nog een videootje van iemand die er ook was.

Baarlo 1979

2008-11-14T18:49:00.004+01:00

Na enig oponthoud continueren we weer met mijn perikelen uit de pubertijd.

Een half jaar later nadat ik weer thuis woonde was mijn 2de ervaring met trippen deze keer met een ervaren Jaap Terwind die me beloofde dat alles okee zou gaan. Wat ook gebeurde en het was ook een fantastische ervaring. We waren in Jaaps huis waar hij een LP opzette met strandgeluiden ruisende wind en op het strand slaande golven. Daarbij had hij een plant op de zij gelegd en tegen me verteld om op de plant te letten wat ermee gebeurde. De plant bewoog haar bladeren open en dicht fantastisch. Hierna een een lp van Vangelis, Spiral die het wonderbaarlijk ook fantastisch deed.

Na de plaat gingen we naar buiten om een frisse neus te halen en alles was relax en fantastisch. We gingen naar het missiemuseum in Steyl wat Jaap al meerdere malen in deze staat had bezocht en wat een fantastisch effect zou hebben. Daar angekomen gingen we als eerste het vlindergedeelte binnen wat waanzinnig was. Kleuren en de grotes van de vlinders ongekend. Door de grote hoeveelheid van vlinders die aanwezig was begonnen ze zich uit vanzelf dar rond te vliegen onbegrijpbaar machtig.
Hierna volgde het bizarre deel van het museum waar de afgezaagde olifantpoot stond en het bebloede hemd van de missionaris hing. Jaap hield alles onder controle en lachte alles weg wat voor mij werkte. Na het museum gingen we naar het tegenoverliggende café om naar een potje biljart te kijken. Hoogst amusant en Jaap had een grote mond tegen iedereen wat ik wel kon waarderen en dat met zijn raare Limburgs, geweldig. We besloten de dag om door de weilanden weer terug naar huis te lopen om hierna naar de kelder, Sjiwa, te gaan. Waar we afsloten met bier en jointjes.

Jaap Terwind was een Hollander die in Baarlo woonde en werkte als hovenier. Daarbij was hij uiterst geintreseerd in de natuur en hout. Met muziek viel hij in de hippie categorie met de halucinerende muziek en rock. Alles was bij hem thuis aan concerten of uitgaan in andere plaatsen waagde hij zich niet aan. Tenminste niet met ons clubje. Hij huurde een kamer in het oude bankgebouw in Baarlo waar ook een Ier woonde ook hij werkte in de buurt maar meer in het bouwgebeuren. Hij blowde ook als een ketter en dronk bier als een goeie Ier. Ozze Philip nog een geweldiger accent als Jaap als hij Limburgs sprak. Philip ging wel wat meer op pad ook met ons al trok hij wat meer op met de iets oudere generatie. Om nog op Jaap terug te komen, hij had een draaibank in zijn kamer staan waar hij behoorlijk wat plannen mee had. Soms als ik daar op bezoek kwam lag de halve kamer onder de krullen, had hij weer wat gedraaid een tafelpoot of een andersoortige versiering. Ook had hij op een gegevne moment wat beesten in huis dat maakte het er wel wat spannender op. Enige vogels waar ik nu effe niet op de naam kan komen was bij het openen van de deur tussen deur en muur gekomen en verplet de andere was ook een dood voorspeld die niet echt zonder pijn was. Jaap wilde ook wel graag het vaderfiguur spelen wat ik wel amusant vond en soms ook wel kon waarderen. Toen ik weer uit Baarlo vertrok verloor ik contact met hem en ergens in de jaren 80 vond hij de dood met een longaandoening, hij was amper 30 of nog niet eens. Op dat moment heb ik hem nog wel in het oude ziekenhuis in Venlo opgezocht. Hij was op dat moment in relatie met Marion Deenen waar ik het behoorlijk mee te doen had.
Ook deden we velen concerten en festivallen aan zoals Jazzbilzen, Belgie, waar ik James Brown zag, Ike en Tina Turner en Lou Reed Het geluk was dat de poorten open waren voor iedereen, anders had ik het alleen gehoord. De dagen dat we daar waren hadden we het druk genoeg met organiseren van drugs of vriendschappen aanleggen die drugsverwant waren. Waar we inderdtijd altijd mee scoorden was de zandpijp waarvan wij dachten dat die in Baarlo was uitgevonden. Bij het Kempke in de zandbak werd de eerste zandpijp gemaakt door Toet en companen. Het systeem was simpel plaats een pvc pijp met een gat onder in een berg met zand vul de pvc pijp met koude natte steentjes uit de beek en vul de top met goeie hash nu zou het dus wiet zijn neem ik aan. Het effect was fenominaal het is te verglijken met de water pijp maar komt net effe iets harder aan door de kou. Dan kon je effe gaan liggen als je een teug hiervan genomen had. En deze pijp bouwden we bij iedere buitenactiviteit die altijd wel wat nieuwe hash vrienden opleverden en soms wel meer dan hash alleen. In dat eerste jaar in Bilzen had Lee opium weten te scoren. Wij met hem het dorp in om daar er eens duchtig van te gaan genieten met al dat volk daar. Aangekomen zochten we ons een plaatje op het terras van een cafeeke. Na hier een 10tal minuten gezeten te hebben komt er een motorbende binnengerold en begint er zonder twijfel meteen erop los te meppen op iedereen die voor hun neus stond. Zo bang als wat rende we het dorp uit en rende een bosje in waar we op een gegeven ogenblik bij een uitkijktoren uitkwamen. Wij, met zijn alle naar boven om ons eens duchtig met de net gescoorde opium te bedwelmen. Wat een fantastisch spul, met recht ben ik blij dat dit maar zeldzaam te krijgen was op de markt hier zou ik met recht en genot een behoorlijke verslaving aan overgehouden hebben. Dat gebeurde later evengoed maar goed met andere spullen. Voorzichtig keerde we terug naar het dorp wat er verslagen bij lag alle winkelruiten aan gort en de terassjes vernield, dat hadden we gelukkig gemist.

De volgende morgen liepen Ger en ik terug naar het dorp om nog eens de zaak te bekijken, onderweg kwamen we nog wat wazige figuren tegen, hare krishna of zoiets, die gratis voedsel en drank uitdeelden. Hiervan maakten we dankbaar gebruik of we na de maaltijd ook nog eeen bijeenkomst wilden bijwonen, nou nee dank u we hebben nog wat te doen daaaag.

10km van Hospital Italiano

2008-11-09T15:48:00.003+01:00

Vandaag de 10 km van Hospital Italiano gerend. De vooruitzichten waren al een beetje donker voor mij aangezien de zomertemperaturen hier zijn begonnen. Plus 30 graden das nu niet iets voor mij. Maar aan de andere kant was ik redelijk goed voorbereid qua training. Afgelopen zaterdag voor alle voorzichtigheid nog eens aan Yuyo mijn trainer gevraagd wat in mijn mogelijkheid ligt.
Het moest mogelijk zijn om de 10km rond de 45 minuten te doen wat betekent 4,5min per km.
Op zich zag ik datook wel zitten en vatte het plan op om het horloge weer eens mee te nemen. De laatste wedstrijden had ik dieiedere keer thuisgelaten met prima resultaat. Om kwart over 7 ging de wekker af vanmorgen om mijn eerste bak koffie naar binnen te schenken. En vlot hierna de 2de, ik dacht nog even om een banaan te eten maar zag hier toch vanaf. Met de metro naar het centrum, waar alleen mensen van de nacht in zaten die naar huis gingen. En een man die ik ervan verdachte dat tie ook naar de wedstrijd ging. Rustig naar de costa gelopen met onderweg nog een op de kop getikt flesje water. Het leek me zeer zinnig om me van water te voorzien voor de wedstrijd. Alleen dat gepis war je ervan overhoud, uiteraard van mijn eigen zenuwen. In de tussentijd nog wat collegas van het trainen gegroet en de condities gepeild. Een minuut of 20 van tevoren ben ik me wat warm gaan rennen wat toch wel erg nuttig is. Nog effe naar de wc en naar de start waar ongeveer een man of 600 a 700 mensen klaarstonden. Nog 10 minuten, het is warm en probeer zoveel mogelijk in de schaduw van een boom te blijven.

En dan looooos ... waar blijft de eerste km wooow 4.20 een beetje te snel maar effe afremmen. Goed dat lukt de 2de km tot zelfs aan de 5de km.
Maar dan word het allemaal zwaar, ik krijg er al direct spijt van dat ik geen water gepakt heb op de 5km post. En dan zakken mijn tijden in als een leeglopende ballon. Op km 8 krijg ik weer wat moed maar dat is zeer tijdelijk. Uiteindelijk finnisch ik in 52,5 minuut helemaal uitgeenergied en behoorlijk teleurgesteld. Goed het is zoals het is en we zullen zien wat er in de laatste wedstrijd van dit jaar gaat gebeuren op 30november. Een wedstrijd voor teams waarin ik dus nu ook zit Armand en ik het team Coram. U zult nog van ons horen!

Venezuela IV

2008-11-07T19:09:00.002+01:00

De laatste 3 dagen stonden geheel in het teken van voorbereiding, we kregen een uitstekende plaats toegewezen, Museum Otero, voor de performance. We waren met zijn alle erna toegegaan om de plek te bekijken voor de mogelijkheden. Waar de constructie kon staan en we de vlaggen konden hangen om opgetrokken te kunnen worden. Dat zou alles vanaf het dak moeten gebeuren wat 16 meter hoog was, ook de suspension. Eerst het touw 12 meter omlaaglaten om daar de pully te besvestigen om te takelen. Het was een soort een mini auditorio, omheind met bamboe-----, waar we gebruik van konden maken. Van de bamboe wilden we ook gebruik maken al werd er eerst wat moeilijk over gedaan, ons voorstel om alleen de dode bamboe te gebruiken werd goedgekeurd. De dag erna zouden Anyi, Boris en de rest van de club bahalve Harm en ik naar het strand gaan. Wij zouden een eerste start maken voor de performance. De opbouw van de bamboestructuur. Zoals alles daar erg langzaam ging ging het die dag ook erg langzaam, we waren bijna niets opgeschoten. De bamboe gezaagd maar dat was het dan. Het laatste deel van die dag stond in het teken van zoeken naar rond ijzer van 6mm. Wat helaas niet lukte in de uren die we daar mee bezig waren. Positief was dat we een paar telefoon nr. op de kop hadden getikt die het spul zouden hebben. Edgar de man met wie ik it allemaal aan het regelen was had gelukkig ook nog contacten om het ijzer spits te slijpen. Al zag ik al problemen bij het vraagstuk wat is spits? Ik wist al meteen dat dit niet aan mijn normen zou voldoen en dat ik zelf aan de slag zou moeten. De dag voor de performance hadden we alles waar we om gevraagd hadden. Om diezelfde morgen rond 11.00 aan de slag te gaan. De structuur stond er in een paar uurtjes hierna kwamen de speren die inderdaad nog eens aangeslepen moesten worden. Harstikke blauw de punt en niet scherp. Met een handschuurmachinetje van het museum de punten een voor een nog eens nagegaan. Wat niet echt handig was dat de speren 3 meter lang waren, maar goed alles went. Rond een uur of 15.00 kwam de rest van de club om ook een hand toe te steken in het afmaken van de ruimte. Wat decoreren en schoonmaken. Rond 19.00 gingen we met gerust hart weer naar het hotel met de zekerheid dat alles klaar was voor de performance de volgende dag.
Op dezelfde dag van de performance hadden Anyi, La Negra, Nick en ik een voordracht, gekoppeld aan bodymanipulatie en rituelen. Deze voordracht geintroduceerd door Nick met diverse oude culturen in aanzien van bodymanipulatie heden ten dage vervolgd door La Negra met haar eigen ervaring en de vrouw als middelpunt in de huidige beweging. Anyi’s visie, ervaring over het gebruik van kavadisperen en wat deze teweeg brengen in lichaam en geest en als laatste mijn onderwerp handelend over het gebruik van een bewustzijnsdieet dat ondersteunt en verrijkt in de ervaring van een ritueel. De organisatie had gezorgd voor een persoon die voor en na een korte beschrijving gaf wat er gehoord ging worden of was gehoord. Zover als ik met mijn Spaans ben deed de man dit geweldig en beter dan menig onder ons. Er was ook behoorlijk wat volk op afgekomen om de voordracht te beluisteren. Na dit was er ruimte om vragen te stellen, die ook behoorlijk gebruikt werd. Aan ieder werd wel het een en ander gevraagd over hun voordracht wat in San Paulo wel effe anders was. Daar kreeg ik alle vragen van degene die een voordracht deden. Hierna moesten we weer op de foto voor diverse kranten en interviews en wat persoonlijke aandacht voor een en ander persoon.

De rest van de dag stond in het teken van de performance.
Het gehele toneel was voorbereid om betreden te worden, aangekleed met bloemen, getekende figuren van zand, op de grond en brandende kaarsen.
Als eerste zou Electra op toneel verschijnen met 2 bailerinas die de grond voorzagen van bloemen. Hierna volgde Anyi met La Negra die plaatsnamen in de plastic bakken in een konstruktie van bamboo die de speren van 3 meter zouden ondersteunen. Op de plaats werden de dames met zand bedekt tot hun onderbuik waarna Harmjan de eerste 4 speren van 3 meter op de rug kon inzetten. Karina verscheen op de rituele grond om een van de vlaggen met 2 haken in haar borst omhoog te hijsen. Geduurende de gehele performance zou ze een spel van spanning op de borst aangaan. Ceviche onderging eenzelfde procedure alleen was hij aan een boom gekoppeld met 2 haken in zijn rug, we kunnen hier spreken over een getemperde vorm van firedance. Hierna was het mijn beurt om de lopende vorm van de kavadikroon te laten zien zoals op de opening van het festival. Begleid door 4 dansers waarvan er 2 bloemen voor mijn voeten strooiden en de andere 2 pirouttes maakten achter me. Na een ronde door het publiek begaf ik me weer naar binnen waar ik me moest voorbereiden op het laatste deel. Buiten ging Luis aan de slag om een kniesuspension voor te bereiden met Nick.
En public werd Luis voorzien van haken zodat de mensen ook enig idee hadden hoe dit te werk gaat. Langzaam trok hij zichzelf omhoog om heen en weer te zwaaien. Dit alles in een rustig tempo niets gehaast of opgefokt. Gedurende iedere overgang van ritueel werden Anyi en La Negra voorzien van weer een paar extra speren.

Als einde deed ik een balldance die opgebouwd werd met bewegingen die de aangehaakte limoenen, bloemen en plaatselijke vruchten in beweging brachten. Naarmate de dans heftiger werd werd ik met nog meer waterballonen en meel bekogeld. Dit had een bijzonder stimulerend effect op de dans. Als een steen viel ik op de grond, uitgegleden door al het water en meel waarmee de performance als geheel eindigde. Hierna namen we het aplaus in ontvanst en gaven een aplaus terug aan het publiek voor hun belangstelling. Naar wat ik hoorde in de kleedkamer was iedereen uiterst tevreden over de gang van zaken, tijd om in de douche te springen en me te ondoen van meel zand en bloed. Helaas lukte dit niet al te best met het koude water wat ze aldaar hadden zodat ik dit in het hotel nog eens dunnetjes over moest doen.

Voor de voordracht hadden Anyi en ik nog wat geld gekregen en hiervan wilden we een nieuwe camara kopen, dezelfde als Paulus. Met de check naar de bank gegaan waar we helaas werden geweigerd met de check en ook helaas konden we niemand van de organisatie bereiken om het probleem op te lossen voor sluitingstijd. De volgende dag, de laatste dag, hadden we tijd tot 11.00, dan zouden we opgehaald worden om naar het vliegveld te gaan, om de camara te kopen. Om half negen ging ik op pad met iemand van de organisatie en Ceviche onze fotograaf. Tot half 11 hadden we nog steeds niets gevonden en in die tijd kamen we er ook achter dat de Bolivar niet zoveel waard was dan we gedacht hadden of de dingen waren er heel wat duurder. Aangezien we de camara niet konden kopen die we wilden. Uiteindelijk om 11.00 stonden we in een Sony winkel waar ik precies op 4 bolivar na ons geld besteede aan onze nieuwe camara. Een half uur te laat kwamen we in het hotel aan om meteen in een taxi te springen richting vliegveld. Zonder al te veel problemen zaten we 4 uur later, jaja met enige vertraging, dan ook daadwerkelijk in het vliegtuig richting Buenos Aires.

Stenen uit Lourdes

2008-11-06T18:09:00.005+01:00

Vandaag was ik mijn jeugdverhalen wederom aan het corrigeren en stuitte op het Lourdes verhaal met de stenen die Opa en Oma altijd meenamen voor de kleinkinderen. Die stenen vond ik niet echt lekker maar bij gebrek aan snoep doordeweeks was ieder snoepje welkom ook de minder snoepstenen uit Lourdes. Wat mij bezig hield en niet mij alleen is waarom stenen snoepstenen???
Vandaag had ik me voorgenomen om hier een antwoord op te vinden en ik denk dat ik het gevonden heb.
Lees wat ik gevonden heb en trek je conclusie.

“Veel Nederlandse priesters trokken na de Maria-verschijning aan Bernadette naar Lourdes en namen een steen mee uit de grot. In de 19de en 20ste eeuw werden deze stenen vaak als hoeksteen gebruikt van een Lourdesgrot, die de pastoor in of naast de kerk liet opmetselen.”

Ik schat dat er op een gegeven moment een verbod is gekomen op het meenemen van stenen uit de grot en dat ze hier een bijzonder goed alternatief in de vorm van snoepstenen hebben gevonden.

Uiteraard kwamen er nog meer resultaten die aanverwant waren maar niets van doen hadden met de stenen. Bij intresse lees de onderstaande gevallen van relekwieen en relieken.

Pastoor Maessen was ook een bijzondere vereerder van Bernadette Soubirous aan wie Maria in Lourdes verschenen was. Tijdens een reis is het hem gelukt een gedeelte van haar hoofddoek te bemachtigen. Met zijn tanden had hij er een stukje afgerukt. Deze relikwie is later erkend en samen met het erkenningsdocument in een lijstje bij de grot opgehangen. Naast de verering van Onze Lieve Vrouw van Lourdes ontstond ook die voor Bernadette, vooral toen ze in 1933 heilig verklaard werd.
De pastoor wilde de aandacht vestigen op de verering voor O.L. Vrouw van Lourdes. Daarvoor had hij geld nodig. Toen hij pastoor werd vond hij slechts 18 1⁄2 cent in de offerblok. Hij begon een bedeltocht in de eigen parochie Swolgen en in de buurtdorpen. Het resultaat loog er niet om. Er kwamen zoveel pelgrims, dat men niet bij de offerstokken, de kandelaars of de kaarsenbak kon komen. Men kon nergens mee bij. Een enkele keer ontstond er ook een schrikbarend tumult voor de communiebank als de pastoor de devotionalia aan het wijden was. Met de grootste moeite kon hij de orde herstellen.

Heiligen, relieken en reliekhouders

Heiligen kunnen we omschrijven als helden van de kerk. Ze hebben een voorbeeld- en beschermingsfunctie voor gelovigen.
De heiligverklaring vond pas na het het overlijden plaats. De stoffelijke resten van heiligen – relieken (relinquere = achterblijven) – zijn dan ook eeuwenlang vereerd als voorwerpen van grote waarde . De gelovigen konden ze bezoeken. Men dichtte de relieken ook macht toe bij ziekte en gevaar. Omdat een reliek vaak grote stromen pelgrims naar de kerk bracht, hadden ze ook een economische functie. Veel steden en abdijen dankten een groot gedeelte van hun inkomsten daaraan.
De complete verzameling relieken is imposant. Er zijn drie categorieën: de primaire relieken (bijvoorbeeld botten, bloed), secundaire (kleding, splinters, staf) en tertiaire (aanrakingsrelieken zoals grafdoeken). Om de relieken aan de mensen te kunnen tonen, werden ze in reliekhouders bewaard. Die kenmerken zich vooral door vakmanschap en kostbaarheid. Een aparte categorie vormen de ‘sprekende’ reliekhouders. In de St.-Servaeskerk in Maastricht wordt bijvoorbeeld een armbot van de heilige Stefanus bewaard. Dat bot zit in een prachtig bewerkte reliekhouder in de vorm van een arm.

Venezuela III

2008-11-01T18:09:00.003+01:00

Na de opening van het festival hadden we nog 5 dagen de tijd om stad, strand en de trimbaan te verkennen. Het dagelijkse avondmaal nuttigde we zoals het jaar ervoor ook weer in hetzelfde restaurant “Caracas de Ayer”, oftewel Caracas van gisteren. De Arepas gingen er in als koek, een soort van wrap met diverse vulmogelijkheden, deeg van maismeel, maar ook niet te vergeten de 3 in 1, Sinasappel-wortel-rode bietsap. Wat een smaak onevenaarbaar - aarde totaal. Anyi hield het op ananassap of aardbeiensap. Boris had al de gewoonte vanaf Nederland om alles mee te eten en drinken. Wat drinken betrof had Anyi een nieuwe methode van invoeren ontdekt. Een rietje vullen en dit met de vinger dicht houden tot aan Boris zijn mond en als vanzelf zoog hij hier aan. Het werkte en hij maakte zijn geluidjes van super tevreden zijn. Hhaauu uuhaaa. De salade van Caracas de Ayer was wel helemaal de hit ook voor niet vegetariers een welgevulde salade met vanalles erin en een geweldige dressing. Minimaal 5 keer gegeten.

Het weer was er enkele malen soms niet te harden zo heet. Vorig jaar had ik ook enkele malen gerend om het niveau te onderhouden, nu was ik in voorbereiding van de halve marathon, vorig jaar werd ik er behoorlijk duizelig van dit jaar had ik voorzorgmaatregelen genomen. Ik nam een halve liter water mee naar de langgerekte parkeerplaats van enkele kms. De 2de keer aldaar, na een 30 minuten gerend te hebben kwam ik terug op de plaats waar ik mijn flesje in een boom gelegd had. Vannuit de verte zag ik al een zwerver zitten met jawel een groen flesje aan zijn hoofd. God gloeiende tering, mijn tong voelde aan als leer, moest ik mijn flesje terugvragen. Een zwerver nee, beter niet, dichterbij gekomen zag ik dat hij een literse uitgave had van het flesje dat ik meegenomen had. Maar toch, de opwinding die het bij me teweeg bracht was teleurstelling en voldoening, opluchting. De opvolgende 3 dagen ging ik er alle keren opuit na het ontbijt genuttigd te hebben in het hotel. Dat betekende Boris werd wakker om 7.00 waarna wij naar onder gingen en een ontbijt van brood ei en wat vruchtensap nuttigden. Hierbij werd Boris bewonderd door alle voorbijkomende, met aanraken strelen kussen de gehele rampatam. Tijdens dit ontbijt kwam ik meestal weinig mensen tegen van onze groep, af en toe Harm-jan. Hierna bracht ik Boris weer naar bed na ongeveer 1,5 uur en ging ik erop uit om te rennen. Bij terugkomst was Anyi meestal wel wakker met Boris om tezamen een ontbijt te nuttigen. De 2de dag na de opening gingen Anyi, Boris en ik naar het centrum om wat rond te neuzen. Wat geweldig is in de straten van Caracas en over het algemeen in tropische landen is het eten en drinken op straat, is hier ook maar weer anders, Uiteraard ook geweldig om te zien als je de eerste keer hier bent. Maar daar is het tropisch met exotische dranken die me deden denken aan het schaafijs van Suriname, althans de vorm die ik in levende lijve gezien heb was in Rotterdam op de Kruiskade. Geweldig lekker. Tamarinde smaak coco en meer.

Opvallend was ook dat de dames wel heel erg hoog gehakt gingen en dat ze er erg veel aandacht aan het uiterlijk besteden met chirugische ingrepen wel te verstaan. Hoeveel lip en neuswerk ik er niet gezien heb in de korte tijd dat we er waren was indrukwekkend. Je raakt ook op een gegeven moment een beetje obsessief met kijken, wie wel of niet wat heeft. De ondergrondse is wel heel wat moderner dan die van hier in Buenos Aires. De perrons gigantisch groot, nieuw en modern. Op woensdag besloten we met zijn allen naar het strand te gaan wat een 1,5 uurse rit was met 2 verschillende bussen. Ze hadden ons verteld dat we iets verder van Caracas moesten gaan omdat daar de stranden wat mooier erbij lagen, geen rommel en vervuiling van het water. We kwamen aan en het zag er redelijk uit voor de standaard, een kleine puinhoop voor Nederlandse normen. Maar Allaa het water voelde aan als soep, zelf ben ik niet zo kapot van zeewater zout en dergelijken. Geef mij maar een natuurbad of meertje of natuurlijk een zandafgraving. Harm-jan had de tijd van zijn leven, constant in het water, zeldzaam. Zeldzaam omdat ik hem zo niet ken, zo zie je maar weer de passie voor water, de oceaan, golven, werd daar duidelijk onthuld. Met het verdwijnen van de zon gingen we ook terug naar het hotel.

Hier had ik ook weer een meeting met wat mensen van de organisatie om mijn bestellijstje door te geven van benodigheden. Ik verwonderde me er weer wederom weer over het gemak dat alles wat ik vroeg werd geaccepteerd, geen vragen geen problemen. Toch voel ik me gereserveerd om het niet te gek te maken al spuiten de ideeen door het hoofd om te creeren. Buiten dat iedereen zo zijn wensen heeft binnen de groep om zijn eigen ritueel te kunnen uitvoeren was er natuurlijk ook het algemene aanzicht van de performance. Met het lijstje wat ik hun opgegeven had konden ze de eerst volgende dagen aan de slag. Boris had ook weer een nieuwe vriend genaamd Luis, onze piercer, hij heeft wel een bijzondere aanstekelijke lach en dat bracht bij onze Boris weer een lach teweeg. En Luis lachte veel, heel veel. Voor Luis was het ook een goeie actie aangezien hij binne een paar weken ook vader zou worden. Af en toe wel lachen dan zag je hem bezorgd kijken naar het spektakel rondom Boris en dan vroeg ik hem direct op de man; zat je aan de toekomst te denken? Uuhhh jaaa hoezoo, tjaaa je uitdrukking op je gezicht sprak boekdelen. Verder had Boris en Electra ook een oppas voor die dagen dat was onze nicht Lula. Lula nam de verantwoording opzich als wij in het teater waren of iets te doen hadden wat betrekking had op het festival. Gelukkig was Boris al fan van Lula dus wat betrof de relatie hoefden we ons niet druk te maken. La Negra had in de tijd dat wij in Nederland waren ook buttons gemaakt voor Anyi, haarzelf en mij, voor ieder z’on 50 buttons om uit te delen. Tegen het eind waren er aardig wat mensen op de hoogte van die buttons waar ik de vraag niet meer aankon en welgesorteerd te werk moest gaan met uitdelen.

B movie - Gil Scott Heron

2008-10-28T18:20:00.003+01:00

Gil Scott Heron kwam in leven geduurende de regeringstijd van Reagan. Roerige tijden, ook in de kraakscene in Venlo. Graag wilde ik ook wel eens wat anders horen dan punk en Gil Scott Heron deed de politiek mengen met funk. De tekst van BMovie is geweldig en nog steeds. Als je de tijd hebt meegemaakt zeker. Dit nummer staat ook gelijk aan een vakantie naar Italie, casettes draaien in de auto. Jack, Harry, nog iemand en ik. Met B movie ook Prince met 1999, wat het nog lang niet was. We leefden in 1980 of 1981 dat was net zo bizar als het 1984 van Orwell maar goed ander verhaal. Ik heb het nummer opgedoken en hieronder te beluisteren, herbeleef en geniet.

Amor Infame Tormento

2008-10-26T16:55:00.002+01:00

Venezuela II

2008-10-25T15:27:00.002+02:00

2 dagen voor het festival kwamen we aan om de nodige voorbereidingen te treffen, gelukkig hoefden we niet zoals vorig jaar ons druk te maken over de tijd om alles in mekaar gezet te krijgen, Harm had zijn huiswerk al gedaan. De dag voor de performance moesten we 2 keer present geven voor het toneel, licht, video en geluid. In de tijd ertussen zou ik Anyi waarschuwen wanneer ze moest komen om de tijd zo kort mogelijk te houden voor Boris. Toen ik haar aan de telefoon kreeg was ze zwaar overstuur. Boris was van het bed gevallen en had een ei van een bult op zijn hoofd. Ze wist niet wat ze ervan moest denken of doen. Uiteindelijk kwam ze naar het theater en Boris was inderdaad wat rustiger dan normaal maar Moeders was geheel in schock en verweet zichzelf dat ze niet goed genoeg opgelet had toen hij van het bed afviel. De pijn van het kind blijft altijd moeilijk te verwerken als ouderzijnde kunnen we denk ik dit allemaal beamen. Het was echt indrukwekkend om Anyi in die staat te zien alsof ze zichzelf niet kon vergeven. Gelukkig lachte onze kleine man alweer vlot toen hij Pappa relax zag en normaal met hem omging alsof er niets gebeurd was en dat gaf ook weer verlichting aan Anyi. De verdere verichtingen in het theater verliepen prima. De dag erna was de opening van het festival. Tijdens het omkleden kwam een filmploeg binnen met een Nederlandse journaliste, Tessa Marsman, die in Caracas woont om me te interviewen dat gebeurde geheel in het Nederlands, geweldig. Voor de tijd was ik al 3 keer geinterviewd en na Tessa kwam nog een radiopersoon. Tijdens de opening werden stukjes vertoont van de performances die te zien zouden zijn gedurende het festival. Mijn gedeelte van de opening deed ik samen met Anyi waarbij we begleid werden door 2 dansers uit Caracas, deze zouden ons looppad voorzien van rozenblaadjes. Ik had hun de dag van te voren al gesproken en geinstrueerd wat en hoe ze te werk moesten gaan. Op de achtergrond werd een video vertoont met de elementen die gebruikt worden in mijn performances en rituelen met een gesproken text die uitleg gaf over de inhoud. Deze video had ik met Nico voor vertrek naar Nederland opgenomen alleen moest Nico het geheel nog monteren geduurende de tijd dat ik in Nederland was. Dus voor mij was het ook een premiere de video. De 2.600 mensen keken gefasicneerd naar wat hun gegeven werd in de 4 minuten durende gedeelte uit “Luminoso-Oscuro-El Alivio” en beloonde dit met een daverend applaus.

Buiten de zaal waren nog diverse mogelijkheden om dingen te bekijken zoals ook La Negra haar performance deed met Karina met de titel “de droom van de eenhoorns”. Een wel choreografeerde suspensionvoorstelling die dicht bij een dans in de lucht kwam en van begin tot eind boeide. Wat hierna gebeurde was ook op zich wel boeiend, ik realiseerde me dat dat te maken had met het jaar tevoren. Er wilden diverse mensen met mij op de foto omdat ze me gezien hadden. En dan spreken we niet over iets incidenteels maar met een man of 30 heb ik zeker op de foto gestaan binnen een half uur. Ik stond namelijk nog in mijn halve performance outfit daar. Een keer hiervoor had ik ook zoiets meegemaakt met fotos maken, dat was in Brasil. In 2003 toen ik rondliep op de tattooconventie, maar hier begreep ik helemaal niets van het enige waar ze me daar van moesten kennen was van internet en dat waren er heel wat meer dan 30. We dwalen af. Toen we terug naar de kleedkamers liepen kwamen steeds meer mensen tegen die over het geheel onderzaten met glitters. Vreemd, het werd me duidelijker naarmate we dichterbij de ingang kwamen hier hadden ze een paar kilos glitter op de grond gegooid en de mensen werden hier uitgedaagd om hiermee te gooien wat dus ook gebeurde. Wat een puinzooi niets voor mij maar helaas ik moest er ook aan geloven graag of niet.

De volgende performance van mij zou de laatste dag van het festival plaatsvinden wat betekende dat ik enkele dagen vrij had. Hiervan gebruik makende bezochten we de stad, strand en enkele activiteiten van het festival.

Een blik uit onze hotelkamer

Art Pepper

2008-10-21T16:07:00.003+02:00

Ik had net een saxofoon gekocht en wij, Ger en Hanz vd Beuken waren zoo begonnen.
Mijn saxofoon werk was vooral geinspireerd op James White maar wat ik het liefste zou willen was zo kunnen spelen als Art Pepper. Door Ger werd ik geatendeerd op Art Pepper hij had een dubbel verzamel lp van hem en hiervan kreeg ik een casette. Luister hier maar eens naar zei Ger misschien vind je dit wel wat.

Nou ik vond het behoorlijk wat dat cleane geluid en de razendsnelle flitsende tonen die eruit kwamen duidelijk zo oud als de pest waar ik in eerste instantie niet zoveel op mee had. Maar dit was niet te negeren. indertijd had ik een walkman gekocht een Aiwa waar je ook mee op kon nemen erg handig voor repetities en dergelijken. Met het uitlaten van de hond stond Pepper 100derden malen op het menu. ik kon iedere solo meefluiten zingen en neurien. De verhalen rondom Pepper intigeerde mij ook van zijn roem tot verslaving gevangenis en terug naar niveau. Als eerst kende ik hem alleen van fotos uit de jaren 50-60.
Op een vakantie trip naar Bristol op bezoek bij Geoff kwam ik in een platenzaak een lp tegen van Pepper uit de jaren 70, wat een schok de man was geheel onder getatueerd en zag er totaal niet meer strak uit. Bij beluisteren van de plaat wist ik effe niet meer hoe of wat want zijn geluid was nog hetzelfde misschien iets feller maar niets moderner of niets geweldig alom. Een jaar of 4 geleden heb ik eindelijk zijn boek gelezen, Straight life, wat behoorlijk indrukwekkend was en ik me afvroeg waarom ik dit nieteerder gelezen had. Pepper heden ten daage verschijnt op zijn minst zeker een keer of 4-5 per jaar uit mijn boxen wat toch iedere keer weer een genot is.

Hieronder een van mijn eerste indrukken van Art, luister.

Moederdag

2008-10-19T18:00:00.003+02:00

Moederdag word hier gevierd op de 3de zondag van oktober.
Das opzich natuurlijk al iets dat de datum anders is als in Nederland.
Maaar daaaar komt nog bij dat het Anyi's eerste is.
Alom een groot feest met hoge verwachtingen.
We spreken hier van een vol verwachting klopt ons hart Anyi.
Geweldig.

Venezuela I

2008-10-18T13:51:00.007+02:00

Bij de bagageband werden we aangesproken door een medewerker die vroeg waar we op wachten. Op onze koffers!! Nou volgens hem zouden die niet meer komen of we mee wilden komen naar zijn bureautje. Daar werden onze vliegnr. En dergelijken genoteerd en waar de koffers heen moesten als ze aan zouden komen. Het veiligste was naar Anyis moeder aangezien we naar Venezuela zouden gaan. Of naar Venezuela zelf dat vonden we achteraf niet zon geweldig idee en zeiden hem dat ze naar Anyis moeder gestuurd moesten worden. Anyi zag het allemaal niet meer zitten en we hadden ook geen kinderwagen meer. De man die ons hielp bood spontaan een andere kinderwagen aan zodat we iets hadden. Een mooie nieuwe buggy van Chicco.

Anyi zat zich af te vragen ondertussen of ze niet beter in Buenos Aires kon blijven aangezien het nog 3 dagen zou duren voor de koffers zouden komen en navliegen naar Venezuela. Eerst maar eens naar huis en daar alles inspecteren naar alles wat mogelijk was. In de loop van de dag werd ze gelukkig wat postiever vooral na het fantastische nieuws. Wonder boven wonder doken de koffers op in het huis van de moeder van Anyi, helaas de kinderwagen niet. Ze hadden gemeld dat die doorgestuurd was naar Venezuela, hotel Paseo de Mercedes?!?!?!?
Waarom waarom?? Het was al 4 uur in de middag en de volgende morgen half 6 zouden we alweer in de taxi zitten richting vliegveld. We waren opgebrand maar ook enigszins opgewonden, een beetje. Om 20.00 hadden we het echt gehad en vertrokken naar bed Boris lag al een uur als een roos te slapen in zijn eigen bedje. Het duurde echt wel effe voordat hij, Boris, de situatie thuis weer een beetje herkende. Ik had de wekker op 5 uur gezet aangezien alles klaar was om te vertrekken. Om half 6 ging de bel taxi voor de deur uuuuuhhhhh goeiemorgen de wekker was nooit afgegaan geen seconde rust rennen Boris wakker maken flesje. De laatste noodzakelijke dingen gepakt, om 10 voor 6 zaten we dan eindelijk in de taxi. Er werd in de tussentijd al gecomuniceerd met de anderen die al op het vliegveld waren. Gelukkig verliep alles verder relax om rond 8.00 in het vlieguig in te stappen, Aereolinas Argentina. Mijn ervaring van de dag ervoren was bijzonder aangenaam aangezien het heerlijk eten wat ze serveerden tussen San Paulo en Buenos Aires. Nou de verassing werd nog groter toen we in het vliegtuig stapten. De beenruimte was enorm tegenover al de andere economic classes die ik ingezeten had. Dat begon al goed alleen duurde het eenooorm lang voordat er wat gebeurde qua opstijgen. Ik zag zwarte rook uit de motoren komen, nou dat beloofde weer niet veel goeds. Wat bleek. Uitstappen om in een ander vliegtuig te vertrekken. Dat gebeurde 2 uur later wederom in de bekende economic class, geen beenruimte. Maar het geluk was met de domme we konden van plaats wisselen zodat we tegen de wand aankwamen met beenruimte voor 2, yuuuupie!! In Caracas een beetje spanning wederom aangezien onze buggie niet kwam opdagen, ach ja je raakt er bijna aan gewend. Het duurde een half uur voordat we hem dan eindelijk hadden, gelukkig. Op het vliegveld werden we opgewacht door de organisatie die ons naar het hotel zouden brengen. Ook stond Harm hier ons op te wachten die een uurtje tevoren was geland vannuit Nederland. Altijd leuk om elkaar te ontmoeten op andere grond.

De weg naar Caracas city was wederom indrukwekkend. Caracas is omgeven door bergen-heuvels die weer helemaal bedekt zijn met armoedige huisjes. Ook zijn die in allerlei kleuren geverfd om er og iets op te laten lijken, met name blauw en rood vallen erg op. Doet me denken aan Boca waar ze om dezelfde reden ook verf aan de buurt gegeven hadden om het er beter uit te laten zien. Kilometers en kilometers gaat dit aan een stuk door deze huisje.
Dit jaar werd ik voor de tweede keer uitgenodigd om in Caracas het festival Encuentro del Arte Corporal te verrijken met 2 performances. Het festival is groots opgezet en nodigd artiesten van diverse media over de gehele wereld uit om deel te nemen. Dit geheel gefinancieerd door het ministerie van cultuur met niet een sponsor. Niet alleen ik, vanuit Buenos Aires, maar ook mijn vriendin La Negra werd uitgenodigd om een performance te doen met de opening en de organisatie een handje toe te steken. Zij was vorig jaar een van de mensen die in mijn performance ook meedeed. Dit betekende dat we beide een groep van mensen konden meenemen uit alle windstreken, Argentinie, Brazilie, Nederland, Peru en de Verenigde staten van America, om goede en intressante dingen te laten zien en horen. Voor mij hield dit in dat ik 2 performances uit zou gaan uitvoeren met 2 nieuwe elementen beiden gerelateerd aan een speerritueel. Met de opening van het festival zou een speerkroon worden al lopend, in de vorm van kavadi. Tot nu toe had ik deze nog alleen zittend gedaan en Anyi, staand. De 2de speeractie zou gaan plaats vinden op de sluitingsdag van het festival waar Anyi en La Negra beide speren in 2 rijen in de rug aangebracht zouden krijgen van 3 meter lang. Dit zittend in een plastieke box bedekt met zand tot aan hun navel. Ik zelf zou wat andere dingen gaan doen.

Lola op Youtube

2008-10-17T22:56:00.001+02:00

Niet alleen Esmee maar Lola kan er ook wat van.
Vannaf het begin al te zien tot het eind.

Esmee op Youtube

2008-10-17T22:53:00.001+02:00

Wel effe blijven kijken op het laatste moment komt Esmee in actie

Mam en Mien

2008-10-14T14:17:00.001+02:00

Tante Mien en Mam 2 vriendinnen - 2 zussen.
Opvallend in de foto is welke houding tante Mien aannneem en hoe die veranderd in de loop der jaren. Van macho ik ben groter naar meer de vrouwelijke kant van het wezen.
De start van deze fotos is volgens mij fout de eerste 2 fotos moeten eigenlijk omgedraaid zijn, niet? De 2 jongste zussen vinden samen vriendjes die met elkaar bevriend zijn. Waar de zusrelatie naar meer vriendschap relatie word? Ik doe maar een gok.

Nederland deel III

2008-10-13T16:39:00.003+02:00

Het verdere weekend bij Sandra vertoefd om de zomer te verwelkomen die we tot nu toe nog niet echt gehad hadden. De graden liepen aardig op tot zelfs wel 30+. Deze keer zouden wij Anyi, Boris en ik een wandeltocht ondernemen rondom het Kesselhoutse. Een fantastische rust heerst daar waar je je geheel ergens anders waant, als ik denk aan hier centrum Buenos Aires, aka gekkenhuis totaal qua drukte. De opvolgende maandag tot vrijdag zouden we bij Rowdy logeren om mijn Venloosche herinneringen weer wat op te frissen. Rowdy had al diverse acties gepland met bezoek en dergelijken wat op zich wel moeilijk was om allemaal te ondernemen, dit rekening houdend met onze kleine man die toch wel een keer of 4 overdag naar zijn bedje moet. Meteen ook Harmjan gebeld om hem weer te kunnen zien en om de komende actie in Venezuela te bespreken en te behandelen qua structuren en ideeen. Maar eerst zouden we het rustig aan doen wat bijpraten met den Rowdy en droge pasta. De 2de dag maar es de stad ingegaan waar ik niet ophield met me te verbazen hoe alles weer was veranderd en dat nog maar in 2,5 jaar tijd. We wilden nog wat dingen bij de Toko inslaan maar dat mocht niet doorgaan want Putri bestond niet meer, net 2 weken voordat we kwamen hadden ze de handdoek in de ring gegooid. Nu achteraf denk ik ook waarom niet naar de Veldenseweg gegaan maar ja het is zoals het is, de eerste personen die Buenos Aires aandoen maar vragen om enlkele dingen voor ons mee te nemen. Aangezien we ook in enige geldnood zaten ging ik effe naar de sns bank om wat geld over te hevelen van mijn internetbankieren naar mijn gewone rekening. Nou dat grapje ging niet door dat kon alleen maar via internet. Laat ik nu toch mijn digipasje zijn vergeten in Buenos Aires. Met een beetje uitleg mocht ik dan geld opnemen als ik beloofde als ik in Buenos Aires terug was dat ik dit meteen weer moest terug storten. Zo gezegd zo gedaan. Ik kreeg mijn geld dat was effe het aller belangrijkste. Die middag zijn we bij Harm op bezoek gegaan, Harm kwam ons ophalen waar we meteen een rondrit door Tegelen kregen naar allerlei poorten deur versiersels en meer ijzerwerk wat Harm voor de mensen gemaakt had. Mooi om zo de collectie van hem bij elkaar te zien. Bij hem aangekomen had hij de frames al klaar liggen om uit te testen hij hoefde ze alleen maar op maat te buigen. Dat had hij ons dan wel persoonlijk voor nodig. Bij terugkomst in Rowdy’s place hadden hij en Ruben voor ons gekookt, Sushis en een salade estilo Ruben. Dat was heerlijk schransen. In al die dagen hebben we ons te goed gedaan, de dag erna zijn we naar Rubens huis gegaan waar we op een BBQ getrakteerd werden stijl Indo.

Heerlijk geschranst en tevreden naar bed. In de tussentijd werd onze Boris steeds heftiger s’nachts met wakker worden en was moeilijk om hem weer tot slaap te manen. We stonden s’woensdags al op het punt om weer naar Sandra te gaan aangezien hij daar enige houvast had met wat er allemaal loos was. Gelukkig sliep hij hierna weer enigszins. Nog enige malen hebben we in het centrum van Venlo vertoefd wat op zich een droevige zaak was, Anyi had zich er toch wat meer bij voorgesteld wat betrof kleren inkopen dat viel dus even behoorlijk tegen. Daar had ze in 2005 wat meer succes met inkopen. Het enige wat boeide was eten inslaan, ouwe kaas, goed brood, zoete dingen en voor haar veel pindakaas producten zoals satekroket, pindakaas boterhammen, kipsate enz.. Met een verassing kwamen we Maria, Stef en Nina in de stad tegen, het was als een herhaling van 2005 toen we haar ook in de stad tegenkwamen wederom voor de broodnodige kledinginkopen.Toen we weer es bij de sns bank voorbij kwamen realiseerde ik me dat ik me misschien beter maar een nieuwe Digipas kon aanschaffen misschien zou de huidige het binnenkort wel begeven en ja ik weet niet wanneer mijn volgende bezoek aan Nederland zou zijn. Naar binnengegaan en een nieuwe pas aangevraagd deze zou binnen 4 dagen geactiveerd worden met een brief met de geheime pascode. Dat zou ik Peter dan moeten vragen als ik weer in Buenos Aires zou zijn. Tot zover wilden we nog heel wat mensen opzoeken zoals Maria, Peter en zelfs moeders stond hoog op het lijstje om bezocht te moeten worden. Bij gebrek aan agenda of timing het is er helaas niet van gekomen hoe graag dan ook gewild.

Gelukkig waren Paul en Sandra in ons laatste weekend jarig zodat we nog de kans hadden om de hele club bij elkaar te zien. Inclusief dat ik ook nog een afspraak met Bernhard en Lola had. Aldus eerst naar Venlo om hun af te halen en hun te voorzien van verjaardags kadootjes. De laatste hype was voor hun de WII dus dat was opzich gemakkelijk effe naar de speelgoedwinkel de computerspellenhoek waar ik dan ook op de hoogte werd gesteld van dit computerspel WII. Je moet veel bewegen dat is opzicht natuurlijk niet slecht als je bedenkt dat de kinderen alleen maar zon ding in handen en knopjes indrukken. Lola vond een autoracespel en Berhard had wat meer bedenktijd nodig aldus ik hem het benodigde geld hiervoor gaf. Hierna zijn we naar Sandra gegaan om ons in het feestgedruis te begeven. Alles was verzorgd van springkussens tot eten. Ook tot genoegen van onze Boris die alles prachtig en geweldig vond. Na iedereen aandacht gegeven te hebben was er de laastste dag die we doorbrachten met familie broers, zussen en moeders en Brendon en Esmee. Op zo’n moment realiseer je eigenlijk, wanneer zul je hun weer zien en wat zal er allemaal in de tussentijd gebeuren, emotioneel.

De volgende morgen moesten we al om half 6 vertrekken om de vlucht van Dusseldorff naar Frankfurt te halen. Dat werd nog effe spannend anngezien we over de verkeerde grensovergang waren gegaan en midden in een file kwamen. Geweldig voor de zenuwen 1 uur hadden we nog toen we binnenkwamen wat gelukkig nog genoeg was om in te checken. Ik kon nog op mijn gemak een koffie drinken en met gemak nog wel 3 want we hadden vertraging meer vertraging bijna een uur. Ik begon me al ongerust te maken over onze aansluitende vlucht direct naar Buenos Aires. In de tussentijd geinformeer niets aan het handje volgens het personeel. Aangekomen in Frankfurt was de waarheid iets anders. Vlucht gemist en het snelste dat we in Buenos Aires konden zijn was met 12 uur vertraging. Dit betekende dat we welgeteld 20 uur in Buenos Aires zouden zijn om dan in onze vlucht naar Venezuela te zitten. Ayayayaya. Die 12 uur hebben we gevuld mom bij een kinderopvang te verbrengen wat gelukkigerwijs heel relax was. Een slaapplaats voor Boris in een donkere rustige ruimte. Met een omweg naar San Paulo kwamen we dan om half 10 smorgens aan in Buenos Aires. Bij de koffers wachten, wachten, wachten en onze koffers en kinderwagen??? Niets kwam er ze zaten nog in het Lufthansa vliegtuig!! Geweldig binnen een paar uur moesten we naar Venezuela en al onze kleren zaten hierin, alleen Boris had zijn spullen. Anyi zwaar over de toeren en had terstond al geen zin meer in Venezuela.

Arnoldus Janssen

2008-10-07T21:03:00.006+02:00

Afgelopen zaterdag een wandeling door de iets rijkere buurt ondernomen, Palermo. Het geweldige goeie weer was een stimulans om met hond kind en vrouw op stap te gaan. We waren op zoek naar een maktje waar Anyi enkele jaren geleden wel eens kwam en volgens haar zus moest dat nu je van het zijn goedkoop en leuke dingen te koop. Ik zeg de magische combinatie. Als eerste kwamen we in de buurt van onze favoriete Ijskraam schepijs van hooooogste kwaliteit, niet te verglijken met Nederlands ijs net als de pasta van hoooge smaakpapellen kwaliteit. Recht tegenover de ijskraam staat een kerk die we na het nuttigen van ons ijsje voorbij liepen. Mijn oog viel echter op een beeldje wat aan de kerkmuur stond, Arnoldus Janssen zei de naamplaat eronder. Neeee das die vent van het Steylermissiehuis niet? Onze afgelopen verblijf in Nedeland zouden we eigenlijk ook het Missiemuseum aandoen, maar bij gebrek aan tijd is het er ook niet van gekomen. En er staat ook nog santo bij dus de man is heilig inmiddels. Ik vertelde Anyi over hem zijn museum in Steyl. De grommende beer de rare delen van dieren zoals een gedeelte van een olifant of enige opgezette koppen. En meest indrukwekkende het bebloede hemd van een door koppensnellers gesneuvelde misionaris. Waarvan ik dacht dat dat dus de heer Arnold Janssen was. Bij wat zoekwerk met google kam ik er dus achter dat dit dus niet de heer Janssen was maar een van de zijn uitgezonden missionarissen. Na zijn biografie gelezen te hebben op wikipedia is het me allemaal iets duidelijker geworden. Lees hier. Leuk is ook op de plaquette die de man Arnoldus weergeeft met op de achtergrond het Steyler missiehuis en de maas. Wat betekent dat de goeie man aan de Baarloosche kant staat, grappig of niet!! Check de foto klick erop voor vergroting.

Aangekomen op het pleintje waar de markt zou zijn viel het gebeuren me danig tegen het enige leuke wat ik in de straat die er bij uitkwam was de zaak met de naam Drol dat kon ik wel waarderen als Nederlander zijnde.

Nederland deel II

2008-09-27T23:20:00.003+02:00

De week zou verder rustig verlopen er was een BBQ gepland voor woensdag waar de rest van de familie zou verschijnen die ik tot dan toe nog niet gezien had. De BBQ op zijn Nederlands het vlees in marinades wat je hier bijna nooit ziet alleen als je een heel zwijntje of dergelijken op het vuur legt, dan de sausjes en brood, hier gaat alles andersom brood is voor erbij niet om te vullen zoals in Nederland, grappig. Esmee en Brendon waren ook weer van de partij, goed om hen in de buurt te hebben de hele tijd of zoveel als mogelijk. Esmee had haar Atilla meegenomen en hij was een behoorlijke spreekbuis met een hoog entertainment gehalte met voor mij als hoogtepunt hoeveel liter appelsap krijg je uit 20 kilo appels. Mam meteen 20 liter en Pap 1 liter nou ja wat een verschil dus de discussie duurde effe voor we eruit waren hoeveel liter het nu daadwerkelijk waren. Donderdag gingen we naar Maastricht met Paul en Sandra, wat is het toch een geweldige stad. Al mijn herinneringen werden behoorlijk vernietigd want sinds de jaren die ik niet meer geweest was hadden ze er behoorlijk huisgehouden met verbouwen en met het plaatsen van nieuwe gebouwen. Door het centrum gewandeld wat winkels bekeken en naar Sandras favoriete winkel Lifestyle. Geweldig vond ik het Sandra had een favoriete winkel daar, daar sta je dan niet een twee drie bij stil dat zij bevoorbeeld ook regelmatig naar Maastricht toe gaat om dingen te kopen en te ontspannen. Ik moet zeggen Sandra is wat dichterbij me gekomen geduurende mijn verblijf aldaar, we hebben onze jaren, 10jaar, die ons al een afstand geven en we mekaar niet al te goed kennen maar dat heeft veel goedgemaakt in de tijd dat ik er was. Ik heb haar van diverse kanten kunnen zien die ik nog niet kon, leuk maar ook heel fijn. Ik denk dat zij de enigste was met Vader die ik nog niet zo goed kende, maar dat is nu veranderd in geval Sandra, fantastisch. Door Maastricht slenterend kwam ik wederom Eric Wijhoven tegen, ongeloofelijk dat ik die de laatste keren dat ik in Maastricht was tegenkwam, emails uitgewisseld en weer verder. Op enige terrasjes gezeten en uiteindelijk in een Thai, Japanner gegeten wat wel behoorlijk wat tijd in beslag nam om eindelijk iets in de mond te kunnen steken. Sandra en Paul waren blij verrast van de smaak van de Thai, gelukkig met al dat wachten.

Zaterdags naar de markt in Roermond, leuk om weer een Nederlandse markt te zien en vooral een viskraam waar ik de kans had om mijn eerste maatje te verorberen, heerlijk al was het niet van topkwaliteit de smaak was in ieder geval geweldig. Op de markt hebben we ns natuurlijk nog meer te goed gedaan aan diverse dingen zoals drop en loempias, friet en coca cola.
Zondag zou ik dan eindelijk Bernhard en Lola zien voor de eerste keer. Wat een super verassing was dat Bernhard zo gegroeid was ongelofelijk het scheelt nog maar een paar cm en hij is zo groot als mij. Mijn eerste reactie op het station waar we ons troffen was, ik zie de rug van Bernhard, hij draait zich om en het is alsof ik Brendon zie, dan goette we ons en het is alsof ik Brendon hoor praten. De stem het gezicht vervormt zich naar Bernhard een hele rare gewaarwoording zal toch wel te doen hebben met zijn groeiproces. En Lola alsof er niets veranderd is naar mijn gevoel weinig tot niets gegroeid en ze is nog even spontaan dan anders. Heel leuk om hen weer te zien en spreken. Wat ik nog weet dat is dat Lola altijd het woord nam voor Bernhard, wel dat was nu geheel anders Berhard sprak voorzichzelf en ik moest Lola regelmatig erbij houden anders zou ze verloren gaan in het spraakwater van Bernhard.

We bezochten het Limburgs museum waar op dat moment het onderwerp Neanderthalers werd behandeld. Leuke dingen en echt toegespits op Bernhard en Lola. Daarna wat door de stad gelopen en uiteindelijk bij een Indiaas restaurant gegeten waar Bernhard voor het pittigste gerecht koos. Dat was ook effe nieuw voor mij dat hij van pittig houd, koffie drinkt en van een goed gesprek.
De opvolgende week zijn we naar Amsterdam gegaan waar we gebruik konden maken van Willekes woning. Brendon ging mee naar Amsterdam om bij Stef te logeren en om met ons naar enige atracties mee te gaan. In de trein had ik wat tijd om met Brendon te praten en hij om met zijn broertje Boris te spelen.

Willeke stond ons al op te wachten ze was behoorlijk energiek en chaotisch dat was omdat ze net een job achter de rug had van meer dan 24uur, en ze had voor de eerste keer de verantwoordelijkheid over een x aantal mensen. De volgende dag zijn we zo goed en kwaad als mogelijk hoe Boris het toeliet op pad gegaan om op zijn minst de kalverstraat aan te doen. Anyi was naarstig op zoek naar kleren maar vond niet wat ze leuk vond zoals de eerste keer dat ze in Nederland was was H&M de hit, dit jaar niet dus.
De slegte, 2de hands boeken, aangedaan om met een beetje geluk wat Indonesische kookboeken te scoren met de toekomstplannen in het achterhoofd. Dat lukte dan ook en ik vond er 2. Verder wilde we nog wat kleding op het waterlooplein scoren voor Venezuela die Anyi zou willen dragen. Op het hele plein niets te vinden maar in een winkel aan het plein was het raak, diverse stijlen vn door de jaren heen hingen hier in deze winkel waarvan Anyi 3 stukken uitkoos om te gaan dragen. Na wat heerlijke koffie gedronken te hebben bij de jaren op het terras konden we weer tevreden naar Willekes huis. Enige avonden in Amsterdam ben ik ook naar het Westerpark gegaan om de 12km wedstrijd van Siebengewald voor te bereiden. Het park had ook een grondige opknapbeurt achter de rug waardoor ik het bijna niet meer herkende. Geweldig fijn rennen kun je er en het viel me echt op hoeveel mensen er wel niet in Nederland rennen, niet te geloven zoveel, of zou dit puur incidenteel zijn aangezien ik nu zelf ook ren. Je weet wel het gegeven als je zwanger bent zie ook eeneens ander zwangeren daarvoor is het alsof ze niet bestaan. Anyway een dag met Brendon naar het Van Gogh museum geweest wat ook wel weer geweldig was om te zien alleen deze keer was de bijtentoonstelling niet al te veel soeps. De laatste keer dat ik er was was met von Stuck die ik tot dan aan toe nog nooit in levende lijve had gezien, de schilderijen en monumenten uiteraard. Brendon vond het allemaal wel prachtig maar had meer oog voor zijn kleine broertje. Die avond zou Willeke voor ons koken wat toch weer net iets anders afliep dan gedacht. Anyi, Boris en ik gingen naar het westerpark waar ik de benen ging strekken en Anyi de omgevinging bewonderen. Bij terugkomst bij Willeke zat Brendon verse spagetti te draaien en de kookbeurt was daarom aan hem over gedaan. Heel goed bezig tot nu toe dacht ik dat de verse pasta hier even van het verse was maar van vers gedraaid meteen de pan in dat was ook effe nieuw voor mij, heeerlijk. De 2 andere dagen tevoren hadden we ons tegoed gedaan aan de plaatstelijke afhaal Indo die er 15 jaar geleden ook was toen Ger er net kwam wonen. Die smaakte ook als vanouds heerlijk met name de Emping.

Vrijdag weer naar Sandra ik wilde een dag voor het rennen daar zijn zodat ik niet hoefde te haasten en dat ik relax zou zijn. Dat lukte dan ook vrij aardig. Met Sandra Wim de kinderen en Anyi die me zouden aanmoedigen geweldig vanaf de 2de ronde, de eerste hadden ze gemist was het Juul, Kim en Daan riepen Hup Kor hup kor, nou dat hielp wel weer voor een paar meters. Na de wedstrijd nog eens een paar ouderwetse kermis kaneelstokken gegeten en spek lang laaaaang geleden. Heeerlijk.

Venezuela Recensie performance

2008-09-26T15:34:00.003+02:00

Even op de afbeelding klikken voor een beter resultaat!

Jose Jarig

2008-09-25T13:18:00.002+02:00

2 jaar getrouwd

2008-09-21T20:21:00.002+02:00

Halve marathon Adidas

2008-09-21T18:55:00.006+02:00

Wat met voorbereiding een succes had moeten worden zag ik in het midden van de training dat ik het niet waar kon maken. Ik zou 3 weken in Nederland moeten trainen en 2 weken in Caracas Venezuela. De eerste weken in Nederland liepen gesmeerd met een beetje aanpassingen. En met de nieuwe schoenen was het behoorlijk prettig rennen. In Nederland zou ik ook nog de 12 km rennen in Siebengewald wat op zich voor dat moment wel geslaagd was al had ik me wel verkeken op mijn mederenners die behoorlijk wat beter getraind waren dan mij. Waardoor ik mijn energie verspilde in de eerste kms. Hierna had ik niet meer de gelegenheid om nog enige training te ondernemen tot in Caracas waar ik 3 dagen achtermekaar in volle zon langs een super drukke weg de uitlaatgassen in ademend, trainde. Hier voelde ik wel de verloren dagen in mijn benen en de zon deed ook zijn werk. Deze week hier in Buenos Aires kon ik nog 4 dagen trainen al had ik behoorlijk de piepzak of ik het wel geregeld zou krijgen. Nam me in ieder geval voor om het dan maar rustig aan te doen en kijken waar ik uit zou komen. Gisteren de dag voor de halve marathon ging het zo fantastisch dat ik dacht als het morgen ook zo is zit ik gebeiteld.

Vanmorgen om half7 ging de wekker, Boris was diverse malen wakker geweest de afgelopen nacht wat niet echt hielp bij het uitrusten. Maar goed. Koffie gedronken en op mijn fiets gesprongen om richting centrum te gaan. Heerlijk rustig de stad, naarmate het centrum dichterbij kwam des te meer lui zag ik met het oranje tshirt van de halve marathon. Een drukte van jawelste was het al op avenida de mayo met een beetje geluk kon ik mijn tas direct afgeven. Ik zag wel al meteen dat waar je de tas moest afgeven weer te weinig medewerkers waren in een te klein hok. Met een beetje pech zou dat weer uren wachten worden om af te halen. Rond 8.00 begon ik me warm te rennen rustig aan een kwartiertje de spieren opwarmen. Ik hoopte dat ik nog iemand zou tegenkomen maar dat gebeurde niet. Om 8.10 zou de 10km run starten maar dat gebeurde niet, aldus dacht ik dat we dan ook wat later zouden starten. 5 minuten voor half negen was nog niemand weg maar het werd wel behoorlijk druk bij de start, zouden we dan allemaal tegelijk starten? Blijkbaar wel want er liepen nog maar weinig lui op straat met oranje tshirts. Met het startschot zag ik de stoet vertrekken, en ik stond achteraan. Via de kant maar zover als mogelijk naar voor gelopen om niet helemaal achteraan te starten want dat is alleen maar slome mensen inhalen de eerste kms. Aldus na enkele minuten liep ik dan ook over het startpunt. Wat onwennig ging ik er dan ook tussenuit. Wat opviel was dat er erg veel Brasilianen waren, de groene vlag zag je overal. Langs de weg was het redelijk rustig. Wat ik wel heb gemist is hoeveel minuten later ik starte bij gebrek aan een klok dus ik moest wat natte vinger werk doen. Ik zag op playa de mayo dat het 5 over half negen was. Dus als we precies om half negen gestart waren was ik een minuut of 2/3 later gestart. In de gehele marathon was niet een tijdsindicatie wat ik wel een beetje vervelend vond maar goed af en toe ving ik de tijd wel op van de een of ander. We deden puerto madero geheel rond en kwamen met km 16 weer in het centrum terecht al die tijd heb ik op gevoel gerend om tegen het uiterste aan te gaan wat tot daar aan toe prima lukte. Op km 10 heb ik water en gatorade gedronken en heb het voor de rest erbij gelaten. Daar in de stad bij km 16 kreeg ik wel een dipje en werd het toch wel iets zwaarder, ik moest meteen aan Patricia denken die me vertelde dat ze altijd een dip heeft bij km 16. Om me zelf aan te moedigen dacht ik flauwekul psychisch door gaan. Wat wel lukte tot en met 9 de julio de breedste straat ter wereld. Wat een prachtig gezicht om hierover te rennen tot de obelisk. Hier had ik hem toch wel redelijk zwaar hangen en moest me behoorlijk oppeppen er waren hier dan ook genoeg mensen aan de kant die zaten toe te juichen, prachtig.

Nog 1,5 km te gaan het laatste eruitgeperst om de zaak nog eens te forceren kwam me te staan op 1 uur en 50 minuten en wat seconden, hierbij moet nog de tijd eraf getrokken worden die ik later over de start ging, dat weet ik tot nu dan nog niet. Maar ik zal de tijd als snel als mogelijk hier neerzetten ik denk zelf dat het iets van 1 uur 47minuten en 30 seconden zal gaan worden, we zullen zien, in ieder geval sneller als mijn eerste halve marathon. Hierna mijn medaille gekregen en moeten vechten om mijn tas terug te krijgen en als verassing kwam ik Anyi thuis op straat tegen die ook naar de Marathon was gaan kijken met Boris. En nu nog vollop genieten van de adorphine die ik gratis gekregen heb van het rennen, geweldig!

Update: heb net effe op de site van Adidas gekeken voor de tijd, die was 1uur 46minuten en 27seconden

Nederland / Deel 1

2008-09-20T18:54:00.003+02:00

9 augustus 17:30 zouden we aankomen in Dusseldorff. De avond ervoor had Anyi nog de laatste keer alle koffers geinspecteerd en gecontroleerd, papieren, paspoorten die we eerst niet hadden en nu gelukkig wel. Het uur kwam dat we moesten vertrekken opgewonden positief met alles. Net van te voren vroeg Anyi me nog of we het geboortecertificaat en ons trouwboekje nog nodig hadden in verband met Boris. Ik zeg dat lijkt me niet echt nodig hij heeft toch zijn paspoort en daarin staat mijn paspoort weer vermeld, dus ik nam aan dat dat wel okee zat. Wij de straat op en de eerste de beste taxi hielden we aan om naar vliegveld Eizeiza te gaan. Ik bekeek me de situatie en dacht meteen; deze man is van zijn leven misschien 2 keer op het vliegveld geweest. Goed. Op de rondweg van Buenos Aires aangekomen realiseerde ik me dat ik mijn plugs vergeten was in mijn oren te doen. Goed, niet goed. Ik zou in de loop van de vakantie nog wel de kans hebben om dit te kunnen aanschaffen zodt mijn orengaten niet te hard zouden krimpen. Op het vliegveld aangekomen moest de taxichauffeur een parkeerkaartje hebben en hij wist bij god niet hoe hij het eruit moest krijgen, mijn gedachte van iets daarvoor werden beloond met een ja, klopt. Het geluk was met ons dat we Boris bij ons hadden zodat we niet hoefden te wachten bij Lufthansa, we konden meteen geholpen worden. De handbagage werd met de hand gecontroleerd op gewicht en werd goedgekeurd. Bij de check in werd ons gevraagd om geboortebewijs en trouwboekje van ons, ik zeg een groooote OOOeepsss. Wel godnondejuuuuu. We hadden nog 1,5 uur tegaan dan zou de check in gesloten worden. Op en neer gaan zouden we niet meer halen. Anyi probeerde haar moeder te bellen het was het enige nr. dat ze bij zich had. Gelukkig, ze nam meteen op. Met haar geregeld dat Irina die bij ons op de hoek woont en op Mumi paste de benodigde papieren regelde en die ons zou brengen. In de tussentijd was Anyi naar Internet gegaan en contact op genomen met haar vriendin La Negra om haar Irina te laten bellen hoever ze was aangezien de moeder op de een of andere manier niet meer kon bellen. Ze was op weg, het zou kantje boord worden.
Een kwartier voor sluiting kwam ze aan zodat we richting vliegtuig konden gaan.

Alles palletie in het vliegtuig behalve dat Boris niet wilde slapen ondanks dat we een bedje voor hem geregeld hadden. Het enige wat enigszins lukte was als ik hem in mijn armen hield en hiermee kon ik gaan zitten. Dit hield ik niet langer dan een uur vol aangezien mijn bloed uit de armen verdween en dit een behoorlijke pijn opleverde. Iets van 3 of 4 uur slaap heeft dit opgeleverd waarna het mannetje in een behoorlijke staat van ongemak verkeerde. De overstap van Frankfurt naar Dusseldorff ging gesmeerd en in de tussentijd kreeg ik toch wel enige zenuwen wie me zou op komen halen en om de familie weer te zien in levende lijve. In Dusseldorff waren Maria, Brendon, Esmee en Mam, meer dan ik had verwacht. Wat zenuwachtig werd er begroet, gekusd en Boris bewonderd, hij had zoals gewoonlijk weer een lachje voor iedereen. Met koffie en drop gingen we richting Sandra die nog eerst gebeld moest worden aangezien we onze plannen gewijzigd hadden. We zouden eerst naar het parkfeest gaan maar met de afgelopen nacht in de schoenen was dat een beetje veel van het goede. Bij Sandra aangekomen konden we meteen onze avonturen vertellen van de afgelopen weken paspoort Boris en het inchecken van Eizeiza. We hadden voor iedereen kadootjes meegenomen waarmee we meteen aan de slag konden. Dat breekt de spanning zullen we maar zeggen. Fijn om iedereen weer te zien en te spreken en fijn om bij Sandra te logeren die zoveel plaats heeft. Maar nog fijner voor Boris die zijn ogen uitkeek met de kinderen van Sandra. 1 ding was duidelijk hier was een hoop te leren voor hem.

De jongste Daan zou het voorbeeld en beste vriend worden in de loop van de tijd voor Boris. Daan die al kon lopen dat wou Boris ook, geweldig om hun comunicatie te zien zonder woorden maar gebrabbel, ze begrepen mekaar meteen. De 2de dag gingen Anyi, Boris en ik op de fiets naar Baarlo, dit was tevens ook Boris eerste fietstocht, er waren behoorlijk wat plekken waar ik een foto van wilde nemen. In zoverre nog in oude staat of nieuwe even wat herrineringen oppoetsen. En voor Anyi was het natuurlijk wel geslaagd om al die plekkken te zien waarover ik haar verteld had, mijn jeugd herinneringen. De kleuterschool stond ook op het lijstje tot mijn verbazing waren ze er aan het verbouwen. De deuren stonden wijd open en ik dacht hier kunnen we gebruik van maken om een foto te maken van het vijvertje in het midden van de school. Met goedkeuring van een medewerker mochten we naar binnen. Helaas werd mijn herrinering niet beloond, het vijvertje was pietpeuterig klein waarvan ik meteen het idee kreeg dat ze het verkleind hadden maar volgens de medewerker was ik niet de enigste die zo reageerde.

S’avonds kwamen Peter en Wim op bezoek wat enigszin onwennig ging. Het normale leven continueerde Vader en Moeder waren midden in de verhuizing en Peter en Wim waren hier druk mee. In de tussentijd werd er enige dingen gevraagd over mijn staat hoe en wat. Leuk. Dinsdagsmorgens was ik nog in Tegelen geweest om me nieuwe renschoenen te laten aanpassen bij shoefit. Hier hebben ze een methode ontwikkeld om je voeten te observeren calculeren en concluderen wat de beste schoen voor je is. Moest in de zaak over een mat rennen waar ik gefilmd werd en dit werd naderhand terug gekeken op afwijkingen. Gelukkig had ik geen speciale dingen alleen dat mijn voeten met rennen naar buiten wezen, 3 tenen. Dit resulteerde in Asics gel 111X tra. Het voelde allemaal meteen goed en dezelfde dag zou ik de proef nog op de som nemen om een duurloop van 70min. te ondernemen. Ik rende meteen dezelfde route die we dag ervoor hadden gefietst met nog een stukje extra. Toen ik ter hooghte van hoeve Anthonius was had ik een enorme dorst en realiseerde me dat we niet in Buenos Aires waren waar in elk park wel een fonteintje is om van te drinken. Bij de kerk in Baarlo kreeg ik het idee om naar Wim te gaan om te kijken of ik daar wat water kon scoren. Met geluk was Hugo en Jose thuis. Hugo net terug van zijn avontuur in Australie nog behoorlijk bij aan het komen kon me in het kort vertellen wat hem daar was gebeurd met voor hem de landkaart om het allemaal nog eens te verduidelijken. Ik ondertussen water drinkend en wat zweet achterlatend. Ik kon met hun afspreken om de komende dagen een fles buiten te zetten als ik zou passeren kon ik hiervan gebruik maken, geweldig!

Kim Jarig

2008-09-17T16:40:00.005+02:00

Suicide

Suicide is een band die ik ondekte eind jaren ’70. Wat mij terug brengt naar Dom v/d Bergh waar ik toendertijd 100den platen gekocht heb. Wat mij trok was de hoes. De hand in de gootsteen waarvan onder bloed kwam. Perfect getekend met dat onderwerp. Toen ik de plaat beluisterde was ik postief verrast, de synthesyzer en de rock’nRoll stem van Alan Vega geweldige combinatie. Veel vrienden heb ik blij gemaakt met deze plaat, gecopieerd werd er toen met de TDK chrome, zelf ben ik ook tot het uiterste gegaan met deze plaat, na een jaar of 6/7 moest ik een nieuwe aanschaffen ik had hem grijsgedraaid echt een van de weinigen.
Luister naar een van mijn favoriete, Harlem.

Julia Jarig.

2008-09-05T18:19:00.003+02:00