Nieuwe Tafel, pakket en paarden

Een week geleden bij het naar buiten gaan , op weg naar een kilo bananen en een paar appels, dagelijkse dosis, stond er een flete voor onze ingang. een Flete is een soort verhuiswagen die hier met de duizenden rondrijden. Uit de geopende klep kon ik wat meubels zien staan. Hee dat was onze nieuwe tafel en stoelen, kadoo gedaan door ome Gabriel. Ik sprak de boys aan en zei dat dat onze meubels waren, Boris rende mettegang terug naar onze deur waar Anyi al stond. Nog geen seconde later stond mijn Nederlandse buurman Peter voor mijn neus en raakte meteen in gesprek over dat zijn ouders volgende week bij hem op bezoek zouden komen voor enkele dagen. Inmiddels stonden onze meubels al binnen en Boris rende op en neer van binnen naar buiten. Het gesprek met Peter duurde voort en we kwamen uit op etenswaar waar ik hem met trots kon vermelden dat mijn colega en ik onze eerste rauwe ham. Een ding van 8 kilo die in 2,5 maand 2kilo afviel van het rondhangen in een overheerlijk zout geprepareerde kruiden. Eerder had ik met hem al over brood gehad van hier dat het maar mager is het aanbod, en zowiezo geen bruinbrood, bijna geen. Op het moment ben ik al brood aan het bakken voor enkele mensen zodat ik hem aanbod om voor hem ook aan de slag te gaan als hij dit zag zitten. Hij was wel geintreseerd om eens in de zoveel tijd een brood aan te schaffen.




Op het front van het brood valt ook nog te melden dat Boris nu mij hulp is met deegkneden, goed bezig het manneke!
Maar op de nieuwe tafel terug te komen deze tafel is de eerste nieuwe tafel die ik in huis heb staan, altijd 2de handse of van familie, ook voor ANyi is dit de eerste nieuwe tafel met stoelen, gek niet? In de tussentijd ben ik ook in gesprek geraakt met Sandra, via mail, met de conclusie dat ze wel een kadootje voor de nieuwe baby op wilde sturen en nog wat kadootjes voor Boris en dergelijken. Moeders had zich hier ook al ingemengd en een duitje in de zak gedaan. Inmiddels is de doos aangekomen, Anyi overhappy Boris ook , jaaa ik ook. Nieuwe baby wat nieuwe speeltjes , Boris speltjes boekjes en liedjes en uiteraard de broodnodige beschuit met muisjes!!


Er zaten 2 boeken in waar ik groote intresse in heb een met Surinaamse recepten en een om Rijsttafels samen te stellen. Kijk daar kunnen we verder mee. Uit het Surinaamse boek heb ik het gembier gemaakt wat meer een siroop is dan bier. Moet er wel bij opmerken dat ik 4 flessen heb wat wel enorm overdreven maar goed dat krijg je als je een groot familie recept volgt, niet bij stil gestaan dat word iedereen die hier op bezoek komt gember siroop aanbieden dus!! Uit het Indische boek heb ik Kwee mangol gemaakt wat gestoomde kokskoejes zijn, groot succes bij Anyi, dit had ik namelijk op moederdag gemaakt. Tja moederdag valt hier op een andere datum klopt, 18oktober dus. Op moederdag zijn we ook naar de tradicionele markt van Mataderos geweest waar de Argentijnse Gaucho zijn werk laat zien en nog veel meer ambachten. Veel paarden ponys en dergelijken waar Boris dus helemaal gek op is. Bij een van de eerste kraampjes verkocht een mevrouw zelfgemaakte paardjes, Boris hysterisch uiteraard kochten we er een voor hem waarna Anyi zei: die houd zich voor de rest rustig nu, oooh ja niet dus. Effe verder op stonden 2 mannen met ponys waar je op kon zitten om een foto te maken. Oooh wat leuk maar het was een beetje aan de duure kant dus helaas Boris. De man ook niet van gisteren zegt meteen geef me maar wat dan kun je met je eigen camara een foto maken. Kijk dat zijn dingen die ons wel aanstaan. Dus gelijk aan de slag een kort filmpje en flink wat fotos. Leeeeuuuk joh. En toen het moment dat hij van de pony af moest kun jeje wel verzinnen , niet?



Na dit incident kwamen we bij de Gauchos waar de paarden wel erg groot waren, ook voor Boris op een gegeven moment werd hij ineens hysterisch en we hadden geen idee wat er aan de hand was, ja lastig als de lui nog niet kunnen prate, cq comuniceren. Na een rondje verder gelopen kwam hij gelukig weer tot bedaren en konden we hem in zijn buggy zetten waar hij in slaap viel en niet wakker werd totdat we thuis aankwamen.

Brood Pate en Mosterd

Alles op deze foto van eigen hand tot de snijplank toe.
Okee het mes niet maar das ook het enigste.
De leverworst smaakt heerlijk met de mosterd naar Duits recept.
En het brood ja daar hoeven we het al helemaal niet over te hebben.

Het verloren dorp

Bij een bezoek aan mijn geboorte dorp ben ik altijd op zoek naar de dingen die ik ken. En altijd is er een verandering die ik niet bewust heb meegemaak omdat ik er gewoonweg niet meer woon. Het brein is een gek ding dat je altijd naar de verleden tijd terugwerpt bij het zie van de veranderingen. Als ik de nieuwe school zie van de sprunk zie ik de school voor me waar ikzelf op heb gezeten en niet de nieuwe versie of de meisjesschool waar nu een rij huizen staat projecteer ikmezelf de meisjes school weer. En waarom is de sprunk afgebroken het was de nieuwe school waar ik naar toe ging omdat de oude jongensschool niet meer voldeed. Voor mij blijft het altijd de nieuwe school. Het Kempke een totale verandering al jaren, ik zie het nog steeds als uit de jaren 70 toen wij er dagelijks kwamen. Het dorp is niet meer mijn dorp, mijn ouders wonen niet meer in hun huis ze wonen aan de overkant. Ook het huis waar ze voorheen in gewond hebben was voor mij het nieuwe huis en een jaar of 20 geleden hadden ze een complete renovatie hier ben ik wel enigszins overheen gekomen maar niet de plaats van de wc en de nieuwe wc het brein wilde het maar niet accepteren. En dan leefde ik zowat 20 jaar in Venlo en Venlo mien stedje waas mien stedje tot op bepaalde hoogte. Het blijft toch een gek ding dat je herrinneringen blijven plakken iaan de oudste herinneringen het continueren en accepteren van nieuw is lastig ongemakkelijk, maar ook opwindend en verassend.
Gek ding dat brein. Mijn dorp blijft mijn dorp met heel veel hulp van herinneringen.



Verwoed gezocht naar herkenning
Een greep in eigen memoria
Rust en gelukzaligheid
Een tijdelijke verlossing
Het zand glijd uit mijn handen

Stenengooier

Afgelopen zaterdag op de drukste dag van de week normaal, maar deze zaterdag niet erwaren juist iets van 12 personen in het restaurant, gebeurde er iets raars.
Ik was druk bezig in de bijkeuken met het schoonmaken van rode bietjes toen ik een klap hoorde en het breken van glas en een paar hoge schreeuwtjes van vrouwen. Ik kreeg meteen een flashback van mijn omlaagvallen van mijn collectie azijn en dergelijken. Meteen ging ik in de eetgelegenheid kijken om te contateren dat iemand er een ruit ingegooid had. Ik zag hem nog wegrennen maar niet met overtuiging omdat hij al na 10 meter weer begon te lopen en weer een beetje rennen. Chino onze afwashulper meteen achteraan met Javier, mijn schoonbroer, ze haalde hem met gemak in. ondertussen belde Mikaela de politie waar ik zelf niet al te veel vertrouwen in had dat die meteen zouden komen, maar ja na 20 minuten waren ze er toch. Man werd in de auto gezet en mee naar het bureau meegenomen. Aldaar werden verklaringen afgelegd door onze mensen en de dader. De dader gaf zonder een kick alles toe en zei dat hij onder gebruik van drugs was, alles klaar en over. Dit werd ons verteld door Javier hij zei ook dat het bureau echt bijna niets had daarals een computer uit het jaar nul en nog minder. De politie had opgemerkt dat Javier overal fotos van had genomen waarna ze hem vroegen of ze zijn camara mochten gebruiken om een foto van de dader te maken en of hij die dan voor hun uit kon printen. Werkelijk toen ik dat hoorde viel mijn broek kompleet af, ongeloofelijk.
Uiteraard vroeg ik hem om mij die fotos op te sturen en zie hier het resultaat. Onze steengooier.



Alles is gelukkig met een sisser afgelopen en dat dit nog eens gebeuren zou is hoogst zeldzaam. De man had verder niets tegen ons restaurant of de eigenaren of het personeel dus daar lag het niet aan. Een impulsieve daad.

Vinden is zoeken.
Naar jezelf
Hoeveel ben je verloren?
Wat is je ontnomen?
Je gestolen eigendom.

Een rots van vertrouwen
Toekomst in de ogen
Verlangen verleden
Afscheid nooit

Ik groet je
Ik kan je niet loslaten
Niet laten ontglippen
Blijf bij me

Eeuwige verbinding
Nooit te laat
Ontbinding
Gelogen achtergrond
Verlaten

In rook gaat alles op
De dromen
De verbinding
Je toekomst
Indentiteit

Nichtendag bij Ome Wie

Klik op de foto voor een beter resultaat!

Gisteren kreeg ik een email van Maria met de volgende text:
Afgelopen zaterdag
hebben we nichtjesdag gehad bij ome Wie. Wijn proeven hij maakt al ongeveer
12 jaar zelf wijn en likeur enz. Dus bij aankomst koffie met zelfgemaakte
vlaai en een koffielikeurtje. Daarna gingen we boerengolf ook bij ome Wie
heeft hij zelf op een stuk grond naast zijn huis, toen wijn proeven en tussen
door ook nog een bbq en daarna weer wijn proeven. Het was een geslaagde dag
en daarom gaan we volgend jaar weer een nichtendag houden. We waren met 15
personen met ome Wie en tante Annie erbij. Wel erg gezellig.

Kijk dat noem ik nog eens een bijdrage voor deze blog.
Hopelijk in de toekomst meer, dank u.

De thuiscollectie behoorlijk ingeschrimpt.

Vol trotsmelde ik in mijn laatste bericht over mijn bezigheden van zelfmakerij.
Sinds een halve week geleden is mijn collectie tot de helft geschrapt.
De plank waar ik alles op geplaatst had heeft het begeven, beter gezegd de muur was te soft om de pluggen te ondersteunen.
Aldus de gehele zooi pluurde naar beneden.
De schuldige was 2,5 liter melk die omgetoverd moest worden in Yoguhrt.
5 minuten adat ik de fles op de plank had gezet hoorde ik een vreemd geluid in de huiskamer. Nog geen halve minuut later een knal en geval en gekraak en gebreek. Alles op de grond.
Mijn schat bestaat nu uit 2 flessen azijn en geluk ooooh geluk de zuurkoool heeft het overleefd, alhoewel de deksel wat ingekort is qua glasrand. Maar het funcioneerd nog gelukkig.
Goed ding hiervan was dat ik nog wat andere ideeen had van maken waarvoor ik geen plaats meer had, voorgisteren hebben we wat spul ingeslagen in de Easy, soort van bouwmarkt hier, om nieuwe planken aan de muur te hangen maar nu met wat grovere schroeven uiteraard.

De thuis collectie, zuurkool, azijn en brood.

Ik had al een paar keer vermeld dat ik het een en ander thuis maakte bij gebrek aan of bij gebrek aan een juiste smaak die mij aanstaaat. De laatste dagen heeft het thuismaken van etenswaren echt toegeslagen. Voorgisteren heb ik een prachtige glazen pot gevonden die mij direct geschikt vond voor het inmaken van zuurkool. Ja, ze verkopen hier zuurkool, ten eerste ontzettend duur en ten 2de ze weten niet hoe ze het moeten maken, echt een te zure zuurkool. In Nederland zou je dan voor een ander merk kunnen kiezen maar hier gaat die vogel niet op, ze hebben hier maar een merk, oeeps. Dus gisteren aan de slag met Boris, 2 kolen ingeslagen, gesneden, ingredienten toegevoegd en er flink op los rammen met een flinke stok zodat de kool zijn vocht loslaat, hoog nodig voor het fermenteren. Alles in de glazen pot, nu nog wachten voor 6 weken en dan smullen. Nog net voor de echte zomer hier weer start, goed ding is dat je de zuurkool behoorlijk lang kan bewaren dus dat zit weer mee.



Een ander ding wat me ook behoorlijk irriteert is dat ze hier geen fatsoenlijke azijn hebben tot voor 3 maanden geleden heb ik de koop doorgehakt en ook daarmee aan de slag gegaan, we hebben inmiddels de eerste paar flessen al gebruikt in diverse recepten en natuurlijk ook de eigengemaakte mayonaise die hier even word verijkt door deze gruwlijk goed smakende azijn. Ik ben nu wat aan het uitproberen met scheutjes wijn en existerende azijn hoe snel dit veranderd in totaal azijn. De azijn hier is te scherp, maar we zijn op de goeie weg nu.

En brood natuurlijk wekelijks verwerk ik een kilo meel wit of bruin en die word in de week geconsumeerd.